All Chapters of Our Fixed Marriage: Chapter 41 - Chapter 50

Bandang hapon ay sinundo nga ako ng driver namin. Habang nasa biyahe, si Lluna pa rin talaga ang paulit-ulit na sumisingit sa utak ko. I couldn’t help but wonder kung bakit hindi man lang niya nagawang magsabi sa akin directly. We’re okay naman na, 'di ba? We both agreed na hindi magiging worst enemies habang kasal, tutal maghihiwalay rin naman kami after two years. So, it’s a win-win situation. Ilang sandali lang ay nakarating na kami. Sinalubong agad ako ni Dad sa may labas pa lang ng old house namin. He wrapped me in another warm embrace, at humalik naman ako sa pisngi niya. Instinctively, automatic na sumilay ang mga ngiti sa mga labi namin. Sabay kaming pumasok sa loob. It felt so incredibly nostalgic. Dito mismo sa bahay na 'to nagsimula ang buong buhay ko. There are so many happy memories here, lalo na nung kasama pa namin si Mommy. Isang halo ng lungkot at saya ang naramdaman ko sa muling pagbalik sa bahay na 'to, na may hawak na napakalalim na parte ng buhay ko. Dinala agad

Lluna Maxine Sandoval POV Two days din akong nawala because of some errands that I really needed to attend to. Pero nang makabalik ako sa bahay, si Calli agad ang tumambad sa may pintuan. "Alis ka na?" tanong ko, fully knowing na masyado pang maaga. She just looked at me for a split second, tapos nilagpasan lang ako nang walang man lang naging sagot sa tanong ko. Anong problema nun? Likod na lang niya ang sunod kong nakita hanggang sa tuluyan siyang makalabas. Pumasok na lang din ako ng bahay dahil sobrang pagod pa ako sa naging biyahe. Kwarto ko agad ang diretsong pinuntahan ko. Of course, dadaan muna ako sa harap ng kwarto niya. Napatigil ako nang makita ko ang robe niyang nakakalat sa sahig. I picked it up, briefly staring at the fabric, and then—out of nowhere—inamoy ko? Napamura na lang ako sa sarili ko nang marealize ko kung anong klaseng stupidity ang ginawa kong 'yun. Ang freaky, swear. "What the hell, Lluna?!" Napailing na lang ako habang naglalakad patuloy sa sarili kon

Bahala na nga talaga. Pinagkabilaan akay namin si Lluna para dalhin sa taas. Lasing na lasing talaga siya, pero my god, ang ganda-ganda pa rin niya. Ang amo talaga ng mukha niya kapag tulog, looking so peaceful. "Baka matunaw," biglang asar ng manager. Mabilis kong inalis ang tingin ko kay Lluna at nag-focus na lang sa pag-alalay sa kanya. "Do you like her?" sunod na tanong pa nito habang palapit na kami sa may hallway ng mga kwarto. Hindi naman malayong alam niya ang tungkol sa naging arrangement ng fixed marriage namin ni Lluna. Sobrang close kaya nilang dalawa. "Don't give up if you do like her." Bakit naman niya sinasabi sa akin 'to bigla? Ako na ang nagbukas ng p***o nang nasa harapan na kami ng kwarto paraan ko na rin para maiwasan ang mga pasaring niya. "Dito na ba?" Ihihiga na dapat niya si Lluna sa kama ko, pero mabilis ko siyang pinigilan. "Over there," nguso ko sa kabilang p***o kung nasaan ang silid ni Lluna. Nakita kong nagtaka siya at napatitig sa akin, pero sum

Lluna Maxine Sandoval POV Napahawak ako agad sa sintido ko pagkagising na pagkagising. Sobrang sakit ng ulo ko at nahihilo pa ako. The hell. Gaano ba kadami ang nainom ko kagabi? At paano nga pala ako napunta rito sa kwarto? Napatingin ako sa paligid ng silid ko habang pilit na inaalala kung paano ako nakauwi. Tanda ko pa naman kung sinong huling kasama ko sa bar bago ako tuluyang mawalan ng ulirat. "Fuck!" I cursed out loud nang biglang mag-flashback ang mga blurred pero matitinding moments sa isip ko. That wasn't a dream, was it? Tang ina. Sinabi ko ba talaga lahat ng 'yun? Naalala ko bigla ang buong pag-uusap namin ni Calli kagabi. At ang mas malala... 'yung bigat ng katawan ko habang nasa ibabaw niya ako, 'yung lapit ng mga mukha namin, at 'yung amoy niya. Mariin akong napapikit, inis na inis ako sa sarili ko nang ma-realize kong totoo pala ang lahat ng 'to at hindi lang basta hallucination dala ng alak. Sinabi ko nga lahat ng 'yun sa kanya. Bakit ko ba ginawa 'yun? Ba

Napalunok naman ako dahil sa tindi ng tama ko sa binitawan ni Calli. Totoong-totoo ang paratang niya, and I have to admit na nagkamali talaga ako sa part na 'yun. "Sorry, manager, pero mauuna na ako. May lakad pa kasi ako," paalam ni Calli. Tumayo siya, at pinagmasdan ko lang siya habang umaalis. Gustong-gusto ko siyang pigilan, pero hindi ko naman magawa. I felt so helpless, and at the same time, naiinis ako sa sarili ko. I'm a total jerk sa part na 'yun. "C-Calli..." Napatayo ako bigla at sinubukang hawakan siya sa braso, pero sobrang huli na. Tuluyan na siyang nakalabas ng dining area. "What did you do this time?" tanong ng kaibigan ko. Bahagya ring seryoso ang boses niya, at alam kong nag-aalala siya para sa akin. After ng lahat ng nangyari sa amin ni Junica noon, naging overprotective na siya sa akin. I can't blame him, though. Saksi siya kung paanong gumuho ang mundo ko at kung paano ako tuluyang nawasak. He really stood by me and helped me get through the harshest stor