ความรู้สึกหฤหรรษ์ในคราแรกสาวได้นำพาปิ่นแก้วกลับคืนสู่กาลปัจจุบัน... หล่อนเบิกตากว้าง ผ่อนลมหายใจระบายอารมณ์วาบหวามที่ยังร้อนกรุ่น“น้องปิ่น เป็นอย่างไรบ้าง” แทนไทเรียกสติหล่อนปิ่นแก้วจ้องเขาเขม็ง ฝ่ามือเรียวเล็กยกขึ้น ลูบคลำใบหน้าหล่อเหลาราวกับต้องการแน่ใจว่า เขามีตัวตนอยู่จริง ไม่ใช่ภาพความทรงจำที่จับต้องไม่ได้“ปิ่นขอบคุณพี่แทนไท ที่อดทนกับปิ่นและทำทุกอย่างเพื่อปิ่นมาตลอด” หล่อนพร่ำพูดน้ำเสียงสั่นเครือ “ปิ่นนึกชังตัวเองเหลือเกินที่วู่วามเขียนจดหมายขอถอนหมั้น ปิ่นจะไม่เรียกร้องการให้อภัยจากคุณพี่ เพราะโทษทัณฑ์ของปิ่นมันร้ายแรงอุกฉกรรจ์ที่สุด ปิ่นขออุทิศทั้งชีวิตทั้งหัวใจพิสูจน์ความรักที่มีต่อคุณพี่”แทนไทยิ้มให้หล่อนด้วยความเอ็นดู กรีดน้ำตาตรงหางตาของหล่อนทิ้ง“แต่พี่ชอบจดหมายฉบับนั้น รู้ไหมว่าพี่หยิบมันขึ้นมาเปิดอ่านทุกวัน เพราะมันทำให้พี่เข้าใจถึงความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจในตัวคนรักของน้องปิ่น” เขาเย้าหยอก “คุณพ่อกับคุณหญิงแม่เคืองปิ่นมากหรือเปล่าคะ”หล่อนโอบกอดร่างหนา ช้อนตามองเขาอย่างออดอ้อน“พวกท่านเคืองน้องปิ่นเสียที่ไหน พี่ต่างหากที่โดนเล่นงานทั้งขึ้นทั้งร่อง คนบ้านนั้นถวายชีว
اقرأ المزيد