Semua Bab The Obsessed Ultimatum: Bab 71 - Bab 78

NANLALAKI ang matang biglang napatayo si Renese nang makita si Liora na nakatayo ngayon sa pinto ng bahay nina Mang Francisco. Lahat ay nanigas sa kanilang mga puwesto habang nakatingin sa babae na masama ang tingin kay Renese. Hindi nila napansin na nakasunod pala ito sa kanila dahil sa sobrang pagkataranta sa kalagayan ngayon ni Riri. Renese turned to Nanay Jusa and JM. “’Nay, kayo na muna po ang bahala kay Roro, ha? Kakausapin ko lang po siya sa labas,” mahinahon na pakiusap ni Renese sa matanda. Kahit nagtataka ay tumango naman kaagad ito. Nginitian lang siya ni JM bago kinarga si Roro na panay pa rin ang singhot ng sipon, dahilan ng walang tigil na pag-iyak nito kanina. Renese turned to Liora. “Let’s talk outside,” Renese said coldly and walked past her. Naramdaman kaagad ni Renese ang mabibigat na hakbang ni Liora sa buhangin. Ramdam niya ang kirot sa kanyang mga paa, pero mas nangingibabaw ang kaba at pagod sa dibdib niya. Liora broke the silence between them by letting ou

ALA sais na ng umaga pero gising na gising pa rin ang diwa ni Zoren habang nagbabasa ng ilang folder na naglalaman ng pangalan ng lahat ng residente sa Isla Azores simula 1970 hanggang sa kasalukuyan. Wala pa siyang tulog. Kaunti lang rin ang kinain niya buong magdamag dahil sa dedikasyon niyang mahanap ang pangalan ng asawa niyang limang taon nang nawawala. “Is this all?” Zoren asked for the ninth time to Felix, who was clearly exhausted and sleepy. Nagulat si Felix sa boses ng kanyang amo, kaya’t hindi na natuloy ang paghila sa kanya ng antok. “Y-Yes, sir…” Felix answered. Zoren continued flipping pages and scanning names of the people in the current year. Halos maduling na siya sa dami ng pangalan na nakikita niya, pero hindi pa rin siya tumitigil. His jaw tightened. “I know what I saw…” he whispered. Hindi niya ipagkakailangan madalas siyang namamalikmata na nakikita si Renese nitong mga nakalipas na taon, pero iba ang nangyari kahapon. Hindi lang iyon simpleng imagination

TAHIMIK lang na naghahapunan ang pamilya Agustine at ang pamilya ni Renese sa hapagkainan. Walang nagtatangkang magsalita o bumasag sa katahimikan. Ang tanging ingay lang na bumabalot sa bahaging iyon ng kanilang munting tahanan ay ang tunog ng nagtatamang kutsara’t tinidor sa isa’t isa. Panay ang sulyap ni JD kay Renese na kanina pa hindi mapakali at panay rin ang sulyap sa pinto kung saan naroroon pa rin si Zoren sa mga oras na ‘to. Nanay Jusa cleared her throat. “Mga apo, pagkatapos ninyong kumain ay matulog na kayo kaagad ha? Maaga pa tayong aalis bukas,” tuluyang basag ng matanda sa mga batang enjoy na enjoy sa pagkain ng pinakbet. “Yes po, Lola!” sabay na turan ng mga bata. Pagkatapos nilang kumain ay dumiretso na sa kwarto ang mga bata. Ang natira na lang sa kusina ay sina JD, Nanay Jusa, at si Renese na tahimik na naghuhugas ng pinggan. “Hija,” tawag ni Nanay Jusa kay Renese. “Hindi ka ba naaawa?” Natigilan si Renese sa kanyang ginagawa pero ipinagpatuloy din niya ang pa

NARAMDAMAN ni Renese ang pagsunod ni Zoren sa kanya habang pabalik sila sa loob ng bahay kubo. Naririnig niya ang mga mabagal na yabag nito sa likuran niya na parang natatakot itong baka mapabago ng isang maling galaw ang isip niya at palayasin siya ulit.Pagpasok nila sa bahay, wala na si JD kahit saan. Malamang ay sinadya nitong umalis para bigyan sila ng privacy na marahil ay nakita na sa wakas ay nakapag-usap na sila nang maayos.Renese didn’t bother asking where JD had gone. Instead, she continued walking until she reached the room where the twins were currently sleeping.Dahan-dahan niyang tinulak ang pinto.Tahimik ang loob ng kwarto. Mahimbing na natutulog ang kambal sa kama, magkaharap at nakapulupot ang maliliit nilang katawan sa isa't isa. Ganoon na talaga sila matulog mula pa noon, magkayakap na parang sila ang kaginhawahan ng isa't isa. There were nights when Renese couldn’t sleep beside them, especially when she was busy or exhausted, so the twins had grown accustomed to