บททั้งหมดของ แค่เมียคนใช้: บทที่ 111 - บทที่ 120

"ว๊าววมีกุ้งตัวใหญ่ๆด้วย" ลูกดูตื่นเต้นมากที่เห็นอาหารทะเลวางอยู่ตรงหน้า"ครามชอบกินกุ้งมั้ยครับ" ผมถามลูก"ชอบค๊าบบบบบ""เดี๋ยวลุงแกะให้นะครับ""คุณทานเถอะค่ะเดี๋ยวฉันจะแกะกุ้งให้ลูกเอง""ไม่เป็นไรพี่อยากแกะให้ลูก..เอ่อแกะให้ฟ้าครามน่ะ""แล้วคุณไม่ทานเหรอ""แค่เห็นบัวกับลูกทานพี่ก็อิ่มแล้วล่ะ"หลัง

"คุณฟิว" ฉันเดินเข้าไปหาเขาพร้อมกับแตะไปที่ไหล่ที่สั่นไหวของเขาเขาเงยหน้าขึ้นมามองที่ฉันก่อนจะรีบหันหน้าหลบเพื่อเช็ดน้ำตา"คุณร้องไห้ทำไมคะ""อย่าสนใจเลยว่าพี่จะร้องไห้ทำไม บัวไปนอนเถอะ""แล้วคุณไม่นอนเหรอคะ""นอนไม่หลับพี่จะนั่งเฝ้าลูกอยู่ที่นี่บัวกลับเข้าห้องไปเถอะ หลับฝันดีนะ" เขาพูดกับฉันด้วยน้ำ

หลังจากอุ้มฟ้าครามขึ้นมานอนเสร็จผมก็อุ้มใบบัวขึ้นมาแต่ผมไม่ได้ให้เธอไปนอนห้องเดียวกับลูกหรอกนะผมพาเธอเข้ามานอนที่ห้องของผมที่ต่อไปนี้มันจะเป็นห้องนอนของเราแทนเพราะตอนนี้ข้าวของๆเธอก็อยู่ในห้องของผมหมดแล้วผมสั่งให้แม่บ้านเอาข้างของของใบบัวขึ้นมาไว้บนห้องของผมก่อนที่ผมจะกลับมา ผมวางใบบัวลงบนเตียงอย่าง

ฟิว...หลังจากได้รับอนุญาตและได้กำลังจากเมียสุดที่รักผมก็กลับเข้าห้องมานั่งคิดนอนคิดแผนการว่าจะบอกกับลูกยังไงดีจะพูดแบบไหนกับลูกลูกถึงจะได้ยอมรับและไม่แอนตี้ผม ไอ้จะไปปรึกษาไอ้เตอร์ก็กลัวมันจะหัวเราะเยาะสมน้ำหน้าผมอีกเพราะผมทำกับมันเอาไว้เยอะสมัยที่มันยังตามง้อข้าวฟ่าง คิดได้แบบนั้นผมคิดว่าไม่เอาดีก

เช้าวันต่อมา...ฉันตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเพื่อลงไปช่วยในครัวทำอาหารเช้าเหมือนดังเช่นทุกวันตั้งแต่กลับมา ถึงแม้คนอื่นๆในครัวจะไม่ให้ฉันทำอะไรให้อยู่เฉยๆเพราะเกรงว่าคุณฟิวจะไม่พอใจมาเหวี่ยงใส่อีกที่เห็นฉันทำงานในครัวแล้วไม่ห้ามปรามแต่ฉันบอกว่าฉันจะทำ ซึ่งเรื่องนี้ฉันก็บอกกับคุณฟิวไปแล้วว่าจะให้ฉันอยู่เฉย