Lahat ng Kabanata ng The Secret Wife of the Obsessed Zillionaire Boss: Kabanata 211 - Kabanata 220

3rd Person's Point of ViewNakatayo si Kenji sa gitna ng magulong eksena habang hindi maalis ang tingin niya sa babaeng nasa harapan niya.Ang malamlam na ilaw ng kalye ay tumatama sa pigura ni Dorryn, na tila ba walang anumang nangyari sa mga nakaraang minuto.Walang sugat.Walang pasa.Walang kahit katiting na bakas ng pakikipaglaban.Samantalang ang mga taong ilang sandali lamang ang nakalipas ay puno ng buhay at kumpiyansa ay nakahandusay na ngayon sa malamig na semento.Ang pulang dugo ay unti-unting kumakalat sa paligid, bumubuo ng nakakatakot na larawan na para bang isang bangungot na biglang naging realidad.Hindi pa rin makapaniwala si Kenji sa lahat ng kanyang nasaksihan.Alam niyang kakaiba si Dorryn.Alam niyang may tinatago itong mga sikreto.Ngunit hindi niya kailanman inasahan na aabot iyon sa ganitong antas.Hindi niya inasahang kayang burahin ng babaeng ito ang isang buong grupo ng armadong kalalakihan nang hindi man lang nahihirapan.Parang isa lamang iyong simpleng

Dorryn's Point of ViewKinabukasan...Marahang sumilip ang ginintuang sinag ng araw sa buong campus habang unti-unting napupuno ng mga estudyante ang malalawak na daanan ng unibersidad. Ang malamig na simoy ng hangin ay banayad na humahaplos sa balat, kasabay ng mahinang pag-indayog ng mga dahon ng matatayog na puno sa paligid.Para lamang isang normal na araw ang lahat.Parang walang nangyaring pag-atake kahapon.Parang walang panganib na muntik nang kumitil sa buhay niya.Tahimik na naglalakad si Dorryn sa sementadong pathway habang paminsan-minsang sinusulyapan ang relong nakasuot sa kanyang pulsuhan.Hindi pa naman siya late.May sapat pa siyang oras bago magsimula ang klase kaya sinadya muna niyang maglakad-lakad sa paligid ng campus.Tahimik siyang nagmamasid sa mga estudyanteng dumaraan.May mga nagkukuwentuhan.May mga nagmamadaling pumasok.May mga abalang-abala sa kani-kanilang cellphone.Ngunit hindi nagtagal ay napansin niya ang kakaibang reaksyon ng karamihan.Halos lahat

Dorryn's Point of ViewNaka-pout ako habang nakatingin sa mga magulang ko na ngayon ay parehong nakangiti na parang walang ginawang kasalanan. Nakaupo sila sa harapan ko na tila ba sobrang proud sa kung anumang kalokohan ang pinagplanuhan nila. Maging ang kuya ko ay hindi man lang nag-abala na magkunwaring inosente dahil kitang-kita ko ang pigil na pigil niyang ngiti.Pakiramdam ko tuloy ako lang ang hindi nakakaalam sa sarili kong buhay.Humalukipkip ako habang pinagmamasdan silang isa-isa."At anong pakulo naman itong ginagawa ninyo aber?" tanong ko sa kanila.Mas lalo namang lumawak ang ngiti ni mom habang magkahawak ang mga kamay nila ni dad na parang nanonood lamang ng isang nakakaaliw na palabas."Uhmm nakikita kasi namin na bored na bored ka sa school kaya binigyan ka namin ng pagkakaabalahan."What the pagkakaabalahan talaga?Napahawak na lang ako sa noo ko habang mariing nakapikit.Kung ibang tao siguro ang makarinig niyon ay iisipin nilang simpleng school project o kaya ay e

Dorryn's Point of ViewNasa mall kami ngayon at halos hindi ko malaman kung saan ako unang titingin. Kumikinang ang bawat ilaw na nakasabit sa kisame at nagrereflect iyon sa makikinis na marmol na sahig. Sa bawat hakbang namin ay para bang mas lalo kong nararamdaman kung gaano kalaki ang pagkakaiba ng mundong kinalakihan ko kumpara sa mundong kinabibilangan ng pamilya ko ngayon.Habang naglalakad kami sa loob ng mamahaling boutique, sunod sunod ang pagbati ng mga sales lady sa amin. Magiliw silang ngumingiti at bahagyang yumuyuko bilang paggalang."Good afternoon, Ma'am.""Welcome back, Sir.""Good afternoon, Miss."Ngumiti na lang ako nang alanganin bilang tugon. Pakiramdam ko kasi ay hindi pa rin ako sanay sa ganitong klaseng pagtrato. Samantalang ang mga kasama ko ay tila normal na normal lang ang lahat.Nakasunod lamang ako sa kanila habang palinga linga sa paligid. Ang bawat display ay mukhang napagplanuhan nang mabuti. Naroon ang mga mamahaling bag, sapatos, alahas, at mga damit

3rd Person's Point of ViewHindi alam ni Kenji kung saan siya dinadala ng mga tauhan ng mafia emperor.Mula pa lamang nang sapilitan siyang isakay sa sasakyan ay hindi na siya mapakali. Para bang may mabigat na kamay na nakadagan sa kanyang dibdib habang unti unting kinakain ng pagkalito ang kanyang isipan. Hindi niya maintindihan kung bakit siya ang target ng mga taong ito.Wala naman siyang maalalang ginawang kasalanan laban sa sinuman.Lalo na sa mafia emperor.Hindi niya rin alam kung kilala ba siya nito o kung mayroon ba silang naging koneksyon sa nakaraan na hindi niya matandaan.Nakatali ang kanyang mga kamay at paa habang mahigpit na nakabalot ang isang blindfold sa kanyang mga mata. Ang tanging naririnig niya ay ang mahinang ugong ng makina ng sasakyan at ang mabibigat na yabag ng mga armadong lalaking kasama niya.Sa bawat segundo na lumilipas ay lalo lamang siyang kinakabahan.Napakagat siya sa kanyang ibabang labi.Maraming tanong ang nagsisiksikan sa kanyang isip ngunit w