All Chapters of Our Fixed Marriage: Chapter 31 - Chapter 40

Callieyah Gabrielle Suarez POV Lumapit ako at dahan-dahang naupo sa tabi niya. Pinahid ko ng marahan ang luhang patuloy na dumadaloy sa pisngi ni Luna. Napalunok ako habang pinagmamasdan nang mas malapitan ang mukha niya sa kauna-unahang pagkakataon. Makapal ang mga kilay niya na may perfect curve line. Mahaba din ang kanyang mga pilikmata, at ang ilong niya ay matangos na may maliliit na butas. Bumaba ang tingin ko na napunta sa makapal at hugis-pusong labi ni Luna. Natural ang pagkapula nito na tila ba nang-aakit, at kung naging lalaki lang siguro ako, baka hindi na ito nakaligtas sa akin. Muling bumaba ang tingin ko patungo sa maputi, makinis, at balingkinitang leeg ni Luna nang bahagya siyang pumilig. Napalunok na naman ako nang wala sa sarili. Nakaramdam ako ng kung ano sa aking kalooban na hindi ko mawari—pero malinaw na sobrang bago ng pakiramdam na ito para sa akin. Mabilis kong iniwas ang tingin ko kasunod ng pagtayo mula sa kama para ituloy ang dapat kanina ko pa ginawa, k

Callieyah Gabrielle Suarez POV Napalitan ng malawak na ngiti ang kanina pang busangot kong mukha nang biglang mag-vibrate ang hawak kong phone. Ang tindi ng sikat ng notification mula sa aking social media account, kaya naman literal na naputol ang malalim kong pag-iisip. "OMG!!" Bumuhos ang matinding excitement sa buong sistema ko. Matagal ko na itong inaantay, at sa wakas—makikilala ko na rin ang painter na matagal ko nang hinahangaan! "OF COURSE I'M FREE ANYTIME, MANAGER!" mabilis kong response sa chat ng manager ni aloof painter. "...Send me the details. I'll cancel all my appointments just for this long-awaited moment," dugtong ko pa habang nanginginig ang mga daliri ko sa tuwa. Hindi pa rin nawawala ang malawak na ngiti sa aking mga labi nang dahan-dahan akong bumalik sa pwesto ng mga kaibigan ko sa loob. "Akala namin nilamon ka na ng lupa diyan sa labas," napangisi ako sa sinabing 'un ni Dee, habang nagtawanan lang naman ang dalawa pa naming kasama. "Nag-away ba kayo?" si

Luna Maxine Sandoval POV Nasa loob na kami ng kotse ngayon ni Calli pagkatapos naming magpaalam kina Dee na aalis na kami. "You always forget to fasten your seatbelt," puna ko sa kanya habang nakatitig sa gawi niya. Kanina ko pa kasi siya inaantay na mai-clip 'un, pero nakatanga lang siya. Parang physically present nga siya sa tabi ko, pero ang isip niya, mukhang naglalakbay sa ibang dimension. "Huh?" Wala talaga siya sa sarili, kaya bago pa kami tuluyang abutin ng madaling araw dito, ako na lang ulit ang lumapit para ayusin ang seatbelt niya. "Oh." Doon lang tila nag-register sa utak niya ang sinasabi ko. "There..." Bumalik na ako sa pwesto ko, binuhay ang makina, at tahimik na nagmaneho paalis. Hindi katulad kanina nung papunta ako sa club, pakiramdam ko ngayon ay mas maluwag at magaan na ang kalooban ko. Marahil dahil sa wakas ay okay na kami ni Calli at nagka-intindihan na. Habang tinatahak namin ang daan, si Calli naman ay tahimik lang na nakadungaw sa bintana, pinagmamasd

Hindi pa ata sumisilip ang araw, gising na si Calli. She quickly got ready before heading straight to the kitchen. Abala siya sa paghahanda ng breakfast—something she doesn't usually do. Pagkatapos magluto, she immediately set the dining table, making sure everything looked perfect. She checked the time; it was already 6:15 AM, and Lluna would be stepping out any minute now. She ran a hand through her hair to fix a few stray strands, taking a deep breath to calm her nerves. She couldn't sit still, even tasting the food one more time just to be sure. A few moments later, the person she was waiting for finally appeared. Lluna seemed to be in a rush, completely oblivious to her presence. "L-Lluna!" Calli called out, her voice slightly raised. Lluna stopped in her tracks and turned around. "B-breakfast," Calli added, stuttering a bit. Lluna knit her brows, wondering what was going on. "H-huh?!" "I cooked..." Calli replied softly, just loud enough for Lluna to hear. "...for you?" It s

Callieyah Gabrielle Suarez Today marks the day I have eagerly awaited—ang pagkakataon na makilala ang taong matagal ko nang gustong ma-meet. At precisely 10:00 AM, nakarating ako sa address na binigay ng manager. Right now, nandito lang ako sa loob ng kotse ko, trying to gather my courage while repeatedly checking my appearance sa salamin to make sure I look presentable. I’ve lost track of how many times I’ve swallowed hard, desperately trying to calm my nerves. This whole moment feels almost like a dream come true. With one last deep breath, sa wakas ay bumaba na rin ako ng kotse. A warm greeting welcomed me the moment I stepped inside the restaurant. Maya-maya, everyone looked at me as if they had been expecting my arrival. My eyebrows raised slightly in thought, pero ngumiti na lang ako. Isang staff member ang nag-escort sa akin patungo sa isang table, and I felt a wide smile spread across my face nang makita ko ang setup more clearly. It was arranged so elegantly, at sobrang i