All Chapters of Wala Kasing KATULAD: Chapter 811 - Chapter 820

“Kung gano’n… sino ang ama ko? At bakit nakakulong pa rin ang nanay ko? Ano ba ang gustong malaman ni Ryker? May mga lihim pa ba siyang itinatago?” Hinawakan ni James ang balikat ni Diego, halatang hindi mapakali.Gusto niyang malaman ang pagkakakilanlan ng lalaking iniwan sila bago pa man siya isilang. Ang ideya na nagdusa ang kanyang ina dahil sa pagtalikod ng lalaking iyon ay lalo lamang nagpasiklab ng galit sa kanyang dibdib.Umiling si Diego. “Hindi ko alam, Mr. James. Maging si Ms. Renalia—hindi niya alam kung sino ang ama mo. At tungkol sa lihim na gustong malaman ni Ryker… wala ring sinabi sa amin ang nanay mo. Ni isang pahiwatig, wala. Pagkatapos noon, naglakbay ako sa Horington para hanapin ka… at doon nagsimula ang lahat.”Napakunot ang noo ni James. “Pero paano mo nalaman na ako nga ang batang iniwan? Paano kung nagkamali ka lang?”Tumingin si Diego nang diretso sa kanya. “Dahil ang dugo ng mga Deragon ay dumadaloy sa’yo. Ramdam ko iyon. At hindi pa nagkakamali ang pakiram

Napangiti si Diego, kahit hirap na hirap na ang kanyang paghinga. “Mukhang tinutulungan ka pa rin ng mga diyos, Mr. James. Sa espada mong ’yan… mas mataas ang tsansa mong makuha ang kakanyahan.”Bahagya siyang natawa, ngunit agad iyong naputol nang salubungin siya ng matinding pag-ubo—mas malala kaysa kanina. Sa pagkakataong ito, may dugo nang sumirit mula sa kanyang bibig.“Diego!”“Mr. Diego!”Agad siyang inalalayan nina James at Rayleigh, ngunit iwinagayway lamang sila ng matanda, pilit na ngumiti.“Rayleigh… tawagin mo ang mga babae. May kailangan akong sabihin sa kanila.”Tumango si Rayleigh at mabilis na lumabas. Tahimik na nakatingin si James kay Diego—at doon niya nakita ang hindi maikakailang katotohanan: mabilis nang kumukupas ang presensya ng matanda. Ang dating matatag na aura nito ay unti-unting naglalaho, at ang mukha niya ay napupuno ng kulubot na parang biglang tumanda ng dalawampung taon.Hindi na magtatagal.Maya-maya pa, dumating na ang mga babae. Nang makita ni Ren

“Oh, huwag mo akong tingnan nang ganyan. Natatakot ka sa akin,” hambog na sabi ni Sebastian habang lumalapit kay Jasmine. Para bang wala siyang natutunan mula sa kahihiyan niya sa dalampasigan, hinawakan pa niya ang mukha nito na parang pag-aari niya.Nanlamig ang tingin ni Jasmine. “Kung gusto mo pang may nakakabit na mga kamay sa mga braso mo, iminumungkahi kong bitawan mo ’yan ngayon.”Napatigil si Sebastian, nakabitin ang kamay sa ere. Pagkatapos ay ngumisi, pilit na ipinapakita ang tapang na wala naman talaga.“Mapang-akit ka talaga,” aniya. “Tingnan mo ang mga tao ko. Tumahimik ka na lang, o huhubarin ko kayong lahat at itatapon sa kalye. Tingnan natin kung paano mo gusto ’yon.”Umatras siya nang bahagya, halatang natatakot na baka bigla siyang tirahin ni Jasmine. Sa kumpas ng kamay niya, pinalibutan ng kanyang mga tauhan ang tatlong babae.Sa ikalawang palapag, nagbukas ang mga pintuan ng mga bisita. Pinanood nila ang eksena na parang palabas. Karamihan sa kanila ay mga martial

Sa kabilang silid, hindi mapakali si James. Paulit-ulit niyang iniisip ang mga huling salita ni Diego.“Rayleigh… sabihin mo na sa akin. Ano ba talaga ang gusto ni Diego na gawin ng mga babae? Ano ang ibig niyang sabihin sa mga sinabi niya?” tanong niya, puno ng kaba at pagkalito.Umiling si Rayleigh, seryoso ang mukha. “Ipapaliwanag ko sa tamang oras. Pero hindi ngayon. Kailangan mong magpahinga. Bukas, Dragon Island na. At tandaan mo—huwag kang magtitiwala sa kahit sino na hindi kasama sa koponan mo.”Nagulat si James. “Hindi ka ba sasama?”Umiling si Rayleigh. “Sinabi ko na sa’yo. Kapag sumama ako, malalaman ng mga Deragon kung sino ka talaga. Ikaw at ang mga babae ang sapat para sa misyon. Hihintayin namin ni Melanie ang balita mo… dito.”Napabuntong-hininga si James. May punto si Rayleigh. At kahit gusto pa niyang magtanong, alam niyang wala nang isasagot ang matanda ngayong gabi. Sa huli, napapikit siya at dahan-dahang nakatulog.Kinabukasan, sa pagbubukang-liwayway, umalis sila

“Colin?” sabay na napasimangot sina Kenneth at Kristoff nang makita ang bagong dating.“Sa tingin mo ba may magagawa ka rito?” tukso ni Kenneth. “Baka kainin ka ng mga hayop sa isla bago ka pa man makalakad ng limang hakbang.”Ngumisi si Kristoff. “O baka mamatay ka bago ka pa makarating sa pampang.”Sa halip na magalit, ngumiti si Colin—isang ngiting mayabang pero nakakatawa. “Grabe naman kayo. Hindi n’yo ako pwedeng sumpain nang ganyan. Oo, mas mahina ako kaysa sa inyo… pero mas marami akong babae kaysa sa inyong dalawa.”Napapikit si Kenneth, halatang naiinis. “Hindi naman ’yan achievement na dapat ipagmalaki.”“Hindi ako katulad mo, Kenneth,” sagot ni Colin, nakataas ang kilay. “Ikaw, mamamatay-tao. Ako? Babaero. Magkaiba kami ng specialty.”“Sigurado ka bang hindi ka pa nauubusan ng babae?” tanong ni Kristoff, may halong pagdududa. “Ano na ba ang bago mong hobby? Namamatay na ba ’yan?”Tumawa si Colin. “Hindi ako mapapagod sa mga babae, Kristoff. Nandito lang ako para magsaya. Hi