แค่เมียคนใช้

ฟิว....ผมขับรถมาถึงมหาลัยที่ผมไม่เคยมีความคิดที่จะมาเรียนต่อที่นี่เพราะอะไรน่ะเหรอ เพราะที่นี่มันมีไอ้เตอร์เรียนอยู่ยังไงล่ะ ไอ้เตอร์ชื่อเต็มๆของมันก็คือไอ้ฮันเตอร์ ผมแม่งโคตรเกลียดมันเลยเกลียดตั้งแต่วันแรกที่เจอหน้ามันแล้ว......ย้อนกลับไปเมื่อหลายสิบปีก่อนตอนนั้นแม่เฟื่องพาผมเข้ามาในบ้านซึ่งก็คือบ

ฟิว....ผมให้ข้าวฟ่างขี่หลังมาจนถึงลานกิจกรรมที่มีนักศึกษาอยู่กันเต็มลานทำให้ทุกคนหันมามองผมกับข้างฟ่างเป็นตาเดียวทุกคนคงจะแปลกใจว่าผมแบกใครมาจนมีรุ่นพี่คนนึงเดินมาถามข้าวฟ่างก็บอกไปว่าเธอประสบอุบัติเหตุ จากนั้นผมก็พาเธอไปเข้าแถวก่อนที่ผมจะเดินมาเข้าแถวของผมซึ่งก็อยู่ห่างจากเธอพอประมาณผมคอยมองเธอด้ว

ใบบัว...."ไปไหนมาแค่เอาชุดคุณฟิวไปเก็บที่ห้องเล่นไปซะนานเลย" ฉันเดินกลับมาถึงตึกคนใช้ก็เจอป้าศรีแม่บ้านที่ยังไม่นอนเพราะมัวแต่ดูละครหลังข่าวเรื่องโปรดของแก แกถามฉันเพราะเห็นฉันไปนานผิดปกติ"คือพอดีคุณเฟื่องเรียกให้บัวไปคุยด้วยน่ะจ๊ะป้าบัวก็เลยมาช้า""คุณเฟื่องยังไม่นอนเรอะ""ยังจ๊ะ ท่านรอคุณฟิวกลับ

ใบบัว....ย้อนกลับไปเมื่อหลายสิบปีก่อนฉันเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่อาศัยอยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งหนึ่ง คือตั้งแต่จำความได้ฉันก็โตที่นี่แล้ว แล้ววันนึงคุณผกาก็ไปที่นั่นเพื่อต้องการรับเลี้ยงเด็กสักคนเพราะไม่มีลูกและฉันก็เป็นคนที่คุณผกาเลือกซึ่งฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมคุณผกาถึงเลือกฉันในตอนนั้นฉันยอมรับว่า

ใบบัว..."ฟ่างฉันรักเธอ เป็นของฉันเถอะนะ"ฉันนิ่งอึ้งไปในทันทีที่ได้ยินเขาเรียกชื่อคุณฟ่าง เขาคิดว่าคนที่นอนอยู่ใต้ร่างของเขาตอนนี้คือคุณข้าวฟ่างสินะ แล้วฉันจะต้องทำยังไงในตอนนี้เพราะฉันไม่ใช่คนที่เขาเอ่ยถึง จะให้ฉันเรียกสติเขากลับมาแล้วบอกว่าฉันคือใบบัวไม่ใช่คุณฟ่างงั้นเหรอ แต่ถ้าฉันพูดแบบนั้นฉันก็