All Chapters of คุ้งเสน่หา: Chapter 11 - Chapter 20

“เฮ้ยไอ้อุ่น...นายให้มาตามว่ะ ได้ข่าวว่ามีคดีใหม่ให้นายทำแนะ” เพื่อนนายตำรวจคนเดิมเดินกลับมาร้องตะโกนเรียกอานนท์พร้อมกับแจ้งข่าวที่ได้รับมอบหมายจากผู้บัญชาการมาแจ้งให้เพื่อนทราบ“คดีอะไรรู้ไหมวะ” อานนท์หยุดคิดถึงหญิงสาวที่เขายังไม่รู้จักแม้แต่ชื่อของหล่อนเมื่อมีงานใหม่ที่ดึงดูดความสนใจของเขามากกว่า“คดีฆาตกรรมว่ะ...แต่ตอนนี้อย่าเพิ่งซักนักเลยเพื่อน รีบไปกันก่อนดีกว่าแล้วระหว่างทางฉันจะเล่าให้แกฟังคร่าว ๆ เอง”ชายหนุ่มวัยไม่เกินเบญจเพสฟุบอยู่บนโต๊ะไม้ตัวใหญ่กลางห้องในลักษณะศีรษะเอียงไปข้างหนึ่ง บริเวณศีรษะมีแผลลึกยาวห้านิ้วอย่างน้อยสามแห่งจากไรผมไปจนถึงด้านหลังท้ายทอย อานนท์สำรวจรอบเรือนไม้แห่งนี้และสังเกตว่ากองเลือดชุ่มโชกอยู่ทั่วพื้นรอบเก้าอี้และกระจายเต็มผนังด้านหนึ่งซึ่งอาจเกิดจากแรงเหวี่ยงอาวุธที่ใช้ฆ่าเหยื่อไปข้างหลังก็เป็นได้มุมห้องมีโซฟาวางชิดผนังอยู่ตัวหนึ่ง บนโซฟามีหมอนอิงใบหนึ่งวางอยู่ขณะที่อีกหนึ่งใบตกอยู่บนพื้นไม่ไกลกันนัก บนหมอนที่วางอยู่บนโซฟามีคราบเลือดเป็นรอยเครื่องมือคล้ายขวาน แต่ตำรวจผู้ผ่านคดีฆาตกรรมมาหลายคดีอย่างอานนท์ไม่เห็นเบาะแสอื่น ไม่มีร่องรอยการงัดแงะเข้ามา

เรือกระแชงแล่นเรื่อยเข้าไปตามคุ้งน้ำกระทั่งถึงท่าน้ำหน้าตลาดที่มีป้ายไม้ขนาดใหญ่แขวนไว้เหนือท่าเป็นตัวอักษรเขียนว่า “ตลาดลาดชะโด”อานนท์ผ่อนลมหายใจยาวพร้อมกับคิดถึงแผนการที่วางไว้และทุกอย่างดำเนินไปได้ด้วยดี“เดี๋ยวพวกเอ็งไปรอข้าที่โรงสีนะ ข้าจะแวะไปซื้อของในตลาดปะเดี๋ยวแล้วจะตามไป” ชายวัยสี่สิบเศษร้องบอกหลังเทียบเรือเข้าท่าหน้าตลาด“จ้ะน้า” ชายหนุ่มตัวเตี้ยที่สุดในทีมรับคำพร้อมกับกระโดดขึ้นไปยืนบนท่าจัดการผูกเรือไว้กับเสากันเรือลอย“อ้อ...ไอ้ก้อนเอ็งสอนงานไอ้ไม้มันด้วยล่ะ มันเพิ่งมาใหม่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรแล้วอย่าให้มันทะเลาะกับไอ้ศรเหมือนตอนอยู่บางกอกละ” นายจ้างกำชับลูกน้องพลางส่งสายตาดุตวัดมองแทนคำห้ามปรามคู่กรณีทั้งสอง“น้าไม่ต้องห่วงจ้ะ เดี๋ยวฉันคอยกำราบพวกมันสองคนเอง” นายก้อนซึ่งนายจ้างวางใจให้คอยสอนงานคนงานใหม่เอ่ยหนักแน่น“คนอย่างฉันไม่หาเรื่องเด็กใหม่หรอกน้าถ้ามันไม่มากวนฉันก่อนก็คงไม่ต้องมีเรื่องให้น้าไม่สบายใจ” นายศรคู่กรณีของไอ้ไม้ชื่อที่อานนท์อุปโลกน์ขึ้นเพื่อแฝงตัวมาทำงานราชการเอ่ยเสียงห้วนพลางตวัดตามองคู่กรณีของตนขุ่นขวาง“จำไว้นะไอ้ไม้ ขืนคราวนี้เอ็งหาเรื่องไอ้ศรมั

