สมสู่ประสานสองชีพไซร้

ท่ามบรรยากาศเงียบสงัดในยามราตรีของคืนเดือนแรม ที่เรือนไม้สักหลังงามริมแม่น้ำเจ้าพระยา มีเสียงหวานดังแว่วออกมาจากห้องนอนซึ่งหน้าต่างบานหนึ่งถูกเปิดทิ้งเอาไว้ ขณะนั้นสาวสวยที่นอนอยู่บนเตียงยังคงหลับสนิท หล่อนพริ้มตายิ้มน้อย ๆ อย่างมีความสุข จวบจนกระทั่งจุดอ่อนไหวที่สุดในร่างกายถูกล่วงล้ำแบบอุกอาจ

“อื้อ... อย่า... อ๊ะ ! อ๊า...”

ปิ่นแก้วอดไม่ได้ที่จะเปล่งเสียงครางน่าอายออกมา เมื่อนวลเนื้อในส่วนซ่อนเร้นของผู้หญิงโดนปลุกเร้าด้วยวิธีการอันลามก ตอนนี้หล่อนอยากจะลืมตาตื่นเหลือเกิน หล่อนอยากรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นความฝันหรือความจริง ทว่าเปลือกตาเจ้ากรรมกลับปิดสนิท ยิ่งหล่อนพยายามต่อต้านขัดขืน บุคคลลึกลับก็ยิ่งเคลื่อนไหวรุนแรง

หล่อนร่ำร้องคร่ำครวญอย่างยอมจำนน เอวคอดกิ่วบิดเร่าแอ่นระแน้ สะโพกผายลอยขึ้นเหนือพื้น สองมือที่เคยผลักไสเจ้าของสัมผัสจาบจ้วง เปลี่ยนมาฉุดรั้งเขาคนนั้นเอาไว้ แม้จะรู้เต็มอกว่าเงาร่างดำทะมึนซึ่งกำลังขยับเขยื้อนอยู่กลางระหว่างขา ไม่ยอมล่าถอยหนีไปไหนง่าย ๆ จนกว่าเขาจะได้ดูดดื่มรสชาติหอมหวานจากกายสาว

“อ๊ะ... เร็วกว่านี้​ คุณโจร... เร็ว... เร็วอีก... อ๊า !!”

ปิ่นแก้วแผดร้องเสียงแหลมในจังหวะที่ความสุขสมทะลักล้นออกมาอย่างรุนแรง ชั่วครู่แห่งการปลดปล่อยถล่มทะลายนั้นหล่อนสั่นสะท้านไปทั้งตัว รูเนื้อน้อย ๆ ขมิบดูดปลายลิ้นลื่นร้อนระริกระรัว เป็นห้วงจังหวะนานต่อเนื่อง

เมื่อได้กลืนกินน้ำหวานแสนบริสุทธิ์จนอิ่มเอมสมใจ ชายหนุ่มผู้ได้รับการขนานนามว่าเป็นคุณโจรปล้นสวาทก็เคลื่อนร่างสูงใหญ่ขึ้นมาทาบทับเหนือร่างอรชร

“คืนนี้คุณหนูปิ่นแก้วช่างเร่าร้อนเหลือเกิน ถ้าหากกระผมสอดเอ็นเข้าไปแทนนิ้ว คงโดนรูเล็ก ๆ ของคุณหนูบีบรัดจนขาดไปแล้ว”

เขาพึมพำอยู่ข้างหูของหล่อน ลมหายใจผะผ่าวที่เบ่ารดใส่ต้นคอระหง ก่อให้เกิดความรู้สึกวาบหวามรัญจวน

“แก... แกเป็นใคร”

“ถ้าคุณหนูเรียกกระผมว่าคุณโจร เช่นนั้นกระผมก็คงเป็นโจรปล้นสวาท”

ปิ่นแก้วหอบหายใจอย่างหวาดหวั่น ด้วยเกรงกลัวว่าคราวนี้ชายหนุ่มอาจจะกระทำการอุกอาจร้ายแรง ที่ผ่านมาเขาไม่เคยพูดคุยกับหล่อนสักประโยค แค่ทำให้หล่อนเสียน้ำในร่างกายแล้วก็หนีหายไปในความมืด จนหล่อนหลงเชื่อว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นคือความฝัน ถึงกระนั้นหล่อนก็ไม่สามารถลืมตามองรูปพรรณสัณฐานของเขาให้ชัด ๆ หรือเคลื่อนไหวได้ตามความต้องการ เพราะร่างกายของหล่อนตกอยู่ใต้อำนาจของเขา มีเพียงจมูกกับปากที่เป็นอิสระ

“ฉันเป็นคู่หมั้นของคุณแทนไท ชยางกุล ลูกชายคนเดียวของคุณพระปรีชาท่านเศรษฐีใหญ่เมืองอยุธยา ถ้าหากแกข่มขืนฉัน แกจะต้องถูกจับกุดหัวแน่”

“กระผมมั่นใจว่าสิ่งที่ทำลงไปมิใช่การข่มขืน และคุณหนูก็สมยอมทุกครั้ง”

“ออกไปจากตัวฉันเดี๋ยวนี้ ไอ้โจรบ้ากาม !”

