جميع فصول : الفصل -الفصل 30

หลังจากรู้ว่าปิ่นแก้วตัดสินใจขอถอนหมั้นกับแทนไทโดยพละการ นายพันแสงและนางรำไพถึงกับกินข้าวกินปลาไม่ลง สองสามีภรรยาวาดภาพอนาคตของลูกสาวคนสวยเอาไว้อย่างเลิศหรู และไม่ได้คิดเผื่อใจให้กับความผิดหวังเลยแม้แต่น้อยในสายตาของผู้คนทั่วไป ปิ่นแก้วคือกุลสตรีที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อม กิริยามารยาทงดงามแช่มช้อยน่ารักน่าชื่นชม แต่นายพันแสงกับนางรำไพรู้ดีว่าแท้จริงลูกสาวเป็นคนหัวรั้นดื้อเงียบ เนื่องจากมีผู้คนรอบข้างเฝ้าดูแลทะนุถนอม คอยเอาอกเอาใจตั้งแต่แรกเกิด ปิ่นแก้วจึงไม่เคยประสบพบเจอกับความลำบาก และกลายเป็นคนมีความอดทนน้อย แม้ว่าได้รับการอบรมสั่งสอนมาอย่างดี ปิ่นแก้วก็ยังมีความคิดนอกกรอบซึ่งทำให้คนอื่นประหลาดใจเป็นบางโอกาส ในยามที่ผิดหวังเสียใจ หล่อนจะปลดปล่อยความรู้สึกกดดันออกมาด้วยพฤติกรรมต่อต้านเหนือความคาดหมาย อย่างเช่นครั้งนี้ “ลูกคิดว่าสิ่งที่ทำลงไปเหมาะสมแล้วหรือ การแต่งงานของลูกกับแทนไทเหลือเพียงแค่จดทะเบียนสมรสเท่านั้น คนทั้งเมืองอยุธยารู้ว่าลูกไปอยู่ที่บ้านชยางกุลตั้งนานหลายวัน เสียชื่อเสียหน้าไปแล้ว ใครเขาจะอยากได้ไปเป็นสะใภ้” นางรำไพต่อว่าต่อขาน “ถ้าลูกบอกว่าต้องการถอนหมั้นเร็วกว่าน

เขายิ้มให้หล่อนอย่างใจเย็น ไม่ได้จอดรถตามที่หล่อนบอก แค่แตะเบรกชะลอความเร็วให้รถยนต์ขับเคลื่อนช้าลง “ทำไมหรือครับ เราไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ถ้าผมไม่ไปส่งคุณปิ่นแก้วถึงหน้าบ้าน มันยิ่งจะดูน่าสงสัย เราบริสุทธิ์ใจเสียอย่าง ไม่เห็นจะต้องกลัว”ยิ่งเขาพูดแบบนี้ หล่อนยิ่งตื่นตูม “จอดรถเถอะค่ะ ฉันขอร้อง”เขาทำท่าทอดถอนใจ ก่อนจะจอดรถตามที่หล่อนต้องการ ทุกอย่างอยู่ในสายตาของแทนไทซึ่งกำลังยืนจ้องมองทั้งสองอย่างอดทนอดกลั้น ได้เห็นอีกฝ่ายมีท่าทางเช่นนั้นเขายิ่งอยากถ่วงเวลาให้ยืดยาวออกไปอีก“ผมขออภัยไว้ล่วงหน้า ถ้าหากเป็นสาเหตุทำให้คุณปิ่นแก้วกับคุณแทนไทมีปัญหากัน แต่จำไว้อย่างหนึ่งนะครับ บนโลกนี้ ไม่มีกฎหมายบังคับห้ามผู้หญิงเป็นเพื่อนกับผู้ชาย” เขาพูดกับหล่อน แล้วหันไปมองสบตากับชายหนุ่มอีกคนในระยะไกล ส่งยิ้มเป็นการทักทายแต่แววตาเหมือนน้ำนิ่งไหลลึก หล่อนยิ้มให้เขาอย่างฝืนเต็มที “ขอบคุณที่มาส่งนะคะ”“ด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่งครับ หวังว่าเราจะได้เจอกันเร็ว ๆ นี้” ราฟาเอลโบกมืออำลา แม้ว่าปิ่นแก้วไม่ได้เหลียวหลังกลับมามอง เพราะคนที่เขาอยากให้เห็นการแสดงนั้นคือแทนไท เขาไม่ใช่คนปอดแหก เขามีความกล้

ปิ่นแก้วเปิดประตูลงจากรถเพราะหมดปัญญาจะโต้เถียงกับผู้ชายหน้าหนาอย่างเขาทว่าแทนไทเรียกหล่อนเอาไว้“น้องปิ่น เดี๋ยวก่อน... พี่มีเรื่องสำคัญที่จะบอก”น้ำเสียงเขาเคร่งขรึมจริงจังจนหล่อนต้องหยุดฟัง“พี่ยอมรับว่า ไม่ได้อยากหมั้นหมายกับเนื้อคู่ที่บรรพบุรุษเลือกให้ ตอนน้องปิ่นยังไม่เกิด พี่อาจเป็นผู้ชายเจ้าชู้เปลี่ยนผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า แต่หลังจากที่ได้เจอน้องปิ่น ผู้หญิงอื่นก็ไม่ได้อยู่ในสายตาของพี่ พี่ไม่เคยให้ใจกับใครง่าย ๆ แต่พี่ให้น้องปิ่นไปแล้ว ถ้าหากน้องปิ่นไม่อยากได้ พี่คงต้องเก็บคืน” พูดจบแทนไทก็เปิดประตูขึ้นรถแล้วขับออกไป ปล่อยให้หล่อนยืนคว้างอยู่ตรงนั้นตามลำพัง ปิ่นแก้วคาดไม่ถึงว่าจะได้ยินคำพูดหวานซึ้งที่หลุดมาจากปากของเขา หัวใจหล่อนเต้นตึกตักรุนแรงเหมือนคนโดนผีหลอกครั้นคิดทบทวนถึงประโยคสุดท้ายหล่อนก็รู้สึกเจ็บแปลบในอกพี่คงต้องเก็บคืน... นี่เขาต้องการบอกลา หรือบอกให้รับรู้ไว้เท่านั้น ? สายตาสองคู่ที่มองมาอย่างตำหนิ ทำให้ปิ่นแก้วรู้สึกอึดอัด หล่อนไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ แทนไทและพ่อแม่ของหล่อนสนทนาเรื่องอะไรกันบ้าง แล้วการที่ราฟาเอลมาส่งหล่อนถึงบ้าน คงทำให้ทุกคนเอนเอียงไปเข้าข้างฝั่งแ