“ไม่จริง!...” นายศรซึ่งยืนตัวเปียกปอนร้องขัดขึ้นอย่างขึงโกรธ “มันจงใจจะชนฉัน ทำให้ฉันตกคลอง”“มึงสองคนไม่ต้องเถียงกัน ไม่ว่าเรื่องวันนี้จะเป็นอุบัติเหตุหรือไม่ กูก็มั่นใจแล้วว่ามึงสองคนไม่มีวันทำงานร่วมกันได้เพราะฉะนั้น กูไล่มึงออกไอ้ไม้” นายจ้างกล่าวสรุปด้วยสีหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียงเอาจริงเอาจัง“อ้าวน้า...อย่างนั้นก็ไม่ยุติธรรมนะสิจ๊ะ พี่รูปหล่อเขาไม่ได้ตั้งใจจะหาเรื่องสักหน่อย เขายืนยันว่าเป็นอุบัติเหตุทำไมถึงกับต้องไล่เขาออกเลยละจ๊ะ” จืดเอ่ยแทรกขึ้นอย่างเข้าข้างหนุ่มรูปงามโดยลืมนึกไปทีเดียวว่าตนเป็นคนนอกที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาแม้แต่น้อย“แล้วมันกงการอะไรของเอ็งวะอีหนู ข้าจะตัดสินใจยังไงมันก็เป็นสิทธิ์ของข้าในเมื่อข้าเป็นนายจ้างแล้วไอ้สองคนนี้มันก็เป็นลูกจ้างของข้า เอ็งไม่ต้องมาแส่”“ก็ฉันไม่ชอบเห็นอะไรที่มันไม่ยุติธรรมนี่จ๊ะ พี่รูปหล่อเขาไม่ได้ตั้งใจแล้วทำไมน้าต้องเอาเรื่องเขาถึงขั้นไล่ออกด้วยละ” จืดโวยวายโต้เถียง“นั่นสิน้า อย่าให้ถึงกับไล่ไอ้ไม้มันออกเลยนะ งานเรามันต้องการคนนะจ๊ะน้า” นายก้อนช่วยพูดสนับสนุนประโยคของจืดเป็นการเตือนสตินายจ้างอีกแรง“เอ็งไม่ต้องมาห้ามข้าไอ้ก้อน”

