All Chapters of The Obsessed Ultimatum: Chapter 61 - Chapter 65

MARIIN ang pagkakakagat ni Renese sa kaniyang pang-ibabang labi habang hindi inaalis ang paningin sa pinto na para bang sa pamamagitan no’n ay bubukas ang pinto ng mag-isa. She was sitting on the bed, clutching her knees, replaying Shoelie’s instructions inside her mind from yesterday. Flashback “This will probably be our last talk, so I’ll tell you the plan...” panimula nila matapos huminga ng malalim mula sa kabilang linya. “Makinig kang mabuti ha? Isang beses ko lang sasabihin ‘to…” Renese adjusted her grip on the phone. “I’m listening.” “Six in the evening sharp,” diin ni Shoelie. “Again, sharp. Kapag hindi ka ready by six, cancel na ang lahat.” Renese swallowed. “What do you mean by ready?” “Dapat naka-impake ka na ng essentials lang. Walang maleta. Isang backpack. Damit, IDs, cash kung meron. Walang sentimental shit. Kapag mas marami kang dala, mas lalo tayong matatagalan.” “Shoelie—” “Renese,” putol nito, seryoso ang boses. “Kung may pagdadalawang-isip ka, huwag na lan

“SHOE… w-wait… what is the meaning of this?” Iyon kaagad ang lumabas sa bibig ni Renese matapos nakangising tanggalin ni Shoelie ang duct tape sa bibig niya. Hindi na alam ni Renese kung saan ba dapat siya magsimula. Naguguluhan siya sa mga nangyayari. “Hmm, what do you think?” tanong nito pabalik. She’s far from the Shoelie she used to know. Nanginig ang boses ni Renese. “Shoe… this isn’t funny. Untie me, please.” Tinagilid ni Shoelie ang ulo at mariing hinawakan ang baba niya, halos bumaon ang mahaba nitong pekeng kuko sa balat niya. “Funny? Oh, Rera… this is the most serious I’ve ever been,” tugon ng babae. “Alam mo, ang tagal kong hinintay ang araw na ’to.” Pilit na nagpupumiglas si Renese at inilalayo ang mukha sa kamay ng kaibigang kanina lamang ay dinadamayan siya sa sakit na nararamdaman niya. Unti-unti itong lumayo sa kaniya. Akala niya ay kakalagan na siya nito, ngunit out of nowhere ay nagpakita si Levi at pilit siyang hinila palabas ng backseat. “Let go of me! Ano

ZOREN couldn’t stay still, pacing back and forth while his hand rested on his hip.Ilang oras na ang lumipas simula nang matagpuan ni Zoren ang kanyang bahay na punong-puno ng mga walang malay at sugatang guard na nakahiga sa sahig. Nang puntahan niya ang silid nilang mag-asawa kung saan niya iniwan si Renese, wala na rin itong laman.Pakiramdam ni Zoren noong mga oras na iyon ay tila nawala siya sa sarili. Labis ang pagsisisi na naramdaman niya dahil sa pag-aakalang tama lamang ang ginawa niya—na tama ang paraan ng pagprotekta niya sa kanyang asawa.“Fuck, this is all my fucking fault!” Zoren cursed, pulling his hair hard.“Dude, calm down. You won’t be able to think clearly if you don’t calm yourself. Mahahanap din natin si Renese. We should trust your wife,” pagpapakalma ni Malik sa kaibigan.“Listen to your friend, Mr. Voss. Hindi ito ang panahon para mag-amok ka riyan. I know Renese and Tita Roxanne are fine,” kalmado ngunit may bahid ng pag-aalala na sabi ni Vilmie, na abala rin