ปิ่นแก้วส่งเสียงโวยวายเพราะเขาพูดแทงใจดำ แต่ไม่ดังโหวกเหวกมากจนถึงขนาดที่คนอื่นซึ่งอยู่ข้างนอกสามารถได้ยิน หล่อนอายและกังวลว่าจะทำให้ชื่อเสียงวงศ์ตระกูลเสื่อมเสีย

“ผู้หญิงใจร้าย ตอนที่อยากเรียกกระผมว่าคุณ พอเสร็จสมก็จิกหัวเรียกไอ้ เรียกแก กระผมล่ะสมเพชเวทนาตัวเองเหลือเกิน อุตส่าห์เร่งลิ้นเร่งมือ ส่งคุณหนูขึ้นสวรรค์จนแทบจะเป็นตะคริว ช่างทำคุณบูชาโทษแท้ ๆ”

“คนลามก ! หยุดพูดเลยนะ”

“ถ้าหยุดพูดแล้ว กระผมทำอย่างอื่นได้หรือเปล่า” เขาไม่ถามเฉย ๆ แต่เคลื่อนไหวเรือนกายท่อนล่าง เพื่อขยับให้สัดส่วนที่ผงาดแข็งชูชันสัมผัสกับผิวเนื้อบอบบางนุ่มนวลของหญิงสาว

การกระทำหื่นหามฮึกเหิมของชายหนุ่มทำให้ปิ่นแก้วรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว แม้ว่าหล่อนไม่เคยเห็นภาพของลับของผู้ชายตอนที่พร้อมสู้ศึกมาก่อน แต่หล่อนก็ร่ำเรียนจนจบการศึกษาระดับสูงและมีความรู้มากพอสมควร ลักษณะอาการแบบนี้บ่งบอกชัดเจนว่าขั้นตอนถัดไปจะดำเนินต่ออย่างไร

“อย่า...”

ปิ่นแก้วกัดริมฝีปาก ช่วงเวลาคับขันอย่างนี้ทำไมหล่อนถึงได้อ่อนแอนัก

น้ำเสียงหวานแผ่วเบาและอากัปกิริยาเหล่านั้น ปลุกปั่นความรู้สึกในใจของชายหนุ่ม เขาหายใจฟืดฟาด ร่างสูงใหญ่ล่ำสันขึงเครียดไปทุกสัดส่วน

“กระผมจะอดใจรอ จนกว่าคุณหนูปิ่นแก้วจะเป็นฝ่ายเสนอตัวให้” พอพูดจบเขาก็ผละออกจากหล่อนทันที

ครั้นมีเสียงลมพัดหน้าต่างห้องปิดเข้าหากัน ปิ่นแก้วก็สามารถลืมตาได้เช่นทุกครั้ง หล่อนผุดลุกขึ้นนั่ง พลางลูบคลำสำรวจเรือนร่างเปลือยเปล่าขาวผ่องของตัวเองอย่างลนลาน ก่อนจะควานหาชุดนอนแบบกระโปรงมาสวมใส่ แล้วก็เดินไปเปิดหน้าต่างห้อง เพื่อมองหาร่องรอยของคุณโจรปล้นสวาท

“คนอะไร ไปไวมาไวอย่างกับผี”

ปิ่นแก้วยกมือแตะที่ริมฝีปากซึ่งถูกชายหนุ่มจูบบดขยี้จนบวมตึง พลางทอดถอนใจด้วยความรู้สึกเสียดาย

ใช่ หล่อนเสียดาย เสียดายที่ไม่ได้เห็นหน้าเขา เสียดายที่ไม่รู้ว่าเขาเป็นใครมาจากไหน และเสียดายที่ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหล่อนไม่มีอะไรคืบหน้าไปมากกว่านี้

สิ่งที่ปิ่นแก้วรู้เกี่ยวกับตัวชายหนุ่มผู้ลึกลับมีเพียงแค่ เขาจะมาหาหล่อนทุกคืนวันพระ แต่ถ้าจะให้ยอมรับว่าหล่อนรอคอยเขาอย่างใจจดใจจ่อเสมอ ก็คงไม่ได้ ปิ่นแก้วมีคู่หมั้นคู่หมายเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว เมื่ออายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์ หล่อนจะต้องแต่งงานกับนายแทนไท ชยางกุล ซึ่งก็อีกไม่นาน...