Todos los capítulos de The Billionaire's Obsession : Capítulo 41 - Capítulo 50

Bawat tao ay may kinakatakotan. At may mga taong nagsisisi lang kapag huli na ang lahat, kapag nawala na sa kanila ang bagay o taong iyon. Hindi ko akalain na mapapaaga at sa hindi inaasahan na pagkakataon pa mangyayari ito. Hindi ako makapaniwala kahit nasa harap ko na ang nagpapatunay ng narinig ko kanina. Gusto kong paniwalain ang sarili na hindi ito totoo. Mali sana ang nasagap kong balita. Na sa pagbukas ng telang nakatakip sa buo niyang katawan, hindi sana ang taong inaasahan ko ang makikita. Ilang beses kong pinagdasal sa taong may kapal na dinggin ang kahilingan ko, makikita ang malakas na panginginig ng kamay ko ang naghahalong emosyon na nararamdaman. Nang tuluyan maibaba ang tela, nanlambot ang tuhod ko. Panandalian nawala ang kaluluwa sa kataawan ko, bumagsak ako sa sahig at naiwan sa aking isip ang itsura ng aking ama. Isa ng malamig na bangkay. “Oh my god!” Biglang dumami ang tubig na laman ng mata ko, dahil hindi ito nauubusan ng luhang maibabagsak. Sobrang sakit

“Delikado Astrid. Nang mabagok ang ulo niya ay hindi nagdugo ito. May posibilidad na mamatay siya kung hindi pa operahan.” Mga salitang binitawan ng doctor niya na nagpaguho ng mundo ko. Naiwan akong nakatulala sa kawalan. Gusto kong makita ang bata ngunit hindi na nila ako binigyan ng pagkakataon kahit haplosin ang balat ng anak ko. Kailangan na raw siyang operahan. Kaya ngayon araw mismo na ito ay ooperahan ang anak ko. Mabuti na lang dahil may pera pa ako sa bangko, galing ito kay Thor, mga perang tinabi ko para talaga kay Astria, na hanggang ngayon ay may malalang kalagayan. Imbis na tumunganga at maghintay doon, pinuntahan ko ang taong kahit ilang beses kong talikuran ay ilan beses din akong tatanggapin. Ang tahanan ng diyos na nasa loob ng hospital, ang chaper, nandito ako upang magdasal at hingin sa kanya ang kaligtasan ng anak ko. 𝑃𝑎𝑛𝑔𝑖𝑛𝑜𝑜𝑛, 𝑎𝑙𝑎𝑚 𝑘𝑜 𝑝𝑜 𝑛𝑎 𝑚𝑎𝑟𝑎𝑚𝑖 𝑎𝑘𝑜𝑛𝑔 𝑝𝑎𝑔𝑘𝑢𝑘𝑢𝑙𝑎𝑛𝑔 𝑠𝑎 𝑖𝑛𝑦𝑜, 𝑛𝑔𝑢𝑛𝑖𝑡 𝑏𝑖𝑔𝑦𝑎𝑛 𝑛𝑖𝑦𝑜 𝑝

Panandalian kong iniwan si Thor sa sahig. Ang bwat yabag ko papunta sa pinto ng opisina ni Thor ay tila echo ng mabilis na tibok ng aking puso. Nang makaalis si Sofia, dala ang kanyang mapait na pagkatalo at ang takot sa kanyang mga mata-ang tanging naiwan sa loob ng malawak at marangyang opisina ni Thor ay ang tunog ng mabigat na paghinga. Ang amoy ng mamahaling pabango si Sofia ay unti-unti nang nilalamon ng masangsang na amoy ng alak at ang init na nagmumula sa katawan ng aking asawa. Isinara ko ang pinto at i-nilock ito. Hindi para ikulong kami, kundi para protektahan ang dangal ni Thor mula sa mapanuring mata ng mundo. Paglingon ko, naroon siya—nakasandal sa gilid ng kanyang mesa, hindi namalayan na muli siyang bumangon. Ang kanyang mga kamay ay nakakapit nang mahigpit sa gilid ng kahoy hanggang sa mamuti ang kanyang mga kasukasuan. Ang kanyang polo ay bahagyang nakabukas, at ang pawis ay gumugulong mula sa kanyang sintido pababa sa kanyang dibdib. “Thor...” ang tawag ko ay h

Sa bawat hakbang ko sa madilim at maputik na pasilyo ng abandonadong gusaling ito, tila bumibigat ang hanging hinihinga ko. Bawat kalansing ng mga bakal sa paligid ay nagpapabalik sa akin sa isang gabing pilit kong ibinabaon sa limot, ngunit laging humuhukay pabalik sa aking mga panaginip. Dalawampu’t siyam na taong gulang na ako ngayon. Sa loob ng labimpitong taon, binuo ko ang aking katawan, ang aking isipan, at ang aking pagkatao sa paligid ng isang layunin: ang pananahimik at subukan mabuhay. Pero habang papalapit ako sa dulo ng pasilyong ito, muling bumabalik ang pakiramdam ng pagiging isang batang labindalawang taong gulang. Ang pakiramdam ng maliliit na kamay na nanginginig, ang amoy ng ulan sa kalsada, at ang nakapapangilabot na tunog ng isang bala ng baril na bumaon sa puso ni Kuya Warren na habang buhay nagpatahimik sa kanya. Binuksan ko ang pinto. Doon, sa ilalim ng isang aandap-andap na bumbilya, nakita ko siya. Si Josepth Marcos. Sa paligid niya ay higit baenteng tauhan

𝐴𝑠𝑡𝑟𝑖𝑑 𝑅𝑒𝑦𝑒𝑠 𝑃𝑜𝑡 𝑜𝑓 𝑣𝑖𝑒𝑤 Nagising ako sa malamig na paligid. Humahalimuyak ang pabango ni Thor sa buong opisina ngunit wala na ang init, wala na siya sa tabi ko.Niyakap ko ang jacket na nagbigay ng init sa kataawan ko habang natutulog sa mamahaling sofa. Inayos ko ang sarili. Suot ko na ang mga telang mapangahas na tinanggal ni Thor. “May meeting lang na kailangan niyang asikasohin.” Sagot ni Secretary Lee na nagbigay ng kasagotan sa mga tanong na nabuo sa isip ko ng magising akong tanging ako na lang ang naiwan. “Ganun ba?” Mahinang sambit ko. Nanunuyo ang lalamunan ko, hinimas ko ito gamit ang nanlalamig na palad. Napansin ito ng secretary ng asawa ko kaya agad akong binigyan ng baso ng tubig na kinuha niya sa gilid. Inubos ko ito at sa pagbagsak sa mamahaling lamesa ng basong gawa sa crystal ay naalala ko ang kalagayan ng aking anak, kailangan niya ako. Nagmadali ako sa pagtayo, muntik makalimutan na higit kanino man ako ang kailangan ni Astria. Bumalik ak