Puno ng misteryo

Crystal's POVMaayos ang naging pag-uusap namin ni Kiann. Hindi na kagaya ng dati—may kaunting pagbabago na, pero hindi pa rin maitatanggi ang distansya sa pagitan namin.At marami pa rin akong hindi alam tungkol sa pagkatao niya."Saan ka pupunta?" tanong ko habang nakaupo sa sala, umiinom ng kape at nanonood ng Netflix. Nakasuot siya ng charcoal suit, may hawak na briefcase."I have a business thing to do," sagot niya habang tinitingnan ang relo sa kanyang pulso."Babalik ka ba agad?" Hindi ko naiwasang magtanong. Ilang araw na rin kasi siyang palaging may lakad at inaabot ng ilang araw bago umuwi.Nagkunot ang noo niya. "Why? You'll miss me?" Tinaasan-babaan niya ang kilay niya, dahilan para biglang uminit ang mukha ko.Damn it! Hindi ko na dapat tinanong pa—iinisin na naman niya ako."N-no!" agad kong tanggi, pero hindi na nawala ang ngisi sa labi niya. "Wala lang akong masyadong makausap dito... lalo pa't may iniutos ka kay Antonio."Nawala ang ngisi niya nang mabanggit ko ang pa

Lason

Crystal's POVNasa labas lang ako ng kwarto ni Kiann habang ginagamot siya ng ilang private doctors. Panay ang kagat ko sa kuko—wala akong maisip kung anong dapat kong gawin sa pagkakataong ito.Hindi pa rin maalis sa isip ko ang nasaksihan ko kanina. Iyon ang unang beses na nakita ko si Kiann na parang... wala nang pag-asa. Halos maubusan siya ng dugo. Mabuti na lang at binalikan siya ni Alexander matapos kong tumawag ng tulong.Pabalik-balik ako sa hallway, parang leon na nakakulong. Si Alexander ay nakatayo sa tabi ng pinto, nakahalukipkip at tila malalim ang iniisip. Samantalang si Antonio naman, walang tigil sa pag-tap ng paa sa sahig—iyon lang ang ingay na bumabasag sa katahimikan naming tatlo.Lahat nag-aabang sa susunod na mangyayari. Naghihintay kong kailan lalabas ang mga doctor sa kanyang kwarto.Walang nagsasalita. Puno ng kaba ang dibdib ko. Alam kong hindi ko dapat ito maramdaman... pero, damn, hindi ko kayang alisin ang bigat sa puso ko.Ilang oras kaming ganoon hanggan

Magkaiba

Crystal's POVPara akong binuhusan ng malamig na tubig. Magkaiba kami ng mundo. Isang mapanganib na buhay ang haharapin ni Kiann—maraming gustong magpabagsak sa kanya.Nakakapangilabot. Para akong nawalan ng lakas habang nakatulala sa kwarto, hindi pa rin makapaniwala sa nasaksihan ko.It was a darkness I never wished to step into—not even for a glance. Hindi ko kaya. Parang ang bigat-bigat huminga.Sinubukan kong matulog, pero kahit nakapikit ang mga mata ko, gising ang diwa. Hindi mabura sa pandinig ko ang mga narinig, at sa isip ko, paulit-ulit ang nakita ko kagabi.Anong gagawin ko?Kinaumagahan, agad akong naligo at bumaba para kumain. Buong gabi akong nag-isip.Magpapanggap na lang akong walang alam. Na wala akong nakita, wala akong narinig. Mas mabuti iyon kaysa maging kuryosa pa ako—baka mas lalo ko lang ikapahamak. O mas malala pa, pati pamilya ko madamay.Marahil tama si Alexander—tigilan ko na ang pagiging curious ko sa mga bagay na ikakabagsak ko lang.Normal lang ang kilo

Apoy

Crystal's POV"Ano bang sinasabi mo?" Natatawa kong tanong, pilit tinatakpan ang panginginig ng boses ko.Shit talaga. Sana hindi na lang ako nakipag-usap sa lalaking 'to. Sana nanatili na lang kaming strangers—mas safe iyon."Nothing," he said in that low voice, parang pinipilit kontrolin ang sarili. The way he held back... mas lalo tuloy akong na-curious. Pero hindi na ako nagtanong. Ayokong mas lalong magkaroon ng interes sa kanya.Nag-ikot-ikot na lang kami sa bahay. Hindi niya ako masyadong pinaghigpitan, hinayaan lang ako kung saan ko gustong pumunta."Kahit tumakas ka pa, hahanapin pa rin kita," mayabang niyang sabi, parang ipinapaalala ang mga palpak kong pagtakas noon."Whatever," I rolled my eyes, kahit kinilabutan ako na isiping tama siya. After all—he lives in a cruel world. Hindi ako makakatakas kahit sumuong pa ako butas ng karayom ay walang palyang mahahanap pa rin niya ako. Namutawi ang katahimikan sa pagitan namin. Pero agad din iyong nasira nang dumating ang secr

Balcony

Kiann's POVI wasn't ready for something she could offer. I would never take advantage of anything—but damn.Those porcelain legs of hers twitched something inside me. I tried so hard to hold myself back, but all I wanted was to crash my lips against hers until she begged for more.Ipinilig ko ang ulo ko. Hindi ko dapat iniisip 'to. Mali 'to.I should be furious at her. Her father was the reason why my family turned into the cruelest part of my life. Kaya dapat iparanas ko rin sa kanya ang impyerno na dinanas ko.Pero...a part of me was stopping me. Kasi tuwing nakikita ko siyang nasasaktan, may kung anong kirot na bumabaon din sa dibdib ko.Lumangoy na siya sa pool habang ako ay nakatingin lang sa kanya. Panay rin ang iwas niya ng tingin sa akin. Kahit noong nagtanghalian kaming dalawa, mabilis lang siyang natapos—para bang may nakakahawa akong sakit na kailangan niyang iwasan.I let her. That was the easiest way for us to survive being together. Kasi baka may magawa akong pagsisisi

Todos los capítulos de Beneath the Don’s Control: Capítulo 21 - Capítulo 25

Puno ng misteryo

Lason

Magkaiba

Apoy

Balcony