جميع فصول : الفصل -الفصل 300

ตอนที่ 10 ทริปฮันนีมูนมัลดีฟส์ที่ไม่ได้สัมผัสทะเลเช้าวันต่อมาพีชขับรถพาพิ้งค์พลอยมาที่บ้านคุณหญิงแม่ด้วยกันตลอดทางมือของเขากุมมือเธอไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปไหนเมื่อเดินเข้ามาในบ้านทั้งสองแอบเห็นคุณหญิงแม่นั่งอยู่ที่มุมพักผ่อนในสวนภายในบ้าน เธอไอเบา ๆ พร้อมใช้ผ้าเช็ดปากสีขาวแนบที่ริมฝีปากเป็นครั้งคราวสีหน้าของคุณหญิงดูอิดโรยนิด ๆ เหมือนเพิ่งเหนื่อยจากอาการไอ แต่ยังฝืนยิ้มเมื่อเห็นลูกชายและว่าที่ลูกสะใภ้เดินเข้ามา"แม่..."พีชเอ่ยเสียงนุ่ม รีบเดินเข้าไปประคองคุณหญิงนั่งให้สบายขึ้นพิ้งค์พลอยรีบตามเข้ามานั่งข้าง ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง"ช่วงนี้ไอถี่อีกแล้วเหรอครับ"เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลคุณหญิงยิ้มบาง ๆ ส่งสายตาอบอุ่นให้คนทั้งคู่ แม้จะดูเหนื่อย แต่แววตากลับเปี่ยมไปด้วยความสุขที่ได้เห็นลูกชายมีความสุข"ไม่เป็นอะไรมากหรอก เพลีย ๆ นิดหน่อย"พีชจับมือแม่แน่นขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง"แม่ต้องพักผ่อนเยอะ ๆ ห้ามฝืนเด็ดขาดนะครับ"พิ้งค์พลอยมองสองแม่ลูกด้วยความอบอุ่นในใจแต่ก่อนที่บรรยากาศจะเงียบไปกว่านี้พีชก็หันมาจับมือพิ้งค์แน่นขึ้น กุมไว้ทั้งสองข้าง แล้วประกา

ตอนที่ 1 ความลับที่เปิดเผยไม่ได้ยามสายของกลางเมืองที่ยังไม่ตื่นเต็มที่ ผ้าปูสีขาวบนเตียงยับย่นเป็นคลื่น พันธนาการข้อเท้าและข้อมือของวารินทร์เอาไว้ เธอเงยหน้ามองเงาร่างสูงที่ทาบทับอยู่เหนือตัว“อึก…อ๊ะ หนู…ไม่ไหวแล้ว” เสียงของเธอแหบพร่าจนน่าตกใจ ฝ่ามือใหญ่ที่ประคองเอว ทำให้ทุกอย่างกลายเป็นจังหวะเร่งเร้า แนบแน่นจนเธอหลงลืมทุกสิ่ง“อ่าส์ เธอมันน่ามันเขี้ยวจนฉันหยุดไม่ได้” เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันของเขา ลมหายใจร้อนผ่าวไล้ผ่านไรผม วารินทร์รู้สึกถึงแรงควบคุมที่เด็ดขาด พาเธอหล่นวูบลงในห้วงแห่งความวาบหวามครั้งแล้วครั้งเล่าเธอสวมกอดแผ่นหลังกว้างของเขาแน่น ครางชื่อเขาเสียงหลง สองแก้มแดงก่ำ“คุณเมศ…หนูเสียววว”ปรเมศร์กัดกรามแน่น นิ้วมือฝังลงบนผิวเอวเธอ พร้อมกับท่อนบำรักที่เคลื่อนตัวเข้าออกร่องสวาทอย่างหนักหน่วง ก่อนกดร่างเล็กให้จมลงบนที่นอนนุ่มหนา เสียงเตียงขยับเป็นจังหวะที่เธอหลับตา ลืมตา และหลับตาอีกครั้ง ภายใต้จูบอันร้อนแรงที่ตะล่อมให้เธอเชื่อฟังทุกคำสั่ง ทุกคำกระซิบ และทุกลมหายใจที่เขาเผื่อไว้ให้ไม่นานนักหลังจากเสียงครางสุดท้ายเงียบลง เมื่อความสุขสมเดินทางมาถึงปลายทาง วารินทร์ยังคงหอบหายใจอย

ตอนที่ 3 รสจูบค่ำคืนหลังงานเลี้ยง ปรเมศร์กลับขึ้นรถทันทีโดยไม่รอร่วมงานเลี้ยงหลังเลิกงาน เขาอ้างว่ามีงานด่วน ทั้งที่ความจริง งานด่วนที่ว่าคือเด็กดื้อที่เขาต้องกลับไปลงโทษ รถประจำตำแหน่งแล่นตรงไปยังคอนโดหรูที่เธอพัก ปรเมศร์ก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าเรียบเฉยที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยถาม ขนาดเลขาฯ อ้าปากจะพูด แต่เขายกมือห้าม“กลับไปได้แล้ว ฉันต้องการพักผ่อน”เสียงทุ้มเด็ดขาดทำให้ทุกคนถอยห่าง เขาขึ้นลิฟต์เพียงลำพัง หัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่นึกถึงสัมผัสเอวบางตอนถ่ายรูปรวม และคำพูดที่เขากระซิบข้างหูเธอคีย์การ์ดแตะประตูห้องพัก เสียง ติ๊ดดังเบา ๆ ไฟอัตโนมัติสว่างขึ้นทั้งห้องแต่สิ่งที่เขาพบคือ...ความว่างเปล่าโซฟาที่เธอมักจะทิ้งกระเป๋าไว้ก็ไร้ร่องรอย โต๊ะกลางไม่มีแก้วน้ำครึ่งแก้วที่เธอมักจะดื่มแล้วลืมเก็บ แม้แต่กลิ่นน้ำหอมที่ติดห้องอยู่เสมอก็เบาบางลงปรเมศร์ถอดสูทวางบนพนักเก้าอี้ มือใหญ่กำเข้าหากันแน่น ความหงุดหงิดแล่นพล่านไปทั่วทุกเส้นเลือด“ทำไมยังไม่กลับ” เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ แล้วนั่งรออยู่บนโซฟา ชั่วโมงแรกยังคิดว่าอาจเป็นเพียงการล่าช้า แต่เมื่อเวลาล่วงเลยเกินเที่ยงคืน โทรศัพท์ของเขาก็ยังคงเงียบงั

