جميع فصول : الفصل -الفصل 310

ตอนที่ 8 อย่าดื้อ“ถ้าอยากรู้ มาพบกันที่คาเฟ่ XX ใกล้คอนโดของคุณ เราจะบอกทุกอย่างให้ฟัง”วารินทร์จ้องตัวอักษรเหล่านั้นอยู่นาน เนิ่นนานจนหัวใจแทบจะหยุดเต้น ความหวาดระแวงและความคิดนับพันถาโถมเข้าใส่สมองที่ตึงเครียดของเธอ นี่คือกับดักงั้นหรือ หรือมันคือทางออกเดียวที่แท้จริงกันแน่น้ำหนักของคำถามกดทับจนมือเล็กสั่นระริก เธอกำโทรศัพท์แน่นจนปวดร้าวราวกับกำลังบีบเค้นหาคำตอบสุดท้าย ในห้องเงียบสงัด เสียงเข็มนาฬิกาที่ดัง ยิ่งตอกย้ำให้เธอต้องตัดสินใจในทันที... ไม่มีเวลาเหลือแล้วสุดท้าย เธอก็ลุกขึ้นยืน ตัวตรง คว้ากระเป๋า สูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด ก่อนจะผลักบานประตูออกไปอย่างเด็ดเดี่ยว เสียงของประตูปิดลง สะท้อนก้องอยู่ในโถงทางเดินของคอนโดที่เงียบงันราวกับกำลังส่งสัญญาณเตือนของบางสิ่งบนรถแท็กซี่สีเหลืองที่แล่นผ่านถนนใหญ่กลางเมืองอย่างรวดเร็ว บทสนทนาของผู้คนบนทางเท้า เสียงบีบแตรกึกก้อง และเสียงเครื่องยนต์ต่าง ๆ กลับกลายเป็นเพียงเสียงพร่ามัวที่ห่างไกลในหูของเธอ ใต้หน้ากากผ้าอนามัยสีขาว ริมฝีปากของเธอเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาจับจ้องข้อความเดิมบนหน้าจออีกครั้ง“มาพบกันที่คาเฟ่…”หัวใจเธอเต้นรัว

ตอนที่ 10 คนที่...ผมรัก@ด้านหน้าอาคารอากาศเย็นของยามค่ำไหลผ่านใบหน้าบาง เมื่อวารินทร์ก้าวพ้นบานประตูห้องแถลงข่าวออกมา เธอถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ความกดดันมหาศาลที่ต้องยืนเผชิญหน้าสื่อเมื่อครู่เหมือนก้อนหินหนัก ๆ เพิ่งถูกยกออกจากอก ทว่าริมฝีปากเล็กยังสั่นระริกน้อย ๆ เธอกัดเม้มไว้ไม่ให้ใครเห็นว่าหัวใจยังเต้นแรงราวกับกลองรัวเธอก้าวลงบันไดหินอ่อนช้า ๆ พยายามมองซ้ายขวาหารถที่เรียกผ่านแอปพลิเคชันมือถือ ขณะที่สายตาของผู้คนที่เดินผ่านยังเหลียวมองเธอเป็นระยะ เสียงซุบซิบเบา ๆ ลอยมากับสายลมอย่างไม่ขาดสาย หญิงสาวยืนอยู่ริมฟุตบาทหน้าอาคาร ดวงตาคอยชำเลืองไปที่ถนนสายใหญ่ มือยังคงกำโทรศัพท์ไว้แน่นราวกับยึดเหนี่ยวกำลังใจสุดท้ายเอาไว้ไม่กี่อึดใจเสียงเครื่องยนต์ดัง ครืดดดด เข้ามาใกล้ รถตู้สีดำทึบคันหนึ่งแล่นช้า ๆ เข้ามาจอดตรงหน้าอย่างผิดสังเกต ด้านข้างไม่มีสัญลักษณ์ใด ๆ หน้าต่างติดฟิล์มทึบจนมองไม่เห็นภายในวารินทร์ชะงักกึก คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อยด้วยความรู้สึกไม่ชอบมาพากล นี่ไม่ใช่รถที่เรียกไว้… ยังไม่ทันได้ถอยแม้แต่ก้าวเดียว เสียงประตูเลื่อนดัง แกร็ก! ชายชุดเข้มสองคนก้าวลงมารวดเร็วอย่างผิดปกติและพร

