Lahat ng Kabanata ng THE CEO'S HIDDEN BRIDE : Kabanata 1 - Kabanata 10

ELIRA’S POV Pagkagising ko kinabukasan, hindi ko agad naalalang kasal na pala ako. Not until I saw the ring on my finger. Simple. Silver. Walang ukit. Walang pangalan. Parang relasyon namin—walang emosyon. Tumayo ako at lumapit sa salamin. My eyes were tired. My soul even more. “Good morning, Ma’am Elira.” Bati ng maid habang sinasamahan ako sa dining area. Pagdating ko, naroon na si Kael. Nakaayos ang buhok, suot ang signature black suit, at tahimik na nagkakape habang binabasa ang isang report. He didn’t even look up. “Good morning,” I said softly. Walang sagot. Wow. Okay. Ganito pala ang breakfast with my husband. Napaupo ako sa tapat niya at tahimik na nagsandok ng kanin. May garlic rice, egg, salmon, fruits—kumpleto. Pero parang lahat mapait. Tumikhim siya. “You’re not allowed to attend tonight’s board eve

ELIRA’S POV"You’re the key to everything Kael is trying to protect."I couldn’t sleep that night. Paulit-ulit kong iniisip ang sinabi ni Draven sa aming pag uusap.Key to what? ano ba talaga ang di ko alam? marami bang sekreto na itinatago ng asawa ko.And why does it feel like everyone knows something about me… pero ako walang kaalam- alam sa sarili ko. The mansion was quiet. Too quiet. Parang kahit mga pader may tinatago na lungkot sa gandang gusali ng mansyon na ito. I grabbed my phone and checked the message again.No sender. No reply. Just silence.Then I remembered something.May lumang chest sa attic. My mom told me about it once before she disappeared.She said:"If anything ever happens, check your grandfather’s old trunk. Some truths are hidden in dust, anak."I crept up the stairs, using the small flashlight on my phone. It was cold. May amoy ng lumang kahoy at papel.Then I saw it.A black wooden chest, may ukit

ELIRA’S POVPagkatapos ng nangyari kagabi sa ulan, I couldn’t sleep.Hindi dahil sa lamig. Hindi dahil sa basa pa ang buhok ko.Pero dahil sa sinabi ni Kael:"Falling in love with you… that’s what scares me."Hanggang ngayon, parang echo sa isip ko.Sinabi niya ba talaga 'yon?Or was I just too desperate to believe that the man who married me out of debt might actually love me back?Maaga akong bumaba. Suot ko pa rin ang oversized hoodie ko at ang basang damdamin ko.Kael wasn’t in the dining area. As usual.Pero may natanggap akong text from an unknown number:"Meet me at Grayleaf Tower. 11 A.M. Don't bring him. This is about your life."Hindi ko na tinanong kung sino. I knew in my gut.Solene.The wind was sharp, parang tinutusok ang balat ko.Solene was already there, nakaupo sa corner table, red lipstick again, and that same confident, deadly smile."Hindi kita inimbita para mag-away," she started, sipping

Tahimik lang kami ni Kael sa loob ng kwarto, pero ang bigat sa pagitan namin parang hangin na mahirap lunukin.“She deserves the truth,” ulit ko, mahina pero buo ang loob.Kael stared at the letter in his hands. His knuckles turned white habang hawak niya ito nang mahigpit. Halos madurog na ang papel.“I don’t know how to tell her,” bulong niya. “Paano mo sasabihin sa bata na buong buhay niya… kasinungalingan lang?”Tumayo ako, nagsimulang maglakad pabalik-balik. “You don’t tell her right away. You show her. Slowly. Unti-unti. Let her feel it before she understands.”Tumingala siya. “And if she asks bakit siya iniwan?”Napahinto ako. Ang sakit marinig.“She wasn’t,” sabi ko, nanginginig ang boses. “She was… taken.”Hindi ako makatulog nung gabi. Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang sulat ni Mama. “Her name was Azaira.”Mahal niya 'yon. Ramdam ko sa bawat titik, bawat linya. Pero bakit niya

Tahimik sa loob ng kwarto. Ang tanging naririnig ko lang ay ang marahang hinga ni Azaira habang mahimbing siyang natutulog sa kama sa guest room namin. Kael insisted she stay close after the attack. Hindi niya ako mapayagang malayo sa kanya. I stood by the window, arms wrapped around myself. Ang gabi ay parang alon—malamig, madilim, puno ng tanong. Kael entered quietly, dala ang dalawang tasa ng tsaa. Inabot niya ang isa sa akin. “Chamomile,” sabi niya. “Pampakalma.” “Thank you,” bulong ko, hindi pa rin tumitingin sa kanya. Tahimik kami pareho. Pero hindi ito 'yung komportableng katahimikan na sanay na ako sa kanya. This one was heavy. Laced with a truth too painful to ignore. “Gusto mong malaman kung anong alam ko, ‘di ba?” bulong ni Kael, his voice low, husky, almost dangerous. Tumango ako, hindi lumilingon. “Then come with me,” he said.