Lahat ng Kabanata ng Secretly, Mrs. CEO: Kabanata 241 - Kabanata 250

Third Person's POVIsang malalim na buntung-hininga ang pinawalan ni Mattias nang tuluyan na niyang narating ang mansion ng mga Iglesias. Halos apat na taon din simula nang huli niyang makita ang lugar na iyon. Halos apat na taon din simula nang huli niyang makasalamuha at makita ang kanyang mga pinsan.Sa katunayan ay wala na siyang balak na bumalik pa at magpakita pa sa kanyang sariling mga kamag-anak.Ayaw na niyang makita pa si Xavier—ang kanyang pinsan na lubos niyang kinaiinisan dahil sa pagiging pakialamero nito sa kanyang buhay.Pero hindi rin naman niya mapigilan ang kanyang sarili dahil kahit paano ay may dugo siyang Iglesias. At tanging si Xavier lamang ang kakampi niya sa lahat ng bagay simula nang mamatay ang kanyang mga magulang.Bukod pa roon, hindi siya mapakali sa kabilaang balita na naririnig niya nitong nakaraang buwan. Gusto niyang marinig mismo kay Xavier ang katotohanan at gusto niyang harapin an

Xavier Iglesias"Are you out of your mind?" Pagak na natawa si Mr. Nathan. "Sa tingin mo, gugustuhin naming maging CEO ng kumpanyang 'to ang lalaking iyon? Are you expecting us to trust your cousin when, in fact, you, yourself, are spiteful towards him?""Mattias doesn't know how to manage a company as huge as this," sabat naman ni Mr. Harry. "In fact, walang alam ang lalaking 'yon sa pagpapatakbo ng kahit na anong kumpanya. We are not going to risk losing the company to that guy.""Are you even thinking, Xavier?" dagdag ni Mr. Ariel, kung saan ay salubong ang kilay nitong tinapunan ako ng tingin. "Mattias? You despise that guy! Nandoon kami nang mag-away kayo. Halos magpatayan na rin kayo, hindi ba? Nathan was right. You're out of your mind!"Ikinuyom ko ang kamao ko sa sunod-sunod na pahayag na iyon na binitawan ng mga board members.They don't know what they were talking about.Mattias is more capable of managing any company. Mas mapagkakatiwalaan pa siya kay Theodore o sa kahit na

Mattias Avila"Magiging maayos kaya ang kalagayan ni Xavier?" nag-aalalang tanong ni Naya. "I can't lose him, Yven. Kung kailang nagagawa ko pa lamang siyang kilalanin ng husto ay saka naman humantong sa ganito."Hinaplos ni Yven ang likod nito. "Wag kang mag-alala, Ate Naya. Magiging maayos ang lahat. Sigurado rin ako na hindi ka basta-basta iiwan ni Kuya Xavier. Siya pa ba? Pagdating sa 'yo…lahat ay gagawin niya. Just relax. Everything's going to be okay."Isang malalim na buntung-hininga ang pinawalan ko sa usapan nilang iyon.Nanatili akong walang imik sa mga sandaling iyon habang nakaupo sa waiting chair na hindi kalayuan sa kanila. Kasabay ng pagsandal ko ng ulo ko sa pader ay pumikit ako.Inaasahan ko na sa pag-uwi ko ay makakausap ko ng maayos si Xavier, pero ang masaklap ay napadpad sa ganito ang sitwasyon. Bakit ba sa tuwing uuwi ako ay bigla na lang may nangyayaring gulo? Minsan iniisip ko na lang na m

Naya Diaz"Kumain ka muna, Ate Naya. Binilhan kita ng makakain," rinig kong sambit ni Yven mula sa likuran ko. Umiling ako. "Mamaya na lang. Wala pa 'kong gana.""Hindi pwedeng hindi ka kumain," aniya na may tono ng pag-aalala. "Lumipas na ang tanghalian. It's already two o'clock. Anong balak mong gawin sa inyong dalawa ng anak mo? Kapag gising si Kuya Xavier, hindi siya papayag na gawin mo 'yan."Natigilan ako sa sinabi niyang iyon. Maya-maya ay tinapunan ko ng tingin ang orasan kung saan ay alas-dos na nga ng tanghali. Napahilamos ako sa mukha. Dahil sa pag-aalala ko sa kalagayan ni Xavier ay hindi ko namamalayan na halos apat na oras na pala ang dumaan. I've been staring at him from outside the ICU, hoping that he would wake up as soon as possible. I turned to him. "Gusto ko lang na…nandito ako kapag gumising siya.""Naiintindihan ko." Tango niya sabay haplos sa likod ko. "Pero hindi rin naman pwedeng gutumin mo ang sarili mo kababantay sa kanya. Maski nga siya ay kumakain gamit

Mattias Avila(Four hours ago)Kunot-noo kong tinapunan ng tingin ang braso ko na nadaplisan ng bala. Matapos niyon ay nag-angat ako ng tingin sa tauhan ni Dario na nakangisi habang hawak ang baril. Sa puntong iyon ay naghagalpakang muli ang kanyang mga tauhan—kabilang na roon si Dario. Sa kabilang banda naman, bagama't ramdam ko ang pagtulo ng dugo mula sa nadaplisan kong braso ay prente pa rin akong nakatayo mula sa kinatatayuan ko. Ilang saglit pa ay tinanggal ko ang bag ko at inilapag ko iyon sa semento. Inilislis ko ang long-sleeved shirt ko at hindi kalaunan ay naglakad patungo sa kinalulugaran ng lalaking bumaril sa akin. Binalingan ko ng tingin si Dario na sa mga sandaling iyon ay naningkit ang mga matang nakatuon ang atensyon sa akin. Hindi nagtagal ay umangat ang dulo ng labi ko lalo na nang muli kong harapin ang kanyang tauhan. Agad kong sinipa ang hawak niyang baril, kung kaya't nabitawan niya iyon.