ตอนนี้หล่อนไม่มีพันธะหมั้นหมายกับแทนไทแล้ว ไม่มีความจำเป็นที่ต้องกังวลว่าใครจะคิดกับหล่อนเช่นไร สิ่งที่ควรคำนึงถึงให้มาก คือเส้นทางที่หล่อนจะก้าวเดินต่อไปในอนาคตแม้ว่าคุณพระปรีชากับคุณหญิงกรองทองมิได้ทวงคืนสินสอดทองหมั้นหรือเรียกร้องเอาค่าเสียหาย ที่ปิ่นแก้วเป็นฝ่ายทำผิดสัญญาล้มเลิกการแต่งงานก่อน ด้วยมูลค่าของทรัพย์สินจำนวนมหาศาลนี้ หล่อนไม่จำเป็นต้องออกไปดิ้นรนทำมาหากินนอกบ้านให้เหนื่อย แต่หล่อนไม่ต้องการใช้ชีวิตไปวัน ๆ แบบไม่มีคุณค่า ขณะที่นั่งอยู่ในรถยนต์ ปิ่นแก้วเอาแต่จ้องมองไปข้างหน้า ด้วยวิตกกังวลว่าจะพลาดโอกาสสำคัญ เมื่อราฟาเอลขับรถออกนอกเส้นทางหลัก หล่อนจึงสังเกตเห็นโดยทันที“ทางนี้ไม่ใช่ทางไปตลาดหลวงนี่คะ”“อ้อ ผมลืมบอกว่า เจ้าของตึกนัดหมายไปเจรจาที่อื่นน่ะครับ”“ที่ไหนหรือคะ” หล่อนซักถามเขาโดยไว“ประเดี๋ยวไปถึงคุณปิ่นแก้วก็รู้เองนั่นแหละครับ”การเลี่ยงตอบคำถามแบบนี้คือสัญญาณอันตรายอย่างหนึ่ง ปิ่นแก้วเริ่มรู้สึกอึดอัดไม่ค่อยสบายใจ ถึงแม้ราฟาเอลจะดูเป็นมิตร แต่หล่อนไม่รู้จักพื้นนิสัยตื้นลึกหนาบางของเขา “อีกนานไหมคะ กว่าจะถึง” “คุณปิ่นแก้วเห็นบ้านหลังสีขาวที่อยู่ข้างหน้านั่

สักพัก ก็มีเสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นใกล้ ๆ “น้องปิ่นแอบฟังอะไรหรือ”ปิ่นแก้วใช้นิ้วชี้แตะริมฝีปากส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายเงียบ ด้วยมัวแต่เอาใจจดจ่ออยู่กับคนในห้องรับแขก หล่อนจึงไม่ทันสังเกตให้ดีว่าใครเป็นคนถาม จนกระทั่งโดนสะกิด“จะสะกิดทำไม มีอะไรก็รอ...” หล่อนหันไปเอ็ด แล้วอ้าปากค้าง “พี่สะกิดเตือน เพราะอยากบอกว่าไม่มีใครอยู่ในห้องนั้น” ท่าทางตกใจจนเซ่อของปิ่นแก้ว ทำให้แทนไทแทบกลั้นยิ้มไม่ไหว บรรยากาศประดักประเดิดระหว่างหนุ่มสาวชวนให้รู้สึกเคอะเขิน“น้องปิ่นอยากรู้อะไรก็ถาม พี่เหนื่อยจะเล่นบทพ่อแง่แม่งอนเต็มที”“พี่แทนไท... แค่งอนปิ่นอย่างนั้นหรือคะ” ปิ่นแก้วทั้งยินดีและโล่งอก“ไม่ใช่แค่เท่านั้นหรอก” เขาทำทีเคร่งขรึม ซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้อย่างแนบเนียน“ปิ่นสำนึกผิดแล้ว คุณพี่ช่วยบอกกล่าวให้ปิ่นหายโง่ได้ไหมคะ”“นับแต่วันแรกที่ไปอยู่บ้านชยางกุล จนกระทั่งถึงวันนี้ น้องปิ่นคงได้เรียนรู้แล้วว่าพี่เป็นคนอย่างไร พี่ไม่ชอบมีเรื่องติดค้างคาใจกับใครทั้งนั้น ต่อให้เป็นน้องปิ่นก็ไม่ได้รับการยกเว้น” ปิ่นแก้วเงยหน้ามองสบตากับชายหนุ่มแบบกล้า ๆ กลัว ๆ ที่ผ่านมาหล่อนได้รับบทเรียนสอนใจหนักหนาเอาการ หากน