ตอนที่ 12 จะดีเหรอคะ...เสียงประตูเหล็กกระแทกดังลั่น!" ท่ามกลางความเงียบสงัดราวป่าช้าของโกดังเก็บของ ปรเมศร์ ก้าวเข้ามาอย่างช้า ๆ แต่มั่นคง ดวงตาฉายแววความหวั่นไหวที่ยากจะปกปิด ทันใดนั้น คำสั่งเสียงหนึ่งก็ตัดเข้ามาเหมือนฟ้าผ่า ผ่าทะลุความเงียบสงบนั้น“อย่าเข้ามา! ไม่งั้นกูยิงนางนี่ไส้แตก!” ธีรเดช ตวาดลั่นด้วยน้ำเสียงแหลมคมเต็มไปด้วยความอาละวาดคลุ้มคลั่ง เขากระชากวารินทร์ ให้ขึ้นยืนอย่างแรง มืออีกข้างกดปลายกระบอกปืนหนักอึ้งเข้าที่เอวบางของเธอจนร่างเล็กขดเกร็งด้วยความเจ็บปวด วารินทร์รู้สึกถึงความเย็นเยียบของโลหะที่แนบผ่านเนื้อผ้า ขณะที่แขนใหญ่ของธีรเดชก็ล็อกคอเธอไว้แน่นจนแทบขยับไม่ได้วารินทร์ตัวสั่นเทา เธอทั้งกลัวและโล่งอกในเวลาเดียวกัน ความกลัวถาโถมเพราะอันตรายจ่ออยู่ใกล้เพียงคืบ แต่ก็ดีใจเหลือประมาณที่ได้เห็นหน้าเขา ปรเมศร์ ยืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว แววตาของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยและความเจ็บปวดที่ผสมผสานกันจนแยกไม่ออก เขาตัดสินใจก้าวเข้าไปหนึ่งก้าวอย่างไม่ลังเล หัวใจเรียกร้องอย่างบ้าคลั่ง อยากจะพุ่งเข้าไปดึงเธอออกมาจากเงื้อมมือมารร้ายทันที“ปล่อยเธอไป! จับฉันไปแทน!” เสียงของ

ตอนที่ 14 หมาแก่ ที่ยอมศิโรราบปรเมศร์เร่งจังหวะตอกท่อนรักหนักหน่วงและรุนแรง ร่างกายของเขาพร้อมพุ่งทะยานสู่ขีดจำกัดของความเสียวซ่าน เสียงครางทุ้มต่ำของเขาคำรามราวกับสัตว์ป่าที่ได้รับการปลดปล่อย พลังที่ถูกกักเก็บไว้ตลอดเวลาได้ระเบิดออกมาอย่างไม่มียั้งไม่นานร่างหนาเกร็งกระตุก น้ำรักพุ่งเข้าร่องหลืบของเธอทุกหยาดหยดหลังจากคลื่นรักลูกใหญ่สงบลง วารินทร์ซบลงบนอกเขา ลมหายใจทั้งสองสั่นพร่าด้วยความอ่อนล้า แต่เต็มไปด้วยความอิ่มเอมใจ“ฉัน…รักเธอนะริน…” เขาพึมพำ พลางกอดเธอแน่นขึ้น“หนูก็รักคุณนะคะ คุณเมศ” เสียงของเธอยังสั่น ลมหายใจยังพร่า ร่างกายอ่อนแรงเต็มที่ แต่หัวใจกลับรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยที่สุด“คุณเมศ…ที่รักของหนู” เธอพึมพำเสียงเบา เงยหน้าขึ้นพลางเอามือเกลี่ยเส้นผมเขา รอยยิ้มอ่อนโยนที่แสนหายากของปรเมศร์จึงปรากฏบนใบหน้าเขาก้มลงจูบหน้าผากและซอกคอเธอเบา ๆ มือหนาลูบไล้หลังและเอวของเธอช้า ๆ ราวกับปลอบประโลม แต่ดวงตาเต็มไปด้วยความร้อนแรงและความปรารถนาที่ยังไม่ดับลงง่าย ๆ“เด็กดื้อ ฉันอยากจะลงโทษเธอหนัก” เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนริมฝีปากลงมาจูบที่ลำคอของเธอ มือหนาเริ่มลูบไล้หน้าอ

ตอนที่ 2น้องเมียช่วยพี่เขยความเงียบเข้าปกคลุม มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนสองคนที่ใกล้ชิดกันจนเกินควร“ปิง! เธอ... มาทำอะไรตรงนี้!” เสียงทุ้มต่ำของเก่งถามซ้ำ แต่แววตาเขากลับไม่ได้แสดงความโกรธอย่างที่ควรจะเป็น กลับมีประกายความคาดหวังและเชื้อเชิญอย่างน่าประหลาดน้ำปิงหน้าซีดเผือด เธอพยายามรวบรวมคำพูดที่กระจัดกระจายอยู่ในหัว ทำให้เธอต้องรีบเฉไฉเพื่อกลบเกลื่อนความปรารถนาส่วนลึกที่กำลังก่อตัวขึ้น“พะ... พี่นั่นแหละทำอะไร! พี่กำไลท้องแก่ขนาดนั้น ทำไมพี่ถึงได้... ทำแบบนี้!”น้ำปิงเอ่ยออกมาอย่างตะกุกตะกัก พร้อมทั้งเหลือบมองไปยังรูปทรงนูนยาวในกางเกงเขาอย่างห้ามไม่ได้เก่งคลายมือที่ต้นแขนเธอลงเล็กน้อย แต่ยังคงกักขังเธอไว้ในระยะประชิด รอยยิ้มมุมปากที่แฝงด้วยความเจ้าเล่ห์กลับมาปรากฏขึ้นอีกครั้ง“นอกใจเหรอ”เขาเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงยียวน ที่ฟังดูเหมือนกำลังเยาะเย้ยความไร้เดียงสาของเธอ“พี่ไม่ได้นอกใจสักหน่อย พี่ก็แค่... แค่ช่วยตัวเอง...”เขาเน้นคำว่าช่วยตัวเองด้วยเสียงที่ต่ำสายตาคมกริบของเขาจ้องตรงเข้ามา กวาดความอ่อนไหวบนใบหน้าเธอ“มันเป็นเรื่องปกติของผู้ชาย... โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ตอนที่พี่สาวเธอท้อง