“Zaria, you don't have to choose, pwede nating puntahan lahat ng gusto mo,” bulong ni Matteo. He was watching me as his hand rested on my back.I was squinting my eyes, thinking about what shop to enter.Nasa ganoon kaming scenario nang biglang natuon ang mata ko sa isang babaeng nagsasalita.She was speaking Tagalog kaya alam ko agad na Pilipino siya.May hawak siyang batang babae, probably around two years old. Halata sa babae na may problema siya at naiiyak.Nagtama ang mata namin. I tried to smile at her. Matteo nodded at her.Kaya siguro siya lumapit sa amin kasi pinansin namin siya.“Hello,” she said, a bit nervous.“Hello po. May problema po ba?” tanong ko.Agad na nangilid ang luha ng babae sa amin ng makompirma na Pilipino rin kami. Or in my case, half pinoy. “Matagal ba kayo rito? Pwede bang iwanan ko muna sa inyo itong anak ko?” she said, begging us.Nagulat ako sa biglaang pag-iyak ng babae.“M-May emergency akong pupuntahan at hindi siya puwedeng doon. Wala akong mapag-i
Magbasa pa
Mag-log in
