All Chapters of รวมเรื่องสั้นสุดสยิว SS2 (NC25+): Chapter 281 - Chapter 290

ตอนที่ 7 เลื่อนตำแหน่งเป็น... เมียคืนนี้ สายขิมกลับไปทำงานที่คลับอีกครั้ง แต่บรรยากาศในการทำงานกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง พนักงานทุกคนและหัวหน้างานต่างก็ดูแลเธออย่างดีจนเกินเหตุ ไม่ว่าเธอจะเดินไปทางไหน ก็มีแต่คนคอยเอาใจ คอยถามไถ่ว่าต้องการอะไรหรือไม่ จนเธอเริ่มรู้สึกแปลก ๆเมื่อเธอเปลี่ยนชุดพนักงานเสร็จเรียบร้อย หัวหน้างานคนเดิมก็เดินเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าค่อนข้างเคร่งเครียด"สายขิม... วันนี้เธอช่วยขึ้นไปเสิร์ฟเครื่องดื่มที่ห้องวีไอพีหน่อยนะ"สายขิมรู้สึกใจเต้นแรงทันที เธอกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะถามกลับไปอย่างระมัดระวัง "แขกในห้องนั่นคือใครเหรอคะหัวหน้า"หัวหน้างานที่ได้รับคำสั่งจากศิลาไว้ว่า ไม่ให้บอกเธอโดยเด็ดขาดว่าเขาอยู่ที่นั่น ก็จำใจตอบไปตามแผนที่วางไว้ "ไม่รู้เหมือนกันจ้ะ รู้แค่ว่าเป็นแขกคนสำคัญระดับวีไอพีมาก ๆ เลย"แต่สายขิมรู้สึกกลัวว่าเหตุการณ์เมื่อคืนนั้นจะเกิดขึ้นซ้ำอีกครั้ง ความอับอายและความรู้สึกเจ็บปวดทำให้เธอปฏิเสธทันที "ขอโทษนะคะหัวหน้า แต่ขิมขอปฏิเสธค่ะ ให้คนอื่นขึ้นไปแทนได้ไหมคะ"หัวหน้างานหน้าซีดเผือด เขาเกรงว่าหากเสียแผนและขัดคำสั่งของศิลาจะต้องเจอกับเรื่องใหญ่เข้าแ

ตอนที่ 2 แต่งงานกับฉันยามเช้าห้องสวีทหรูบนตึกสูงระฟ้า กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ผสมกลิ่นกายของสองร่างที่เพิ่งจบค่ำคืนอันเร่าร้อนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังอวลคลุ้งอยู่ในอากาศพีชพลิกตัวตื่นขึ้นช้า ๆ ดวงตาคมปรือมองหาคนข้างกายโดยอัตโนมัติเตียงกว้างยังอุ่นอยู่แต่...ว่างเปล่าไม่มีร่างบางของพิ้งค์พลอยที่ควรนอนซบอยู่ตรงอกของเขาเหมือนเมื่อคืนชายหนุ่มขมวดคิ้วมองไปรอบห้องบนโต๊ะปลายเตียงมีเพียงโน้ตใบเล็ก ๆ วางไว้“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างเมื่อคืนค่ะ”พีชอ่านจบ ดวงตาคมทอประกายบางอย่างที่อันตรายยิ่งกว่าคืนที่เขาได้ครอบครองเธอเสียอีกริมฝีปากหยักยิ้มบาง ๆ ก่อนเปล่งเสียงหัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างไม่ทุกข์ร้อนเลยสักนิด"หนีเหรอ...น่าสนใจดีนี่พิ้งค์พลอย"เขาทิ้งตัวพิงหัวเตียง มือเรียวนวดขมับเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์โทรหาลูกน้องคนสนิท"วิชิต…ภายใน 3 ชั่วโมง ฉันต้องได้ข้อมูลทุกอย่างของผู้หญิงชื่อพิ้งค์พลอย คนเมื่อคืนนี้"ปลายสายตอบรับคำสั่งทันที "ครับคุณพีช"ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา...แฟ้มเอกสารปึกหนึ่งถูกวางลงตรงหน้าชายหนุ่ม"นี่คือทั้งหมดครับ" วิชิตรายงานพีชเปิดแฟ้มออกอย่างใจเย็นข้อมูลทุกอย่างถู

ตอนที่ 4 ร่างกายของเธอสร้างมาเพื่อฉันในคืนนั้นแม้ร่างกายจะเหนื่อยอ่อนจากความกดดันทั้งวันแต่สมองของพิ้งค์พลอยกลับไม่ยอมหลับใหลเมื่อยามหลับตาลงภาพของพีชยังคงชัดเจนอยู่ในฝัน ฝันที่ชวนวาบหวามและเร่าร้อนจนเธอสะดุ้งตื่นในยามดึกในฝันนั้น เธอนอนอยู่ใต้ร่างแกร่งของพีชอีกครั้งริมฝีปากร้อนระอุของเขากดแนบซอกคอ ไล่ต่ำลงไปหาอกเต่งตึง ปลายนิ้วหยาบสอดเข้าลูบไล้จุดซ่อนเร้นเบื้องล่างที่เปียกชุ่มอย่างน่าอาย"หนีไปไหนก็ไม่มีประโยชน์พิ้งค์พลอย..."เสียงกระซิบพร่าของเขาดังขึ้นข้างใบหู"ร่างกายของเธอ...มันต้องการฉัน""เธอจะเป็นของฉันตลอดไป..."ร่างบางสั่นสะท้านกับสัมผัสในฝันนั้นเสียงครางหวานหลุดลอดออกจากริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว“อื้ออ… คุณพีช… ได้โปรด…”"ตื่นได้แล้ว...คนดีของฉัน"เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างใบหู พิ้งค์พลอยค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เห็นใบหน้าหล่อเหลาของพีชอยู่ใกล้เพียงไม่กี่เซนติเมตร สายตาคมลึกยังคงจ้องมองเธออย่างไม่ละไปไหน"พะ...พีช..." เสียงเธอสั่นเครือ ร่างกายยังคงอ่อนแรงจากเหตุการณ์เมื่อคืนที่เขากระหน่ำใส่เธอราวกับจะกลืนกินเธอทั้งตัวมือหนาลูบแก้มเธอเบา ๆ "น่ารักชะมัด...ยิ่งเวลายอมฉันแบบเมื่อคืน

