เสียงทุ้มๆ ดังข้างหู และหล่อนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่รดผ่านเรือนกาย ซึ่งอุ่นจัดและชวนให้หวามไหว“ปล่อย...” เสียงหล่อนอ่อนแรง“พี่จะปล่อยก็ได้ แต่ตาณต้องไม่ดื้อ และทำตามที่พี่บอก”“ฉันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของคุณ ที่จะล่ามโซ่ และสั่งให้เดินไปไหนก็ได้”อเล็กซ์ถอนหายใจออกมาหนึ่งเฮือก เขาเหนื่อยใจ และเป็นทุกข์ที่ได้ยินหล่อนเอ่ยเช่นนั้น ทว่าหากใช้กำลังข่มเหงก็รังแต่จะสร้างความเกลียดชัง จึงจำยอมปล่อยหล่อนเป็นอิสระตาณค้อนขวับให้เขาวงใหญ่ และก้าวไปดูเด็กๆ ซึ่งกำลังเย้าหยอกกันในรถกระบะแวน เมื่อเห็นแม่สามแฝดก็โบกมือให้ แวบนั้นความรู้สึกหนึ่งก็กระทบหัวใจหล่อน จะดีแค่ไหนหากครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้า เด็กๆ ได้ความรักและเติบโตขึ้นในรากฐานชีวิตที่มั่นคงขณะที่มองลูกน้อย หล่อนก็ยิ้มกว้าง ยามนี้ทั้งสุขใจและเต็มตื้นด้วยความหวัง แต่เสียงทุ้มที่เอ่ยจากข้างหลัง ฉุดให้หล่อนตื่นและยอมรับความจริง“อย่างที่ตาณต้องการ เราจะไม่ผูกมัดกัน พี่ขอสิทธิ์แค่เลี้ยงดูพวกเขา อีกอย่างพี่ยังไม่ลืมเงื่อนไขสามข้อที่ตาณให้ไว้”เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ไม่รู้ทำไมตาณจึงรู้สึกเจ็บจี๊ดในอกตกบ่ายอเล็กซ์ไปรับเด็กๆ ที่โรงเรียนอนุบาลข
Read more