บททั้งหมดของ ฤดูใบไม้ผลิแห่งรัก: บทที่ 11 - บทที่ 14

2 ปีผ่านไปทุกอย่างยังคงผ่านไปตามกาลเวลา แม้ว่าความรู้สึกนั้นจะคงเป็นเช่นเดิมก็ตาม นานเท่าไหร่แล้วที่มิรินยังคงยุ่งอยู่กับการทำงาน ไม่ใช่ในบริษัททางเคมีชื่อดัง หรือบริษัทชั้นนำของประเทศ แต่กับเป็นรั้งมหาวิทยาลัยอันดับต้นๆ ของประเทศ "อาจารย์ค่ะ หนูมีเรื่องอยากจะปรึกษาค่ะ""ได้สิ! เรื่องอะไรเหรอ อาจารย์ยินดีเสมอ.." รอยยิ้มอันอบอุ่นของเธอทำให้นักศึกษาหญิงคลายความกังวลลงอย่างเห็นได้ชัด การเป็นอาจารย์ที่ปรึกษา สามารถทดแทนสิ่งที่พยายามซ่อนไว้ได้เป็นอย่างดี "อาจารย์มิรินนี่ สอนภาษาจีนได้ดีมากเลยนะคะ แถมไม่เคยปริปากบ่น ว่าเหนื่อยกับนักศึกษาเลย" หญิงวัยกลางคืนเอ่ยขึ้น ด้วยความจริงใจ" ทำไมต้องบ่น ต้องเหนื่อยด้วยละค่ะ ถ้าอาจารย์มิรินเป็นอย่างว่า มิรินคงเรียนจบมาไม่ได้หรอกค่ะ" มิรินยิ้มตอบอย่างสุภาพ ตั้งแต่บทเรียนในครั้งนั้น เธอจึงตั้งใจว่า จะไม่จมอยู่กับอดีต ทิ้งมันไว้ข้างหลัง แม้ว่าจะยากแค่ไหนก็ตาม อย่างน้อยยังมีข้อดีที่ได้ไปเรียนไต้หวัน จึงตัดสินใจ เขาสอบเพื่อเป็นอาจารย์สอนภาษาจีนในมหาวิทยาลัย โดยมีครอบครัวคอยสนับสนุนเธออย่างเต็มที่ "แม่ค่ะ วันนี้รินตรวจข้อสอบ กลับดึกตามเคย แม่ไม่ต้องรอนะค

"ฝากตัวด้วยนะครับ"'แปะๆๆ' เสียงปรบมือดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทุกคนต่างยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ คงมีเพียงฉันที่ยืนนิ่งตกอยู่วังวนของตนเอง จะดีใจก็ไม่ใช่ จะเสียใจก็ไม่เชิง หลังจากนี้จะรับมือกับเขาอย่างไรดี "อาจารย์มิริน""......""อาจารย์มิริน!!" "ค่ะ!!" เสียงตะโกนของท่านอธิการบดี แรกสติอันล่องลอยของฉันกลับมาอีกครั้ง "อาจารย์มิรินเคยเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับอาจารย์ไช่อิงเหวินนี่ครับ""เอ่อ..ใช่ค่ะ""ดีมาก งั้นผมฝากอาจารย์มิรินดูแลอาจารย์ไช่อิงเหวินด้วยนะครับ" "เอ๊ะ!" ทำไงดีย้ายออกดีไหมเนี่ย!"อาจารย์มิรินมีปัญหา เหรอเปล่าครับ" น้ำเสียงคุ้นเคยด้วยภาษาเดียวกันกับเธอ ดึงสติจากภวังค์ มิรินมองไม่ออกว่าเขาคิดอะไรกันแน่ พบเพียงว่าเขาหล่อขึ้นกว่าเดิมมาก ต่างจากเธอที่สภาพแทบดูไม่ได้ เพราะนับจากวันนั้นเธอไม่ได้ใส่ใจดูแลตัวเองเท่าที่ควร "ไม่มีปัญหาค่ะ จะมีปัญหาได้อย่างไร" เธอยิ้มแห้งออกมา โดยไม่ทันสังเกตว่ามีใครบางคนเผยยิ้มตรงมุมปาก มิรินเดินนำไช่อิงเหวินทัวร์มหาวิทยาลัย พร้อมอธิบายเรื่องราวต่างๆ อย่างเป็นการเป็นงาน ภาพลักษณ์ที่ดูดี หล่อเหลาของเขา สร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับนักศึกษาในมหาวิทยาลัยเป็น