ตอนที่ 6 บนรถท่ามกลางสายฝนเสียงฝนกระหน่ำกระทบพื้นถนนดังเปาะแปะทั่วบริเวณ ท้องฟ้ามืดครึ้มส่งเสียงร้องคำรามเป็นระยะ ลมแรงพัดใบไม้ปลิวว่อนไปทั่วบริเวณรอบมหาวิทยาลัยพิ้งค์พลอยกอดกระเป๋าสะพายแน่น วิ่งฝ่าสายฝนกลับหอพักอย่างรีบเร่งเสื้อผ้าของเธอเปียกชุ่มจนแนบไปกับเรือนร่างบางอย่างช่วยไม่ได้ลมหายใจขาดห้วงเป็นระยะจากความหนาวเหน็บที่แทรกเข้ากระดูกและทันใดนั้นเอง เธอก็เห็นร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคยยืนอยู่ใต้แสงไฟถนน“คุณพีช..”ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำหรูหราเปียกฝนจนแนบไปกับแผงอกแน่น กล้ามเนื้อใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวบางแนบชิดผิวจนเห็นโครงสร้างทุกสัดส่วนอย่างชัดเจนเส้นผมเปียกแนบกับหน้าผาก แต่ดวงตาคมดุกลับจ้องเธอแน่วนิ่งเหมือนถูกตรึงไว้ด้วยแรงปรารถนาเกินจะควบคุม“ทำไมไม่รู้จักพกร่ม”น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นช้า ๆ ในขณะที่หยาดฝนยังคงสาดกระหน่ำใส่ทั้งสองพิ้งค์พลอยหยุดฝีเท้าตรงหน้าเขา ใจเธอเต้นแรงจนแทบระเบิดออกมานอกอกแค่เห็นหน้าเขา...แค่ได้ยินเสียงเขาอีกครั้งเหมือนอะไรบางอย่างในตัวเธอถูกปลดล็อกออกมาโดยสมบูรณ์เธอคิดถึงเขา คิดถึงจนทรมาน คิดถึงทุกลมหายใจเข้าออกพิ้งค์พลอยไม่ได้พูดอะไรออกมาริมฝีปากอิ่มเม้มแน่

ตอนที่ 8 กับดักพพิสูจน์รักหลังจากออกกำลังกายยามเช้ากันจนแทบลุกไม่ไหวพีชก็อุ้มร่างบางของพิ้งค์พลอยขึ้นจากเตียงอย่างทะนุถนอม พาเธอไปจัดการตัวเองอย่างแผ่วเบา ก่อนจะพาเธอมาส่งที่มหาวิทยาลัยด้วยรถสปอร์ตคันหรูของเขาภายในรถมีเพียงเสียงเพลงบรรเลงคลอเบา ๆ กับมือหนาที่เอื้อมมากุมมือเธอไว้อย่างอ่อนโยนตลอดทาง"วันนี้ต้องเรียนเยอะไหม หืม.."เขาหันมาถาม ขณะจอดรถหน้าคณะพิ้งค์พลอยยิ้มบาง ๆ ส่ายหน้าน้อย ๆ "ไม่เยอะค่ะ แต่วันนี้...คงจะคิดถึงคุณทั้งวันแน่เลย"คำพูดน่ารักของเธอทำให้ใบหน้าหล่อเหลาของพีชยกยิ้มกว้างอย่างห้ามไม่ได้"งั้นฉันจะรอรับเธอตอนเลิกเรียนนะคนดี"เขาก้มลงจูบหน้าผากมนเบา ๆ ก่อนเธอจะเปิดประตูลงจากรถ@บริษัทชายหนุ่มถึงบริษัทด้วยใบหน้าที่มีแต่รอยยิ้ม ภาพของพิ้งค์พลอยยังวนเวียนอยู่ในหัวเขาไม่จางหายวิชิตเลขาส่วนตัวที่เฝ้าสังเกตเจ้านายมานานถึงกับอดสงสัยไม่ได้"วันนี้คุณพีชอารมณ์ดีเป็นพิเศษจังครับ"พีชยกยิ้มมุมปาก ก่อนสั่งด้วยน้ำเสียงสดใส"โทรสั่งกาแฟดี ๆ มาเลี้ยงพนักงานทุกคนหน่อย ฉันอยากแบ่งปันความสุขวันนี้""ครับคุณพีช"เลขาถึงกับอมยิ้มเบา ๆ ตั้งแต่ทำงานมา ไม่เคยเห็นเจ้านายสายดาร์กจะ