Se connecterI didn't expect to enjoy the concert. I'm not even a fan of SERAPHIX pero naiingganyo akong pumunta sa meet-and-greet nila.Imagine being near them?In socialite circles, you could be friends with a celebrity if you want. Kaso everyone in the Philippines knows I'm just a wannabe because of Matteo. Ang alam nila, I'm an orphan. Kaya iyong mga tingin sa sarili nilang celebrities na mas better sila kaysa sa akin na kumakapit lang kay Matteo, they never mingle with me.I just want to feel how it would turn out to be friends with an idol.Tumawa ako. Masyado na siguro akong bored sa two years na pagala-gala lang at iba na ang takbo ng isip ko.“Psst!” I called Yana.She was busy researching something. Kanina pa niya ako hindi pinapansin.“Pssst!” I called again.Nanliit ang mata niyang bumaling sa akin. I chuckled.“We still have four days before we go to the US. Punta tayo sa meet-and-greet nila. It would be fun,” excited kong sabi.She sighed for what felt like the hundredth time now.“T
For two years, that has been my life. Kapag lumuluwas si Matteo sa Pilipinas, saka pa kami magkikita.It was hard at first until I got so used to it. Ang pinakamatagal na hindi kami nagkita ay five months. Nasagad na raw ang pasensya ni Lucian sa pag-alis niya kaya natagalan bago siya makaalis ulit.I don't know why they always have to be present in their so-called family meetings. Pwede naman sigurong virtual. Hello? Technology?I also don't have news on what happened to the Sanctuary. It became a distant memory for me. For two years without any news, parang nakakalimutan ko na rin ang tungkulin ko.I do think about Papa every now and then. But I have no guts to take a step and find news about him. Natatakot ako.I'm scared of what I might find out. Kaya rin inabot na ng two years at wala pa rin akong balita.“Here are your orders. Enjoy,” energetic na sabi ng waiter sa amin bago ibinaba ang mga inorder namin ni Yana.We were in New Zealand, in some random café. The moment Yana told
“Ugh! Matt… faster!” ungol ko.Halos hindi ko na makilala ang sarili kong boses. Kinailangan pa akong hawakan ni Matteo kung hindi ay mahuhulog ako.Ni hindi na kami umabot sa kama. The moment we entered his villa, sumabog na kami pareho. A month of being away from each other made us act like there's no tomorrow.He was already inside me while both my legs were wrapped around his waist.Naghabol ako ng hininga nang bumaba ang halik niya sa leeg ko. Nanghihina ang kapit ko sa balikat niya.Good thing, before I could loosen my hold on his shoulders, naibaba na niya ako sa kama. He looked at me with an unadulterated gaze, full of passion, the same passion we both shared as we looked at each other.“I miss you,” Matteo whispered as he crawled toward me.Agad niyang ibinalik ang alaga niya sa akin. I moaned again as he immediately thrust fast, like someone was chasing us. Ramdam na ramdam ko ang gigil niya sa bawat baon niya sa akin.“Zaria!” Matteo called as he kept going.Parang umiikot
Five hours of flight and I arrived in Thailand. Agad akong nag-book ng hotel. I converted a few bills from the money in my duffel bag para cash lang ang gamitin ko.Limang araw akong nanatili sa Thailand bago umalis ulit. Pero bago yon, nag-withdraw muna ako ng malaking halaga sa card kong Euanne at saka ipinalit sa USD bago ulit umalis ng bansa.Pwedeng ma-trace ni Papa ang paggamit ko ng card kaya last day ko na yon ginawa.My next destination is Argentina. Wala akong plano na magtagal dito. I planned to stay at least ten days at aalis ulit ako. But something unexpected happened.Nawili ako sa lifestyle to the point that I extended my stay. Umabot na lang ng isang buwan ang pananatili ko.I was recently in Mendoza, a famous place in Argentina for winery. Pangalawang araw ko na dito at baka mag-extend ulit ako.I like how every time I get into overthinking and feel suffocated, titingin lang ako sa labas ng bintana ng kinuha kong kwarto at bubungad na sa akin ang malawak na vineyard.
Matapos ko kunwari na nag-CR ay nagpatuloy ako sa pag-iimpake. I also sneaked my passport and other important documents I would be needing inside.Matapos ay bumalik na rin kami sa penthouse ni Matteo. Pagdating namin, itinabi ko ang maleta at ang duffel bag na inimpake ko sa isang gilid at kunwari bukas ko na aasikasuhin.I went with my usual self. Ako pa ang nag-presenta na magluto kay Matteo and he watched me do it. I refused to give away any doubt na may pinaplano ako.I grinned at Matteo.“Ikaw lang ang reason ko kung bakit ako natutong magluto. I want to cook for you,” sabi ko habang hinahalo na ang mga sangkap sa kaldero.He chuckled beside me. Hindi siya tumulong pero he watched me cook for him.“You told me already. You parcticed in your condo every time you miss me,” aniya. Ngumuso ako. Nasabi ko na pala? Matapos naming kumain ay dumiretso na ako sa taas para maligo at para magbihis. I took my time in the shower while already calculating what I would be doing.Hindi ako pw
“They can't know it, Zaria. They’ll make your life hard if they find out, and you already betrayed your side. Wala ka nang mapupuntahan.”Ngumuso ako. Tama nga naman siya. Nawalan nga ng malay si Papa dahil sa galit niya sa akin.“Kawawa ako. Kapag nalaman ng pamilya mo, galit din sila sa akin. Ikaw lang ang nakakaintindi sa akin.”He snorted. “Obviously, kaya maging mabait ka sa akin. I will protect you.”“But hiding the truth from your family about me is already a betrayal. Imagine if they find out you hid the truth from them, magagalit sila sa’yo. Pareho tayong mapapahamak.”Tumango siya. Isinandal niya ang ulo niya sa pader at saka pumikit.“I will still try to make them accept you. We will suffer, but if in the end they let us be together, it would be worth it,” seryoso niyang sabi.Ngumuso ako. “Ang hirap kalabanin ang pamilya mo. Imagine all of them vs me? Hindi ka na kasali doon kasi they’ll try to separate you from me. And with the severity of my fault, I might even end up in
Nanatili kami sa Auckland for another month. Ginugol namin ang oras namin kay Baby Gio. Minsan ay pumapasyal kami pero dahil hindi ako basta-basta nakakapasyal nang walang disguise, sa mga private place lang kami. For that one month, malaki ang progress namin. Nasasama na namin si Baby Gio within d
Sa kotse ni Rayleigh, panay ang tanong niya kung bakit ako biglang nawala. They know about my life — sila ni Sylvia. Sila lang dalawa sa maraming tao ang may alam na anak ako ni Arthur at kapatid ko si Allyana.Kaya kahit palaging nagtatagpo ang landas nila nina Allyana, they never befriended her k
Na-enjoy ko ang bonding kasama sina Andrea at Scarlet. Sa ilang araw na kasama ko sila, napagtanto ko na may alam sila sa pagkatao ko. Sa una ay nagulat ako. Lucian casually mentioned something about Arthur at parang alam niya na related ako sa kanya.I was so sure they knew. Akala ko mag-iiba ang
“Francesca,” rinig kong tawag ni Leon. “I'm here,” mabilis kong sagot. I was looking at some of my dresses in his walk-in closet. Hindi naman gaano karami pero nahihirapan akong mamili. O baka nahihirapan ako kasi masyadong limited ang choices ko? Bumaling ako sa sliding door nang marinig kong bu







