All Chapters of The Powerful Vergaras: Hunted by Vengeance: Chapter 431 - Chapter 440

“Nothing is inside there!” I protested again.“Zaria, don't make it harder than it is. We will just check,” ani Anton.I gritted my teeth. Lumapit ako sa control panel at saka binuksan ang vault. Unang pumasok si Lucian bago si Anton.I watched them inspect the rows of gold bars. Kita kong medyo na-distract sila sa mga gold bars. Itinaas ang kamay ko para isara ang vault at ikulong sila doon, pero nakalimutan kong nasa likod ko pala si Matteo. Nahawakan niya ang kamay ko.“Don't do anything.” Humarap ako sa kanya.“And then what? Let them kill me? You're taking revenge because of what happened on the island?”Ayaw kong umiyak pero seeing him so void of emotion hurt me. Nag-iinit ang mata ko.“Anong ginawa ninyo kay Papa? Paano ninyo natunton ito?” I demanded.Hindi siya sumagot. Nag-iwas lang siya ng tingin.“Your father is having a heart-to-heart talk with Tito Rodrigo right now,” Lucian said evilly. “The only difference is that they're using bullets instead of words. Let's see who

“Warning. Eleven minutes before the Sanctuary explodes. Evacuate the area immediately!”Dahil sa inamin ni papa, no one paid attention to the warning. “Anong rason mo para magsinungaling sa anak mo? Why are you taking revenge on us when we're all just victims of your father's scheme?” tanong ni Eduardo.“Papa, you lied to me?” tanong ko. I started to feel betrayed. Naisip ko bigla iyong mga ginawa namin sa pamilya nina Matteo.Lucian growled irritatedly. “Stop this fucking confrontation and stop this system!” iritadong sabi ni Lucian nang mag-warning ang system na ten minutes na lang bago sumabog ang Sanctuary.“You know what, since we're all going to die here, let me tell you why I hate your family, Eduardo,” ani Papa. His jaw clenched tightly. “I survived the accident. I ran away and met Diana. We fell in love and got married. I moved on. Papa sank into depression and died. I was the only one left in the family. But I had Diana.”“Then she got pregnant,” he said, stretching the s

It took me two weeks to realize I could never be a stranger to Matteo. Kahit gaano ko isipin na kalimutan na lang ang mga Vergara dahil sa mga pasakit na naidulot namin sa kanila at sa pasakit na idinulot nila kay Papa, hindi ko magawa. Hindi ko kayang kalimutan na lang sila, lalo na si Matteo.Si Papa ay parang wala nang balak bumalik sa Pilipinas ngayong alam na ng mga Vergara na buhay siya. The Petrovas here are consuming his attention. Ako lang ang hindi matanggal sa isip ang Pilipinas.Gusto kong tanungin si Papa kung ano na ang tingin niya sa mga Vergara pero hindi ko kayang itanong. I think him wanting to stay here for good is already an answer. He doesn't want to be involved with the Vergaras now. Hindi ko lang alam kung pati ba ang paghihiganti niya ay tapos na rin?“They paid for the ransomware. Should we just delete their file?” rinig kong sabi ni Silas.“Huwag kang padalos-dalos, Silas. Kagagaling lang natin sa digmaan sa kanila. Nahanap nila ang Sanctuary. Hindi ako magta

May isang SUV ang nagdala sa amin sa airport. Gareth and Rowan acted as my bodyguards. Pinapagitnaan nila ako kahit wala namang threats sa buhay ko.“Pwede naman na malayo kayo sa akin. Not this close!” baling ko sa kanila.“Bakit hindi? Kung dati ay nagmamasid lang kami sa malayo dahil pinapalibutan ka ng tauhan ng mga Vergara, at nagtatago kami sa kanila…ngayon ay alam na nila. No need to hide now,” ani Rowan.I grimaced at them. Kung ganito sila magbantay, mahihirapan akong tumakas.Nang naghihintay kami ng flight namin, binuhay ko ang cellphone ko. I then typed Elijah's number.He better not change his number. Kung nagpalit siya, I don't know how to contact him anymore. That man doesn't even have social media.Nang mag-ring ang cellphone niya ay nakahinga ako ng maluwag. Sinagot niya pero hindi siya nagsalita.“EJ,” tawag ko.Ilang segundo ang lumipas bago ko narinig ang buntong-hininga niya.“Wow! I miss you too!”“What is it?” he asked in a lazy tone.“Sunduin mo ako sa airport

My heart was racing fast. Binabagalan ko ang pagmamaneho, delaying the agonizing expectation of what might happen to me.Malamig ang kamay kong nakahawak sa manibela. Hindi ko alam kung ilang beses akong humugot ng malalim na hininga dahil nakakalimutan kong huminga.Inabot ng isang oras ang biyahe ko bago ko natanaw ang gate ng ancestral mansion nila. Mas lalo pang bumagal ang pagmamaneho ko.Nang malapit na ako, nabasa ko ang gold placard na nakalagay sa dingding sa gilid ng gate.THE VERGARA ANCESTRAL MANSIONEstablished 1872Legacy. Power. Silence.Entry by Invitation OnlyNapalunok ako. Hindi ko alam kung makakapasok ako kung by invitation lang ang puwedeng pumasok sa loob.Huminto ako sa tapat ng gate. Nag-iisip pa ako kung ano ang sasabihin ko nang unti-unting bumukas ang gate.Medyo nanlaki ang mata ko, hindi ini-expect na papapasukin ako. O baka akala nila si Matteo ang nagmamaneho nitong kotse? Masyadong heavily tinted ang kotse.Mabilis akong nagmaneho papasok bago pa nila