The Obsessed Ultimatum

HINDI maipinta ang mukha ni Zoren habang nakaupo sa backseat ng sasakyang patungo sa Ritz Paris Hotel kung saan gaganapin ang last day ng Vision in Motion Fashion week ng luxury brand na VERRON—ang sikat ngayon na fashion brand sa buong Europe at Asia.

“You owe me for this, Malik…” nakakunot noong bulong ni Zoren sa sarili.

Hindi naman talaga dapat siya ang lilipad papunta sa Paris upang dumalo sa fashion week na ito kung hindi lang dahil sa matalik niyang kaibigan na si Malik Vergara na inatake ng allergy nito kahapon. Kung hindi lang nito nilagyan ng limang milyon ang bank account niya ay hindi talaga siya papayag na pumunta rito. ‘It’s a waste of time’ ika nga niya.

Mas pipiliin pa niyang magbasa ng mga dokumento sa opisina niya at makipag-usap sa mga shareholders kaysa pumunta rito upang magsayang ng oras.

Five million pesos is just loose change for him, to be honest. Kayang kitain iyon ng higit pa ng kumpanya niya sa loob ng isang oras. Pumayag lang talaga siya sa favor ng kaibigan dahil marami na rin naman itong nagawang favor para sa kaniya.

“We’re here, Mr. Voss,” anunsiyo ng driver niya.

Pagkababa niya sa sasakyan ay bumungad sa kaniya ang nakakalulang ganda ng Ritz Paris Hotel na matatagpuan sa Place Vendôme. Ang gusali ay may classic French neoclassical design. May nalalapad ba bintana, detailed stone carvings and wrought-iron balcony.

Zoren was in the real estate field and had knowledge in architecture, which is why he noticed the designs of the buildings in front of him. Ang nakakapangit lang ng paningin niya ay ang maraming tao na nasa harapan ng gusali na bakas ang excitement sa mukha para sa magaganap na fashion show.

“The event was about to start, Mr. Voss,” paalala sa kaniya ni Felix—ang secretary niya.

“You go inside first. Susunod ako,” aniya at tumingin sa kaniyang Rolex.

Kaagad namang tumalima si Felix at hindi na nagtanong pa. Nang makita ni Zoren na humalo na ito sa mga tao ay tumalikod na rin siya upang magtungo sa malapit na coffee shop para magpalipas ng oras.

He doesn’t want to sit and watch a boring fashion show. Ano namang mapapakinabangan niya roon? Good sense of fashion? Please. Kahit punit-punit ang suot niya, lamang pa rin siya sa lahat—ganon siya kagwapo, period.

Hindi niya nga alam kung bakit nagkaroon ng interest ang kaibigan niya sa mga ganitong bagay.

Pumasok siya sa coffee shop at omorder ng triple shot espresso bago umupo sa katabi ng glass wall na tanaw ang Eiffel tower.

He took out the iPad he was carrying and began working. Mabuti na lamang ay tahimik ang coffee shop kung nasaan siya kaya makakapag-focus siya sa trabaho niya.

He’s currently the CEO of Voss Prime Estate. Dalawang taon niya pa lang hawak ang kumpanya ng pamilya niya at hindi niya masasabing nasa tuktok na siya ng tagumpay ngunit hindi niya rin naman sinasabing nasa baba siya. It’s just that he’s not yet satisfied with where he is right now, so he needs to put in double the effort to reach the success he dreams of.

“You’re late again! Why did you only get here just now?”

Malakas na boses ng isang babae ang nakapagpawala sa focus ni Zoren sa ginagawa. Nakakunot ang noo niya habang sinusundan ng tingin ang dalawang babaeng nakatalikod na papalabas na ng coffee shop.

“It’s not my fault I had a hard time booking a car, okay!” the woman said in a sassy tone before they finally stepped out of the coffee shop.

Hindi pa rin inaalis ni Zoren ang tingin sa dalawang babae at hindi niya rin alam kung bakit. Ang isang babae ay matangkad na tila pinapagalitan ng kasama pa nitong babae na may bitbit na iPad.

Zoren took a deep breath and slightly shook his head. Pinagpatuloy niya na lamang ang kaniyang ginagawa.

Three hours flew by without him noticing—or maybe he just didn’t care. He was in no rush to sit through a show he never wanted to attend. Kung hindi pa siya tinawagan ni Felix upang ipaalam na malapit nang matapos ang event ay hindi niya pa maaalala ang dahilan kung bakit ba talaga siya pumunta sa Paris.

“Have you seen, Mr. Monnier?” bungad niya kay Felix nang makita niya itong seryosong nanonood ng fashion show.

Tumuwid naman ito sa pagkakatayo at saka tumikhim. “Nakita ko siya kaniya sa guest area, Mr. Voss.”

Mr. Noa Monnier is the owner of VERRON, and he is actually the main reason Malik asked him to go to Paris. Malik wanted to personally hand Mr. Monnier a special gift—so special, in fact, that he couldn’t entrust it to anyone else aside from him.

“Where is it? Give it to me,” aniya at hiningi ang paper bag na naglalaman ng regalo ni Malik kay Mr. Monnier. Felix, ever-efficient in his signature pinstripe suit, handed him the paper bag.

Walang paalam na iniwan niya doon si Felix at nagtungo sa lugar na malapit sa runway. Nasa dulo kasi nito ang front row kung saan nakaupo ang mga mahahalagang bisita.

He spotted Mr. Monnier talking with his companions. Nabo-bored na siya sa totoo lang at gusto na niyang umuwi kaya naghahanap siya ng pagkakataon na lapitan na ang pakay para matapos na siya.

He looked at his watch and look at the ongoing fashion runway. His gaze lands on a woman walking confidently, elegantly and unapologetically, like she owns the runway.

Zoren is visibly affected. Hindi niya alam kung bakit hindi niya magawang alisin ang paningin sa dalagang may shoulder length na unat na buhok at nakakasilaw na ngiti.

“Who is she?” Zoren whispered to himself.

Zoren caught his breath when their eyes met. The woman winked at him and give him a flying kiss before turning her back to the crowd.

He gulped. Tumatak sa isip niya ang beauty mark nito na nasa baba ng right eye nito at ang wing eyeliner nito na tila ilang minuto ginawa upang maging pantay.

Hanggang sa mawala na ito sa paningin niya ay hindi niya pa rin inaalis ang tingin sa direksiyon kung saan ito nawala. And from that moment on, he knows that he’s screwed. Big fucking time.