All Chapters of The Powerful Vergaras: Hunted by Vengeance: Chapter 421 - Chapter 430

Kung hindi pa sila nawala sa paningin ko, hindi ko pa magagawang lumapit. Sa dami ng pulis at rescuer, nagawa kong makalusot sa yellow police tape na nakaharang sa paligid.Abot-abot ang pintig ng puso ko habang naglalakad palapit sa cliff. Nang makarating ako sa gilid, nakita ko kung gaano katarik ang bangin.May iilang puno ang natumba. I saw tire marks on a big stone. May mga parte ng kotse ang nagkalat sa bangin. And then below the steep cliff were the roaring waves.Kung dito sila naaksidente, kahit may malaking puno o malalaking bato pa, mahuhulog ang kotse nila sa dagat sa tarik ng lupa.“Hanapin niyo ang anak ko! Huwag kayong tutunganga lang dito!”Napalingon ako sa sigaw na iyon. It was Tita Olivia. Sinisigawan niya ang nanginginig na rescuer. Basang-basa pa siya. Sa gilid niya ay si Arthur. He was trying to calm Tita Olivia, but she was so lost. Humahagulgol siya habang nagagalit din. A few meters away from her was Tita Celia. Umiiyak siya sa dibdib ni Tito Rodrigo.Ilang or

Nag-iwas ako ng tingin sa gawi nina Tito Rodrigo. Agad nahanap ni Matteo ang kamay ko at saka mahigpit na hinawakan. I felt the tension in how he held me.“Stay by my side,” bulong niya sa akin.Pinagmamasdan ko kung paano isa-isang lumabas ang pamilya Vergara sa mga SUV. Nagawa ko lang tumingin ulit sa gawi ni Tito Rodrigo nang makita kong inaalalayan niya si Tita Celia na halos wala na sa sarili. She's been crying nonstop.Isa-isa silang pumasok sa loob ng mansion. I realized, even the Mendezes were coming inside. Huli kaming pumasok ni Matteo. Lahat sila ay nasa malaking living area na. There was so much pain and tension inside.Napatingala ako sa grand staircase nang bumababa rin doon sina Scarlet, Andrea, Sabel, at Bea. Wala sila sa pinangyarihan ng aksidente. Pumupunta sila doon pero hindi sila pinapayagang manatili. I was the only one who stayed long there without being reprimanded.Ngayon na bumababa sila, kumpleto na silang lahat, except for the kids. Hindi ko alam kung nasaa

“Tell us where your father is, Zaria, and I might consider that you didn't plan this accident,” ani Tito Eduardo.Nakatayo lang ako mag-isa habang lahat sila ay nakatingin sa akin, judging and scrutinizing me for something I didn't do. Siguro kung sa una, kaya ko pang sikmurain kung may mangyari sa kanila. Pero ngayon, I would never hurt them.Hindi ako nakasagot. I left the Sanctuary, pero hindi ko rin sila kayang i-buking. I've already betrayed them by marrying Matteo. Hindi ko kaya na ituro sila. Ayaw ko na may mangyari kay Papa. He's a good father to me. Ang naging kasalanan niya lang sa akin ay ang ipilit ako kay Nicholas, na hindi naman niya pinarehistro.“Zaria, you married Matteo. You're a Vergara now whether you like it or not. You will tell us where your father is, or you will have to be tortured,” banta niya.Pumikit ako at walang lumalabas na sagot sa bibig ko. Even if Papa has something to do with this, hindi ko pa rin magagawang sabihin sa kanila kung nasaan siya. Pero m

“Get up!” utos ni Silas.Nagmamadali niyang sinuri ang kabuuan ng kwarto. Pati ang banyo ay tiningnan niya. Nang makita niyang walang tao roon, bumalik siya sa akin na natutulala. Gunshots were everywhere now.“Euanne! Snap out of it! We're getting you out of here,” he said with authority and urgency.A loud bang echoed in the hallway. Doon ako natauhan. I took a long breath.“What are you doing here, Silas?”His gaze darkened as he glared at me.“Just get up! What are you waiting for? Do you want me to carry you?” iritado niyang sigaw.Umiling ako. “I am damn well asking you because you shouldn't be here! I am not coming with you!”Nasa harapan siya ng pintuan at tinitingnan kung may pupunta sa pasilyo ng kwarto. Pero nang marinig niya ang sinabi ko, natigilan siya.Lumingon siya sa akin at kunot na kunot ang noo niya.“Anong hindi ka sasama? We risked our lives getting here and that is what you're going to say?”Hindi siya sumigaw pero ramdam ko ang iritasyon sa boses niya. It sent

No matter how much I think of Matteo, lumalamang ang kaisipan ko na kahit natapos pala ang imbestigasyon nila ay pinabayaan nila ako sa isla.I waited for him. I felt so sad and so lost waiting for him. Paulit-ulit akong nagtatanong sa nagdadala sa akin ng pagkain kung kailan siya darating. I'm starting to think he let me stayed on the island and papa is not helping. Kapag nakikita ako ni Papa na tulala, he would remind me how the Vergaras murdered my uncles, kaya natitigilan ako sa pag-iisip kay Matteo. Natatauhan ako. “Papa, I understand that you wanted to take revenge on them. Namatay lahat ng mga kapatid mo. Before, I shared your thirst for revenge. But I guess my hatred for the Vergaras is not as deep as yours. I wanted to sympathize with my titos, but I never really met any of them. I can only rely on the things you told me about them. Kaya siguro napagod din ako kalaunan. I don’t want to take revenge on them.”Tumigil si Papa sa pagnguya at mariing ipinukol ang tingin sa aki