“Josiah, Josiah...” agad na tawag ni Jermaine sa anak. Nakatitig kay Josiah, itinaas ni james ang kanyang kamay at gusto siyang hampasin sa kanyang ulo. Sa paglipas ng panahon, nakabawi si Josiah sa normal at takot na takot na tumingin kay james. Ang kanyang mga mata ay hindi na pula, at ang kanyang mga kalamnan sa mukha ay nakakarelaks. “Dad, save me...” biglang sigaw ni Josiah kay Jermaine. Nang mapansin ni james na tumangging bawiin ni james ang kanyang braso nang gumaling si Josiah at hahampasin pa niya ang huli, sumigaw si Jermaine nang may pag-aalala, "Tumigil ka, tumigil ka!" Habang umuungol, pilit niyang itinulak si james para makalaya ang kanyang anak. Pagkatapos, niyakap niya ng mahigpit si Josiah at umiyak, "Josiah, Josiah, gumaling ka na sa wakas! Ayos ka na..." "Tay, anong nangyayari? Natatakot ako. Natatakot ako..." Nanginginig na parang dahon si Josiah. "Ayos lang. Huwag kang mag-alala. Nandito ako para sa iyo, at walang makakasakit sa iyo." Tuwang-tuwang tinit
Last Updated : 2026-01-06 Read more