로그인“Zaria, you don't have to choose, pwede nating puntahan lahat ng gusto mo,” bulong ni Matteo. He was watching me as his hand rested on my back.I was squinting my eyes, thinking about what shop to enter.Nasa ganoon kaming scenario nang biglang natuon ang mata ko sa isang babaeng nagsasalita.She was speaking Tagalog kaya alam ko agad na Pilipino siya.May hawak siyang batang babae, probably around two years old. Halata sa babae na may problema siya at naiiyak.Nagtama ang mata namin. I tried to smile at her. Matteo nodded at her.Kaya siguro siya lumapit sa amin kasi pinansin namin siya.“Hello,” she said, a bit nervous.“Hello po. May problema po ba?” tanong ko.Agad na nangilid ang luha ng babae sa amin ng makompirma na Pilipino rin kami. Or in my case, half pinoy. “Matagal ba kayo rito? Pwede bang iwanan ko muna sa inyo itong anak ko?” she said, begging us.Nagulat ako sa biglaang pag-iyak ng babae.“M-May emergency akong pupuntahan at hindi siya puwedeng doon. Wala akong mapag-i
Our time in New Zealand ended at hindi man lang nagkita si Yana at Francesca. Tinigilan ko rin ang pangungulit ko kay Yana dahil pansin ko na hindi ko na siya mapipilit pa.Though I made sure I enjoyed our stay in New Zealand. May mga araw na nanatili si Yana sa hotel at ako lang ang lumalabas.Panigurado na napapailing na si Matteo dahil panay ang swipe ko sa card niya. I'm sure every penny I used with his card, nalalaman niya.Pero kahit kailan naman, hindi ako nakarinig ng reklamo galing sa kanya. In fact, kapag malaki ang nagastos ko, he would call me if I needed more money.Ako na ang nahihiya sa kanya. Pero dahil din sa kanya, hindi ko na kailangan pang mag-withdraw sa account ko at magtago matapos para hindi matunton.Plus he doesn't mind spending his money on me.Bigla akong napamulat nang maramdaman kong may humawak sa balikat ko. I was suddenly alert.Pero nang makita kong si Yana ang gumigising sa akin, I let out a whine.“Yana naman!” reklamo ko.“Gumising ka na! Dumating
I didn't expect to enjoy the concert. I'm not even a fan of SERAPHIX pero naiingganyo akong pumunta sa meet-and-greet nila.Imagine being near them?In socialite circles, you could be friends with a celebrity if you want. Kaso everyone in the Philippines knows I'm just a wannabe because of Matteo. Ang alam nila, I'm an orphan. Kaya iyong mga tingin sa sarili nilang celebrities na mas better sila kaysa sa akin na kumakapit lang kay Matteo, they never mingle with me.I just want to feel how it would turn out to be friends with an idol.Tumawa ako. Masyado na siguro akong bored sa two years na pagala-gala lang at iba na ang takbo ng isip ko.“Psst!” I called Yana.She was busy researching something. Kanina pa niya ako hindi pinapansin.“Pssst!” I called again.Nanliit ang mata niyang bumaling sa akin. I chuckled.“We still have four days before we go to the US. Punta tayo sa meet-and-greet nila. It would be fun,” excited kong sabi.She sighed for what felt like the hundredth time now.“T
For two years, that has been my life. Kapag lumuluwas si Matteo sa Pilipinas, saka pa kami magkikita.It was hard at first until I got so used to it. Ang pinakamatagal na hindi kami nagkita ay five months. Nasagad na raw ang pasensya ni Lucian sa pag-alis niya kaya natagalan bago siya makaalis ulit.I don't know why they always have to be present in their so-called family meetings. Pwede naman sigurong virtual. Hello? Technology?I also don't have news on what happened to the Sanctuary. It became a distant memory for me. For two years without any news, parang nakakalimutan ko na rin ang tungkulin ko.I do think about Papa every now and then. But I have no guts to take a step and find news about him. Natatakot ako.I'm scared of what I might find out. Kaya rin inabot na ng two years at wala pa rin akong balita.“Here are your orders. Enjoy,” energetic na sabi ng waiter sa amin bago ibinaba ang mga inorder namin ni Yana.We were in New Zealand, in some random café. The moment Yana told
“Ugh! Matt… faster!” ungol ko.Halos hindi ko na makilala ang sarili kong boses. Kinailangan pa akong hawakan ni Matteo kung hindi ay mahuhulog ako.Ni hindi na kami umabot sa kama. The moment we entered his villa, sumabog na kami pareho. A month of being away from each other made us act like there's no tomorrow.He was already inside me while both my legs were wrapped around his waist.Naghabol ako ng hininga nang bumaba ang halik niya sa leeg ko. Nanghihina ang kapit ko sa balikat niya.Good thing, before I could loosen my hold on his shoulders, naibaba na niya ako sa kama. He looked at me with an unadulterated gaze, full of passion, the same passion we both shared as we looked at each other.“I miss you,” Matteo whispered as he crawled toward me.Agad niyang ibinalik ang alaga niya sa akin. I moaned again as he immediately thrust fast, like someone was chasing us. Ramdam na ramdam ko ang gigil niya sa bawat baon niya sa akin.“Zaria!” Matteo called as he kept going.Parang umiikot
Five hours of flight and I arrived in Thailand. Agad akong nag-book ng hotel. I converted a few bills from the money in my duffel bag para cash lang ang gamitin ko.Limang araw akong nanatili sa Thailand bago umalis ulit. Pero bago yon, nag-withdraw muna ako ng malaking halaga sa card kong Euanne at saka ipinalit sa USD bago ulit umalis ng bansa.Pwedeng ma-trace ni Papa ang paggamit ko ng card kaya last day ko na yon ginawa.My next destination is Argentina. Wala akong plano na magtagal dito. I planned to stay at least ten days at aalis ulit ako. But something unexpected happened.Nawili ako sa lifestyle to the point that I extended my stay. Umabot na lang ng isang buwan ang pananatili ko.I was recently in Mendoza, a famous place in Argentina for winery. Pangalawang araw ko na dito at baka mag-extend ulit ako.I like how every time I get into overthinking and feel suffocated, titingin lang ako sa labas ng bintana ng kinuha kong kwarto at bubungad na sa akin ang malawak na vineyard.
“Excuse me lang ha! You two are disrupting the enjoyment of the night. Walang nagsasaya kasi busy sila kung paano kayo paalisin. You see, baka ma-issue kami kasi nandito kayo,” the girl said matter-of-factly.Yana sighed heavily.“We won't do anything. Dito lang kami sa gilid.”“You don't understan
Seeing our men cornering me, alam ko na agad na wala akong choice kundi ang sumama. This is a forced order. It’s either I go willingly or by hook or by crook. Wala akong choice na hindi ako babalik.Nakakainis na baka magtaka na naman si Matteo na mawawala na naman ako. The only choice I have is fo
Tulala ako matapos kong pumirma. Nararamdaman kong nanginginig ang kamay ko sa ginawa ko. I signed, and now I don’t feel like myself. Hindi ko mahanap ang sarili ko sa ginawa ko. I feel empty. I felt like I signed my doomed day kasi parang nawalan ako ng will sa buhay.I said I’d sign because I don
I was so dismayed because I couldn’t attend the party, but at the same time, I was happy I didn’t. At least I don’t have the burden na wala akong nakalap na impormasyon tungkol sa kanila.Alam ko na kung naka-attend ako, I would have to report something. Hindi papayag ang mga head na wala akong mad







