All Chapters of Secretly, Mrs. CEO: Chapter 221 - Chapter 230

Xavier IglesiasMatapos kong makipagkita at makipag-usap kay Mr. Marshall ay agad na rin akong dumiretso patungo sa kumpanya. Now that I am no longer the CEO of our company, kailangan kong kunin ang mga personal kong gamit sa opisina.Ngunit bago ko gawin iyon ay may ilan akong mga papeles na kailangang pirmahan at projects na kailangang asikasuhin. Hindi ko alam kung sino ang ipapalit ni Dad sa pwesto ko dahil panigurado ako na magrereklamo si Yven ng paulit-ulit.He's right.Bagama't siya ang gusto kong pumalit bilang bagong CEO, masyado pa siyang bata para patakbuhin ang napakalaking kumpanya. Bukod pa roon ay matagal siyang nasa Russia kung kaya't wala siyang masyadong alam sa negosyo namin.Sure, it's just an organizing event company, but there's more than that. At maging si Yven ay alam niya iyon.Habang abala akong nagtatrabaho sa harap ng computer ko ay natigil ako nang may kumatok sa pinto.

Xavier Iglesias"What did you just say?" anas ko na hindi maalis-alis ang tingin kay Sebastian. "Buhay si Ellisa? Paanong nangyari 'yon? I shot her in the head. I saw the bullet go through her head. Paano siya nabuhay?"Napamulsa si Sebastian at sinalubong ang mga titig ko."Well, technically, hindi siya gising. Hanggang ngayon ay inoobserbahan pa rin nila ang kalagayan niya dahil malayo pa siya sa pagiging stable. She's in a coma."Hindi ako nakasagot bagkus ay napameywang ako sa mga sandaling iyon habang sinasariwa ko ang mga narinig ko mula kay Sebastian.Ever since, I have never missed my target.Kaya naman sa puntong iyon ay hindi ko magawang isipin kung paanong nangyaring nakaligtas ang babaeng iyon mula sa mga kamay ko. But good thing, she's not yet awake."Siguro nakaligtas siya dahil kailangan pa niyang panagutan ang mga kalokohang ginawa niya," napapailing kong anas. "Kaya pala halos wala ak

Xavier Iglesias"What happened?" muling tanong ni Naya nang tuluyan na kaming makarating sa kwarto. "Dugo mo ba 'yan o dugo ng nakalaban mo?"Hindi ako sumagot bagkus ay isa-isa kong tinanggal ang butones ng long-sleeve shirt ko at inihagis iyon sa laundry basket. Ilang saglit pa matapos kong hubarin ang damit ko ay napangiwi ako nang maramdaman kong hinawakan ni Naya ang ilan sa mga sugat ko sa likod."So this is your blood!" bulalas niya at ipinaharap ako sa kanya. "Aren't you going to answer me? Kanina pa 'ko tanong ng tanong…"Right before she could continue, pareho kaming natigil nang may kumatok sa pinto. Dali-dali niyang tinungo iyon at binuksan. Mula roon ay bumungad si Aling Elena na bitbit ang mga iniutos ko sa kanya."Pakilapag na lang ho doon sa coffee table," anas ni Naya at muli ay hinarap ako. "Ano? Hindi mo ba talaga ako sasagutin? Hihintayin mo na naman ba 'kong magalit sa 'yo? Mag-aaway na naman ba tayo dahil dyan?"Bago ko pa man sagutin ang mga katanungan niyang iyo

Third Person's POVIsang malalim na buntung-hininga ang pinawalan ni Nerissa bago pa man niya buksan ang pinto na nasa kanyang harapan. Ilang saglit pa ay tuluyan na rin niyang inikot ang doorknob niyon at pumasok sa loob. Mula roon ay natanaw niya si Mrs. Verena na nakaupo sa couch. Mayroon itong katabing babae na siyang kausap nito sa mga sandaling iyon. "Naging successful ba ang pagpapakilala niyo sa kanya sa mga Iglesias?" tanong ng babae habang hindi maalis-alis ang pagkakatitig kay Nerissa. "Wala bang nakahalata sa inyo?"Umiling si Verena. "Walang nakahalata sa amin. Ang problema…"Agad na tinapunan ng tingin ng babae ang matanda at hindi kalaunan ay umayos ng upo. "Anong problema?"Si Nerissa ang sumagot. "Hindi naging maganda ang reaksiyon ni Naya sa paglitaw ko at pagpapakilala ko sa kanya bilang tunay niyang ina. Galit siya sa 'kin at nagawa pa nga niya akong ipagtabuyan."Tumango lamang ang babae sa sinabing iyon ni Nerissa. Maya-maya ay tumayo ito mula sa kinauupuan nit

Naya Diaz"Are you okay? May problema ba?" tanong ko kay Xavier na titig na titig sa hawak niyang bouquet. "Kanina ka pa nakatunganga dyan."Nag-angat siya ng tingin at napangiti. "Nakalimutan ko kasi na allergic ka sa lavender. This bouquet has it. Pero wag kang mag-alala dahil bibilhan nalang kita ng bago mamaya pag-uwi natin.""You don't have to do that. Sapat na sa 'kin na ni-reserve mo ang restaurant na 'to para sa lunch natin. Wag ka nang mag-abala pa," tugon ko. Pinisil niya ang kamay ko. "My wife deserves more than a reserved restaurant. Kaya kahit anong tanggi mo, hindi ako magsasawang ibigay sa 'yo kung ano ang nararapat para sa 'yo—lalo na't ipinagbubuntis mo ang panganay natin."Natawa ako at bahagyang hinampas ang braso niya. "Bakit ba naging ganyan ka na simula nang magbuntis ako?" naniningkit ang mga mata kong tanong. "Ang laki na ng pinagbago mo. Hindi naman sa ayaw ko 'yang bagong Xavier na nakikita ko, I actually want the sweet version of you. Pero nakakapanibago la