Todos los capítulos de The Billionaire's Obsession : Capítulo 51 - Capítulo 60

Tahimik akong naglalakad sa gilid ng kalsada, habang umiiyak. Ang memorya ng masasaya naming pagsasama ay parang matulis na bagay na bumabaon sa puso ko. Ang sakit! Muling bumagsak ang mainit at lungkot na likido sa mga mata ko, hindi matanggap na hinayaan lang ako ni Thor na umalis, hindi niya ako pinigilan. Lahat ng sakit, unti-unting rumagasa sa isip ko. Ang pagkamatay ni papa. Pagbabanta sa text. Sakit at kalagayan ngayon ni Astria. Lahat, sabay-sabay kong naramdaman ang sakit. Paraan para mas lalo akong madurog. Ang makulimlim na kalangitan ay naging saksi ng pagtangis ko. Parang gusto akong damayan dahilan para magbagsakan ang maliit na ambon na naging mapanganib na ulan, dahilan para mabilis nabasa ang buhok at buo kong katawan. Sinadyang basahin ang mukha para hindi makita ang paghihirap ko. “Astrid….” Napatigil ako sa paglalakad ng marinig ko ang boses niya. Mahina, mabagal at tunog nasasaktan. Dahan-dahan kong naramdaman ang laway na gumapang sa lalamunan ko pababa sa

"Mama!" Ang boses na iyon—ang maliit at gumaralgal na boses ni Astria—ang tanging tunog na nakapagpabuhay sa namatay kong sistema. Binuka niya ang kanyang maliliit na kamay, isang paanyaya na tila isang dalangin na sa wakas ay sinagot. Sa bawat hakbang ko palapit, parang hinuhukay ang lahat ng pagod na ibinaon ko sa libing ni Papa. Nang lumambitin siya sa leeg ko, doon ko naramdaman ang tunay na bigat: ang bigat ng pagmamahal na muntik ko nang ipagpalit sa tungkulin. "Mama, namiss po kita..." bulong niya. "Namiss din kita, anak... sobra," tugon ko, habang ang mga luha ko ay pilit na kumakawala. Niyakap ko siya nang higit pa sa mahigpit, tila ba kapag binitawan ko siya ay maglalaho siya na parang usok. 𝑆𝑎𝑙𝑎𝑚𝑎𝑡, 𝐷𝑖𝑦𝑜𝑠 𝑘𝑜. 𝑆𝑎𝑙𝑎𝑚𝑎𝑡 𝑑𝑎ℎ𝑖𝑙 ℎ𝑖𝑛𝑑𝑖 𝑚𝑜 𝑘𝑖𝑛𝑢ℎ𝑎 𝑎𝑛𝑔 ℎ𝑢𝑙𝑖𝑛𝑔 𝑑𝑎ℎ𝑖𝑙𝑎𝑛 𝑘𝑢𝑛𝑔 𝑏𝑎𝑘𝑖𝑡 𝑝𝑎 𝑎𝑘𝑜 ℎ𝑢𝑚𝑖ℎ𝑖𝑛𝑔𝑎. Ilang sandali pa ay nagagawa na niyang maglaro sa kama. Pinapanood ko siya habang nagbabalat ako ng orange. Bawat p

“Muntik na...” bulalas ni Divine, ang kanyang boses ay halos isang pabulong na hangin sa gitna ng namumuong bagyo. Ngunit hindi pa man kami nakakahinga nang maluwag, isang sunod-sunod na katok ang bumasag sa katahimikan ng silid. 𝑇𝑜𝑘. 𝑇𝑜𝑘. 𝑇𝑜𝑘. Ang bawat tunog ay tila martilyo na tumatama sa aking dibdib. Muling rumeserba ang kaba sa aking lalamunan—si Thor ba iyon? O ang mga magulang niyang handang manlamon ng buhay? O si Sofia na tila isang aninong hindi kami tinatantanan? Nagkatinginan kaming tatlo. Sa mga mata ni Divine, mababakas ang takot na baka tuluyan nang sumabog ang lihim na pilit naming ikinukubli. Samantala, si Gelo ay nakatitig sa amin, puno ng pagtataka at kalituhan sa biglaang pagbabago ng ihip ng hangin. “Bakit parang nakakita kayo ng multo?” untag ni Gelo, pilit binabasag ang tensyong bumabalot sa amin. “Ako na ang titingin kung sino ‘yan.” Humakbang siya patungo sa pinto, ngunit mabilis siyang nahawakan ni Divine sa braso. May ibinulong si Divine sa ka

Dahan-dahan akong humarap sa kanya. Doon, sa maliit at luma kong kama, nakahiga ang lalaking nagpabago ng takbo ng mundo ko. Napangiti ako nang mapait na may halong amusement—hindi siya kasya sa kama. Ang kanyang mga paa ay lumalampas sa dulo ng higaan, isang paalala na ang isang Thor Santos ay hinding-hindi kailanman magkakasya sa payak at masikip kong buhay. Suot ko ang kanyang polo, malaki at tila nilalamon ang maliit kong katawan, habang siya naman ay nakahiga nang walang saplot, tila isang estatwang gawa sa marmol sa gitna ng karukhaan. Katatapos lang naming maglakbay sa langit—isang panandaliang pagtakas mula sa pait ng kamatayan at sa mga lihim na tila mga aninong nagmamasid sa amin. Mahimbing na ang kanyang tulog. Gustuhin ko mang pumikit sa tabi niya at damhin ang kanyang init, hindi ako mapakali. Nanlalagkit ang aking balat, at ang bawat bahid ng pawis ay tila nagpapaalala sa akin ng mga kasalanang hindi ko pa naisisiwalat. Inabot ko ang switch ng lumang ceiling fan na nak

Tirik na tirik ang sikat ng araw, tila nakikipagsabayan sa init ng kaba sa aking dibdib habang nakaupo sa tabi ng bintana ng bus. Pinanood ko ang pagdaan ng mga gusali, pilit na kumakapit sa malamig na hanging pumapasok mula sa bintana upang palamigin ang namumuong pawis sa aking noo. Papunta na ako sa ospital—para puntahan ang anak ko ng biglang may pumasok sa ala-ala ko, ang aking pinakamalaking lihim. Ipinikit ko ang aking mga mata, hinahayaang lamunin ako ng ingay ng makina ng bus. Limang taon. Limang taon ko nang pasan ang katotohanang hindi ko maamin kay Thor. Sa bawat oras na magkasama kami, tila may tinik na bumabara sa aking lalamunan. Paano ko sasabihing may bunga ang gabing iyon? Na ang nangyari sa amin na wala sa memorya niya na isang gabi ng panandaliang init ay naging habambuhay na pananagutan para sa akin? Limang taon na ang nakalilipas nang tumakas ako sa kama niya bago pa man magliwanag. Akala ko, sapat na ang pagtakas para ibaon ang lahat. Hindi ko alam na mabubuo s