All Chapters of Our Fixed Marriage: Chapter 51 - Chapter 60

After a quick boat ride followed by a short land trip, nakarating din kami sa wakas sa Sta. Lucia Mall sa Davao City. We were just taking a walk, casually gawking at some stalls na baka makakuha ng interest ng aming mapanuring mga mata pagdating sa shopping. Panay ang palitan ng mga salita nitong mga kasama ko habang ako naman ay nagpapaalon lang sa gitna nilang tatlo. Naglalaro ngayon sa utak ko kung ano kayang ginagawa ni Lluna. Kung naiisip ba niya ako gaya ng pag-iisip ko sa kanya ngayon? I irritably brushed it off my mind. Why would Lluna even think of me? Sino ba naman ako sa kanya para pag-aksayahan niya ng oras at isipin, 'di ba? "Gabbi!" I am eager for this getaway. Hindi dapat maging isang masidhing wasted effort ang pagpunta ko sa lugar na 'to. At tsaka, it wouldn't make sense for Lluna's fragment to follow me all the way here. "Earth to Gabbi!" Napatigil ako. "Aw!" reklamo ko sabay hawak sa tenga ko. Saan ba naman kasi niya sinigaw ang pangalan ko,

Callieyah Gabrielle Suarez POV Nakaupo ako sa buhanginan, nakapatong ang dalawa kong braso sa aking mga tuhod, sinasabayan ang matinding katahimikan ng paligid. Tagos ang tingin ko sa bawat alon ng tubig—ang tanging tunog na maririnarig mula sa madilim na dagat. Paminsan-minsan ang pagsimoy ng malamig na hangin, na siyang mas dumagdag lang sa kalamigang kanina pa nanunuot sa buong kalooban ko. Ang kalangitan ay gaya ng utak ko ngayon—madilim, pero puno ng mga bituin. At sa akin naman, puno ng sari-saring katanungan, mga bagay na walang mahanap na kasagutan. Mga pangyayaring paulit-ulit na naglalaro sa isip ko at naghahanap ng rason. Mga kaganapang nagiging sanhi lamang upang mas lalo akong maguluhan sa sitwasyon namin. "Gabbi..." Sa tawag ng kaibigan kong biglang tumabi sa akin ay nahinto ang malalim kong pag-iisip. "Tell me. Ano ba talagang problema?" buong pag-aalala ang himig sa boses ni Chloe. Nagkatinginan kaming dalawa, at ako na rin ang unang pumutol nito. "Nothi

—PINILI ni Calli na bumalik na lang agad ng Manila kaysa makasama pa si Lluna nang matagal habang andyan ang mga kaibigan niya. Buong biyahe ay tahimik lang talaga siya. Gustong-gusto niya nang makarating sila sa destinasyon para makalayo na agad siya kay Lluna, na sa kasamaang-palad ay katabi lang niya ngayon. "A-are you alright?" Hindi na napigilan ni Lluna ang sarili. Nag-aalala talaga siya para sa dalaga dahil ramdam na ramdam niyang may matinding bumabagabag rito, pero hindi niya lang malaman kung ano eksakto. "And why wouldn't I be?" ganti ni Calli, na nananatiling sa malayo pa rin ang tingin upang maiwasan ang mukha ng katabi. Kasalukuyan silang lulan ng isang mabilis na speedboat. Biglang napaatras si Calli nang hindi siya agad nakahawak sa handle nung biglang bumilis ang takbo ng sasakyan. Dahil doon, mabilis na nagdikit ang mga katawan nila, at agad na napahawak si Lluna sa kanya upang siya ay maalalayan. "Don't touch me," bulong lang 'un ni Calli, pero sapat na ang lamig

"People who look up at us... People who know us—our family—would think life has never been hard for my only child," pahayag nito habang ang tuon ay nasa painting pa rin, gaya ng ginagawa ni Calli. "But Lluna... my Lluna is independent in her own way and capabilities." Sumilay ang isang banayad na ngiti sa kanyang mga labi, at may kakaibang kislap sa kanyang mga mata. Kitang-kita kung gaano siya kaproud sa kanyang anak—sa lahat ng narating nito ngayon. "All that Lluna spends is coming from her own hard-earned money." Sa pagkakataong ito, napatingin si Calli sa kanyang gawi, nakikinig nang mabuti. "Ever since her mother died, a gap between us seems to be growing wider," napayuko ang matanda, at ang kaninang galak sa kanyang mukha ay biglang napalitan ng labis na lungkot. "I don't know..." umiling itong napayukong muli, "...I feel like she hates me so much." "Don't you think she hates you because you're controlling her life?" prangkang tanong ni Calli. Lumingon ang matanda kay

Lluna Maxine Sandoval POV Palakad-lakad ako rito sa living room habang panay ang tingin ko sa aking phone. Naubusan na ako ng pasensya, pero wala akong magawa kundi ang mag-antay. Hindi ako makaalis ng bahay dahil baka biglang dumating si Calli. Sobrang nag-aalala ako dahil hindi man lang siya sumasagot sa lahat ng calls at messages ko. Wala akong kaide-ideya kung saan siya nagpunta. Kahit pa nais kong mangyari na agad ang divorce namin, hindi ko pa rin maiwasang mag-alala nang ganito para sa kanya. "Where the hell have you been?!" sunggab na salita ko agad nang sa wakas ay bumukas ang front door at iluwa nito si Calli. Imbis na sumagot, iniwasan lang niya ako nang tuluyan. Diretso siyang pumasok at lumakad patungo sa direksyon ng kanyang kwarto. Bago pa man siya tuluyang makalayo, hinabol ko na siya at mabilis na pinigil ang braso niya. Napahinto si Calli, pero nanatili siyang nakatalikod sa akin. "What do you want?" tanong niya, ang boses ay sobrang lamig at hindi man lang ni