CHAPTER 11

Mira's POV Continuetion“P-please listen,” ang sabi nito sa akin. Nakikinig naman ako pero hindi na nga ako sumagot pa dahil mataas pala ang posisyon niya sa team, bale mag 4 years na pala siya pati si RJ sa kumpanya. So, both sila 25 years old. Si Ms. Carla naman ay 28 years old bale 6 years na siya dito. “Hey,” agaw atensyon ni Liam sa akin. “If you need help, just ask. Huwag kang mahihiya. We all started somewhere.”Simple lang yung boses niya, pero ramdam ko yung sincerity. Yung tipo ng tao na hindi magsasayang ng salita pero kapag nagsalita may sense at may importance. “Salamat po,” mahina kong tugon sa kaniya. “Po?” bahagyang ngumiti siya. “Don’t call me po. Just Liam.”Hindi ko namalayan napangiti ako ulit hindi dahil sa pangungulit gaya ni RJ, kundi dahil ramdam kong genuine siya. Pagkatapos ng meeting, nagsimula nang magsilabasan ang mga tao. Ako, mabilis na tinikom ang notebook at parang gusto ko na agad magtago sa workstation ko. Hindi pa rin ako sanay sa dami ng tao

CHAPTER 12

Ethan Alexander’s POVFrom a distance, I saw her.She wasn’t alone.For the first time since she stepped into this company, she was laughing. Subtle, konting tawa lang, pero enough to make my chest tighten.And she wasn’t laughing because of me.Standing beside her was a guy that was too loud, too comfortable, throwing jokes like he owned the hallway. The admin assistant was there too, smiling warmly at her like they’ve been friends for years. And then there was this tall guy right beside her.I know him, pero nakalimutan ko pangalan niya.The quiet type. Slim, composed, the kind of guy na hindi mo agad mapapansin sa crowd pero once you do, may presence. Calm and steady. Like he’s not even trying, pero iba ang nararamdaman ko sa presence niya.And Mira? She seemed at ease around them. Her shoulders weren’t tense. Her brows weren’t furrowed. She didn’t look like she was preparing to fight. She looked—God, she looked comfortable.That smile. Bakit hindi niya magawa sa akin? Puro galit

CHAPTER 13

Mira’s POV “In my office, come on — ”Mas kinilabutan ako sa sinabi niya at mas binilisan ang lakad ko. Hindi ko alam kung saan ako pupunta.Dapat ay makabalik na ako sa trabaho ko at baka magtaka sila Liam kung ano ang ginawa ko kasama ang CEO nila, like for sure iniisip nila na wala naman talaga akong dapat interaction sa CEO.Pero hindi ko alam ano gagawin ko sa lalaking ito na ngayon ay nakahawak na sa braso ko.“Hey, are you alright? I said we can talk in my office.”Huminto ako at hinarap siya. Mabilis ko rin nilayo ang kamay niya. Narito nga kami sa 38th floor, tama nga at sobrang lawak ng space rito dahil wala naman laman ang mga rooms at may malaking space sa labas na kitang kitang ang ibang mga naglalakihang buildings at buong ulap.“Uhmm.. gusto ko sabihin na I’m sorry sir –”“Sorry for what?” nagtataka pagputol niya sa sasabihin ko, kita kong sobrang naguguluhan siya at nawala na nga ang mapang-asar na ngisi niya kanina.“I am sorry na hindi ako pumayag sa dinner kagabi

CHAPTER 14

“W-wake up? A-are you alright?”“M-Mira...”Isang malumanay na boses ang pa ulit-ulit na rinig ko sa pagbigkas sa aking pangalan. Parang mas gugustuhin kong manatili sa ganito, hindi ko na maisip kung kailan ang huling beses na may nagbigkas ng aking pangalan sa ganitong paraan na para bang hinihele ako.“S-sir?! Mr. CEO! Ayos lang po ba kayo? Bakit kayo tumatakbo—” “You, assh*le. Get out of here. Stop following us! I'm warning you, I'm going to fire you!” Pero mabilis na akong dumilat dahil isang malakas na sigaw ang pumalit sa malambing at malumanay na boses kanina.“H-hey, how are you f-feeling?”“L-lumayo ka nga!” tanging sagot ko dahil sobrang lapit ng mukha niya sa akin.Nakahiga ako sa sahig at ang aking ulo ay nasa kandungan at bisig niya. Mas lalo tuloy akong napalayo at agad na tumayo.“Aghh..” daing ko ng maramdaman ang sakit ng aking kaliwang ankle. “I can't see anything wrong in your legs. Pero sumasakit? We need to go in the clinic.” Mabilis siyang lumapit sa akin at

CHAPTER 15

Mira's POV “Kailangan mo muna mag-stay dito at kung sakaling makalabas ka na ay tawagan mo ako.”“Salamat ulit,” sabi ko at inabot ang cellphone ko dahil sinave niya rin sa phone ko ang number niya.Nang tuluyan na siyang makaalis ay napahiga na lamang ako sa kama. Umalis din ang nurse at mag-isa lang ako.Ang syala naman ng company nato may sariling clinic.May dalawang kama rito sa isang room at sa labas ay ang nurse table na may dalawang mahabang upuan.Pinakiramdaman ko ang aking paa at hindi naman sya ganon ka sakit. Makakalakad na rin ako ng maayos pero kinaka-kailangan ko raw ipahinga muna ito ng mga dalawang oras.“Miss Dela Cruz?” isang pamilyar na boses ang narinig ko at kumatok sa pintuan. Bago man ako makasalita ay pumasok na ito.“Anong nangyari sayo? This is supposed your first day of work,” bungad ni ma'am Carla sa akin.Hindi na lamang ako nakasagot. “Kasama mo raw si Mr. CEO kanina? Ano naman ang pinapagawa niya sa iyo?”Lumapit ito sa akin at may inabot na papel ha

CHAPTER 16

Mira's POV “Okay, so you like him. Fine. ” “Huy, wala naman akong sinasabi. Ikaw nagsabi nyan.” “Ohh so you do like him for real?” Mas humarap na talaga sya sa akin, ako naman ay halos mabali na ang leeg sa pag-iiling ko. “You don't even complain. Care to explain why you fell for him?” seryoso niyang dugtong sa tanong niya. Pero imbes na mapikon ay natawa ako. Para siyang bata kung umasta, at parang iiyak na sya pag hindi ako sumagot sa mga tanong niya. Ang immature, parang high schooler, hindi naman ako manhid para hindi ma gets ang inaasta nya pero hindi naman kasi naayon sa tanda nya e. Mas natawa tuloy ako ng husto at Mas nagpigil. “Stop! Why are you laughing?” iritadong saad nya. Mas natatawa ako ng husto sa itsura nya ngayon, confused na confused na sya. HAHAHA “Hey, I told you to stop.” “If you won't stop, I will kiss you so you can't make a laughing voice anymore. How does that sound to you?” Bigla na akong tumigil pero mabilis niyang nahawakan ang mukha ko