“อ้าวนังจืด...ใครใช้ให้มาซื้ออะไรรึ” ผ่องแผ่วเงยหน้าขึ้นจากศีรษะลูกค้าที่หล่อนกำลังจัดแต่งทรงผมให้หลังเหลือบเห็นคนสนิทของบุตรสาวสะท้อนอยู่บนกระจกเงาตรงหน้าผ่านหางตา“แล้วนั่นเอ็งพาใครมาด้วยวะ” ผ่องแผ่วมุ่นคิ้ว เอ่ยถามขณะชะโงกหน้ามองชายหนุ่มที่ยืนเยื้องอยู่ทางด้านหลังจืดอย่างสนใจ หล่อนยกมือพนมรับไหว้ชายหนุ่มที่กระพุ่มมือไหว้หล่อนด้วยท่าทางอ่อนน้อม“ฉันมาซื้อขนมให้น้องศรีจ้ะป้าผ่อง พอดีมาเจอพี่ไม้กำลังมีเรื่องกับเพื่อนคนงานจนถูกนายจ้างไล่ออกอย่างไม่ยุติธรรมเลยจ้ะป้า พี่ไม้เขาเป็นเพื่อนบ้านกับน้าสำอางที่บางกอกจ้ะ ฉันเลยพาเขามาไหว้ป้าผ่องก่อน ตั้งใจจะพาเขาไปของานลุงศลทำชั่วคราวจ้ะ”“อ้อ...ที่แท้ก็เคยรู้จักกันมาก่อนนี่เอง” ผ่องแผ่วพยักหน้าหงึกก่อนจะหันกลับมาใส่ใจทรงผมลูกค้าต่อพลางเอ่ยตามประสาคนใจดี “เอ็งก็ลองพาไปหาลุงผู้ใหญ่ของเอ็งก็แล้วกัน ถามกันเอาเองว่าเขาจะรับพ่อหนุ่มคนนี้ไว้ทำงานด้วยไหม”“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวพอซื้อขนมให้น้องศรีเสร็จ ฉันขออนุญาตพาพี่ไม้ไปหาลุงศลพร้อมกันเลยนะจ๊ะ” จืดเอ่ยอย่างตื่นเต้นเมื่อผ่องแผ้วไม่ทักท้วง“เออไปเถอะ ไปถามลุงของเอ็งนู่นแหละว่าเขาจะว่ายังไง” ผ่องแผ้วเอ่ยอย

เนื้ออ่อนแอบแบะริมฝีปากใส่จืดอย่างสะใจไม่สนใจตาเขียวปัดของอีกฝ่ายก่อนจะหันมาเอ่ยกับชายหนุ่มที่กำลังจะเข้ามาเป็นสมาชิกใหม่ของบ้านด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร“ไปจ้ะพี่...ฉันจะพาพี่ไปที่พัก เสร็จแล้วจะได้ไปทำความรู้จักพี่ชายกับยายของฉันเอาไว้”อานนท์ชำเลืองมองกุศลเล็กน้อยก่อนจะเดินตามเนื้ออ่อนไปจึงไม่เห็นสายตาเจ้าเล่ห์ของอดีตผู้ใหญ่บ้านหนองน้ำใหญ่ที่มองตามหลังเขาไปอย่างหมายมาด‘ปลามากินเหยื่อถึงเรือนแบบนี้ รับรองข้าจะไม่ยอมปล่อยให้ลูกชายเอ็งหลุดรอดมือลูกสาวข้าไปได้แน่ไอ้กำนันเปลว’กุศลหัวเราะลั่นในใจ นึกกระหยิ่มยินดีและมีความหวังจะได้คนมาปราบบุตรสาวคนเดียว ที่สำคัญกำนันเปลวเพื่อนรักของเขาได้ชื่อว่าเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของบ้านแพนด้วยแล้ว เขายิ่งไม่มีวันปล่อยให้โอกาสคว้าตัวบุตรชายเพื่อนมาเป็นเขยหลุดมือไปอย่างแน่นอนอานนท์เดินตามเนื้ออ่อนผ่านเงาใบกล้วยทอดบังแสงจ้าของดวงอาทิตย์ตรงไปยังเรือนไม้ใต้ถุนสูงขนาดย่อมหลังเรือนปั้นหยารกเรื้อยไปด้วยป่ากล้วยที่บดบังซ่อนเรือนหลังเล็กไว้เกือบมิด กระทั่งถึงเชิงบันไดคนนำทางจึงหยุดฝีเท้าและหันมาเอ่ยกับเขาอย่างเป็นมิตร“ลุงศลให้พี่พักที่เรือนหลังนี้ถ้าขาดเหลืออะไรห