ตอนที่ 5 อย่าใกล้ชายอื่นอีกริมฝีปากเธอสั่นระริก ครางกระเส่าด้วยความต้องการที่แทบจะกลืนกินลมหายใจ ส่วนเขาเองก็ไม่ขัดใจ ปล่อยให้ความร้อนรุ่มพัดพาไปตามแรงปรารถนาของเธอร่างใหญ่ผละออก เสียงฉีกขาดของผืนผ้าดังขึ้นเมื่อมือใหญ่กระชากเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกอย่างดุดัน กระดุมกระเด็นหลุดกระจายไปทั่วพื้น ร่างหนาเผยให้เห็นอกกว้างที่เต็มไปด้วยไอร้อนแห่งบุรุษ ก่อนมือหนาจะปลดเข็มขัดหนังราคาแพง รูดออกแล้วเหวี่ยงทิ้งลงไปที่พื้นอย่างไม่ไยดีวารินทร์นอนหอบหายใจแรง ดวงตาฉ่ำไปด้วยแรงปรารถนาที่สะท้อนอยู่เต็มแววตา ความซาบซ่านทำให้ร่างกายเธอสั่นไหวไม่หยุด ยิ่งเมื่อกางเกงของเขาถูกปลดออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นลำเอ็นใหญ่ปลายหัวหยักสีชมพู มีน้ำใส ๆ ติดเยิ้มที่รูหลัง ผงาดออกมาอย่างน่าเกรงขามเธอเผลอกัดริมฝีปาก ครางแผ่วด้วยความตื่นตะลึงและกระหายราวกับถูกไฟลน ส่วนเขาไม่รอช้า โถมร่างหนาลงครอบครองทันที มือใหญ่กดสะโพกบางไว้แน่น จ่อปลายหัวหยักถูไถกลางกลีบสวาทไม่กี่ที ก่อนท่อนเนื้อแข็งแกร่งจะถูกสอดเข้าไปในกายเธออย่างแนบแน่น“อืมมม…อ้าาา!” เสียงครางหวานแผ่วลอดริมฝีปากของเธอออกมาในทันทีที่ปลายท่อนเนื้อใหญ่สอดแทรกเข้ามา ร่า

ตอนที่ 7 ภาพหลุดแดดอุ่นลอดผ่านผ้าม่านสีครีมสาดเข้ามาในห้องนอนกว้าง เสียงเครื่องปรับอากาศยังคงทำงานเบา ๆ วารินทร์ ค่อย ๆ ลืมตา ภายในอกยังรู้สึกเหนื่อยล้าเพราะเมื่อคืนพวกเขาแทบไม่ได้พักจริง ๆ ร่างกายอ่อนแรงแต่หัวใจกลับยังอุ่นเธอเอื้อมมือไปข้าง ๆ อย่างเคยชิน แต่พบเพียงหมอนว่างเปล่า คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย ก่อนที่สายตาจะสะดุดกับกระดาษแผ่นเล็กที่วางอยู่บนหัวเตียง“ออกไปวิ่งรอบสวน เดี๋ยวกลับครับ”ลายมือคมชัดเรียบร้อย แต่แฝงความอบอุ่นที่อ่านแล้วทำให้หัวใจเธอคลายลง วารินทร์ยกยิ้มบาง ๆ พลิกตัวกอดหมอน สูดกลิ่นที่เขาทิ้งไว้แล้วหัวเราะกับตัวเองเบา ๆที่สวนสาธารณะใกล้คอนโด ปรเมศร์สวมชุดวอร์มเรียบ ๆ รองเท้าวิ่งสีน้ำเงินเข้ม เขาก้าวยาว ๆ รอบสวนสาธารณะ ร่างกายชายวัยสี่สิบกว่าที่ดูสุขุมบนเวทีปราศรัย ตอนนี้เต็มไปด้วยเหงื่อและจังหวะลมหายใจสม่ำเสมอในหูเขามีแต่เสียงหัวใจและเสียงฝีเท้ากระทบพื้น แต่ในหัวกลับเต็มไปด้วยภาพหญิงสาวที่ยังคงนอนซุกบนเตียงเมื่อเช้า เขาหลุดยิ้มกับตัวเองโดยไม่รู้ตัว ส่วนวารินทร์ลุกขึ้นจากที่นอนในที่สุด เธอเดินเข้าครัวในเสื้อเชิ้ตของเขาที่เธอหยิบมาใส่แทนชุดนอนเมื่อคืนนี้ กลิ่นกาแ