Semua Bab Wala Kasing KATULAD: Bab 801 - Bab 810

“Mr. Knox, huwag mo kaming ituring na mangmang,” singhal ni Hayden. “Paano naging bagong Panginoon ng Medicine God Sect si James? Huwag mong akalaing mapipigilan kami ng katawa-tawa ninyong pag-angkin. Ito ay mata sa mata. Pinatay niya ang anak ko at ang pinakamamahal na disipulo ni Master Naberhaus. Hinihingi namin ang dugo bilang kabayaran!”Lumapit si Hayden kay Declan at nagpatuloy, “Master Naberhaus, huwag kayong malinlang sa kasinungalingan nila. Si James ay isang hamak na binata lamang. Hindi siya maaaring maging Lord of Medicine God Sect. Huwag kayong mag-alala—kami na ang bahala. Makikipag-usap sila sa atin nang paisa-isa kapag nagsimula na ang laban.”Tahimik lamang si Declan habang nakatitig kay Axton. Ilang sandali pa, nagsalita rin siya.“Wala akong pakialam kung sino man ang batang ’yan. Kailangan niyang mamatay. Kung ayaw ninyong maligo sa dugo ang Medicine God Sect, ibigay ninyo siya. At maniwala kayo—magbabayad kayo nang sapat.”Hindi man lang naniwala si Declan sa si

Hindi sumagot si James kay Declan. Itinaas lamang niya ang Dragonslayer Sword, at sa isang malakas na swing, lalo itong nag-alab. Kumawala ang apoy sa lahat ng direksyon, at ang espada ay naglabas ng umaatungal na tunog na parang nagagalit na halimaw.Sa sandaling iyon, tila nagsanib ang Dragonslayer Sword at ang espirituwal na enerhiya ni James. Ang naglalagablab na apoy ay pumulupot sa espada, at mula rito ay nagpadala siya ng siyam na flare patungo sa siyam na kadena.Hiss!Pagdikit ng mga flare sa mga kadena, sumabog ang nakamamatay na layunin sa apoy, kasunod ang malakas na crack.Isa-isang bumagsak ang mga kadena sa lupa, parang mga python na pinugutan ng ulo. Ilang sandali pa, naging pulbos ang mga ito at naglaho. Mabilis ding nagsara ang mga bitak sa lupa, para bang walang nangyari.Itinutok ni James ang Dragonslayer Sword kay Declan. “Iyon na ba ang pinakamagaling mong pamamaraan? Ano pa ang mayroon ka? Ilabas mo.”Nagdilim ang mukha ni Declan. Ang kanyang pinakamalakas na te

Maya-maya pa, isang grupo ng mga tao ang pumasok sa loob ng restaurant. Ang nangunguna sa kanila ay isang binatang mayabang ang tingin, wari’y sinusuri ang buong lugar na para bang pag-aari niya ito.Lumapit ang isang subordinate sa likod niya, nilinis ang lalamunan, at malakas na inanunsyo, “Dumating na si Mr. Shalvis. Kailangan ko kayong lahat na lisanin ang lugar. Inihanda na namin ang buong venue.”Ang tono nito ay parang nag-aanunsyo ng pagdating ng isang emperador.Napabuntong-hininga ang mga tao sa paligid. Karamihan sa mga kumakain ay martial artists—hindi ordinaryong mamamayan. Ang ilan pa ay mula sa mga prominenteng pamilya, kaya’t hindi sila basta-basta natitinag ng ganoong pahayag.Marami ang hindi pinansin ang anunsyo. Ngunit hindi si Sylvester—bigla siyang nanigas at nagbago ang ekspresyon.“Let’s go,” mahinang sabi niya.“Ha? Sylvester, bakit? Sino ba ’yang Shalvis na ’yan?” tanong ni Sean, litong-lito.Para kay Sean, walang dahilan para matakot ang kapatid niya. Ang pa

Matapos ang ilang sandaling pagtingin sa mga naglalarong babae, nanlaki ang mga mata ni James. Ang mga babaeng nasa harap niya ay hindi iba kundi sina Jasmine, Lizbeth, Melanie, at Renee.Naka-swimsuit sila, masayang nagbubuhusan ng tubig-dagat, hinati ang sarili sa dalawang grupo na parang mga batang walang iniintinding problema sa mundo.Napahinto si James. Bakit sila nandito? At… bakit kasama nila si Renee?“Hoy, mga babae! Gusto n’yo bang sumama sa akin sa speedboat? Masarap ang simoy ng dagat ngayon.”Isang lalaking naka-stylish na damit at suot ang mamahaling sunglasses ang lumapit, halatang sanay sa pagkuha ng atensyon.Tumingin sina Jasmine at ang iba pa—at agad ding umiwas. Hindi iyon ang unang beses na may lumapit sa kanila para manligaw ngayong araw.Hindi nasanay si Sebastian sa hindi pinapansin. Kaya muling nagsalita, mas malakas pa:“Mga babae, ako nga pala si Sebastian Wulfenstein. Siguro naman kilala n’yo ang tatay ko—si Robert Wulfenstein, pinakamayamang tao sa Southe

“Pfft. Sino ba naman ang may gusto sa’yo?” sagot ni Lizbeth, sabay irap kay James—pero hindi maitago ang bahagyang pamumula ng kanyang pisngi.Maya-maya pa, lumapit sina Melanie at Renee, pareho ring naka-bathing suit. Si Renee, na ilang buwan nang hindi nakikita ni James, ay halatang mas lumaki at mas gumanda pa.“James!” Masiglang tumakbo si Renee papunta sa kanya.“Renee? Bakit ka nandito? Nasaan si Leonidas? Akala ko kasama mo siya?” tanong ni James, halatang nagtataka. Nang wasakin niya ang Lagrange Monastery at mapatay si Erasmus, si Leonidas ang nagdala kay Renee palayo. Kaya’t imposibleng makita niya ito rito.“Si Leonidas… nag-iisa lang siya, kaya—”“Okay na, pag-usapan na lang natin ’yan sa ibang lugar. Hindi magandang pag-usapan dito,” mabilis na putol ni Jasmine, sabay takip sa bibig ni Renee. Halatang ayaw niyang may ibang makarinig.Sa sandaling iyon, halos lahat ng tao sa dalampasigan ay nakatingin kay James—puno ng inggit. Sino ba naman ang hindi? Napapalibutan siya ng