Semua Bab The Billionaire's Obsession : Bab 61 - Bab 70

Madaling-araw pa lang nang umalis si Thor para sa tungkolin niyang trabaho. Ako naman ay bumalik sa bahay nila mama, huling gabi na ni Papa, at tila nakikiramay ang langit sa bigat ng okasyon. Mas marami ang tao ngayon kaysa noong mga nakaraang gabi, kaya naman ang paligid ay puno ng abala at mahihinang bulungan ng pakikidalamhati. Bago tumuloy rito, nakausap ko na si Divine. Masakit sa loob na kailangang sabihing hindi muna ako makakadalaw kay Astria hanggang bukas, pero kailangan kong gampanan ang huling tungkulin ko kay Papa. Mabuti na lang pumayag siya at nandoon siya para sa anak ko. Alas-nuwebe ng gabi. Habang abala ang lahat sa kape at tinapay, nagtungo ako sa kusina para magluto ng pansit. Sabi nila, pampahaba raw ito ng buhay. Mapait akong ngumiti habang naghahalo. Kung alam ko lang, sana noon pa ito ang palagi kong ipinakain kay Papa—baka sakaling nadugtungan pa ang kanyang hininga kahit ng ilang taon lang. Habang hinihalo ang niluluto, naramdaman ko ang marahang pagyakap

“What happen baby?” Dali-dali akong lumapit kay Astria. Nakaupo siya sa gitna ng kama, nanginginig ang kanyang maliit na balikat at tila hindi makahinga sa tindi ng hagulgol. Kahit si Divine ay litong-lito na kung paano siya pakakalmahin. Kinabig ko siya sa aking dibdib, pilit na ipinaparamdam na nandito ako, na buhay ako.. “K-Kasi sa panaginip ko, nakita ko si Tita sofia…. Sasaktan ka raw niya mama, hindi pwede, nakakatakot siya.” Muling rumagasa ang mainit na likido sa kanyang mga mata na nagpapa-alala sa akin sa kanyang ama. Nagkatinginan kami ni Divine, nakita ko ang gulat sa mga mata niya; hindi inaasahan ang lalabas sa bibig ni Astria. Humigpit ang pagkakayakap niya sa akin. Hinaplos ko naman ang buhok niya pagkatapos kong punasan ang luha sa mga mata niya. “Sshh… No, baby. Dream lang ’yon,” pag-alo ko, kahit ang sarili ko ay halos gumuho na sa kaba. “Hindi totoo ’yon. Hindi ka iiwan ni Mama, hinding-hindi.” Tumango ang anak ko. Rinig ko pa rin ang hikbi niya kahit nakapiki

Sa kabila ng lahat, pilit kong pinanatili ang ngiti sa aking mga labi habang naghihintay. Ngunit agad iyong naparam nang mapansin ko ang dalawang nurse na hindi kalayuan sa akin. Matalas ang kanilang mga tingin, at alam kong ako ang sentro ng kanilang bulungan. “Siya ba ‘yong ‘laruan’ ni Mr. Thor Santos?” mapang-uyam na bulong ng isa. “Oo, siya nga. Balita ko, ikakasal na si Mr. Santos kay Miss Vergara, pero ang babaeng ‘yan, pilit pa ring sumisiksik. Ang landi, ‘di ba?” Napahawak ako sa aking siko, dahan-dahang hinahaplos ang sarili sa pagtatangkang pakalmahin ang nagngangalit kong dibdib. Humigpit ang pagkakahawak ko sa sariling balat habang pilit na nilulunok ang insulto. Saan nila nakukuha ang ganyang kapal ng mukha para gumawa ng kwento? At hindi ko akalaing ganito pala kasikat si Thor dito. Ibang klase talaga ang anino ng asawa ko, saanman ako magpunta, abot ang impluwensya niya. Hindi ako eskandalosa, at lalong ayaw kong gumawa ng eksena sa loob ng ospital. Pero nakakasuka

“Hindi ako naging maingat,” hikbi ko, halos mapurol ang boses sa sobrang bigat ng dibdib. “Hindi ko man lang naramdaman na may buhay na palang tumitibok sa loob ko. Kung alam ko lang... sana mas pinrotektahan ko ang sarili ko. Sana mas pinrotektahan kita.” Ang bawat salita ay parang kutsilyong sumasaksak sa akin. Ang pagsisisi ay isang lason na dahan-dahang pumapatay sa akin sa tuwing maaalala ko ang gabing nawala ang lahat. Pero sa kabila ng sakit, kailangan kong tanggapin na tapos na—na wala na ang batang pinapangarap namin. “Walang ibang dapat sisihin dito kundi si Sofia!” mariing deklara ni Thor. Umigting ang kanyang panga, at sa isang saglit, nakita ko ang bagsik sa kanyang mga mata—isang galit na tila kayang sumunog ng kahit na sino. Muli niyang ibinaling ang tingin sa play area, pilit na pinapakalma ang sarili habang kinakain ang ice cream. Sa kabila ng pagiging seryoso at 𝑚𝑎𝑛𝑙𝑦 ng kanyang tindig, may kung anong kirot sa puso ko na makita siyang ganito—pilit na nagpapaku

“Huwag mo sanang kakalimutan, Thor... kami ang pamilya mo. At kailangan mong sundin ang utos namin, kung hindi ay—” "Kung hindi ano, Dad?” Muling humarap si Thor sa kanyang ama, ang mukha ay mas madilim pa sa langit bago ang unos. “Itatakwil niyo ako? Baka nakakalimutan niyo na noong ginawa niyo ‘yan ni Mama noon, kayo rin ang nagmakaawang bumalik ako. You know what, Dad? Wala akong pakialam kahit itakwil niyo ako ulit. I can stand on my own two feet... and Astrid is the only person I want by my side.” “You ungrateful son...!” angil ng matanda. Isang mapait na ngisi lang ang isinagot ni Thor bago ako marahas na hinila palayo sa lugar na iyon. Pagbalik namin sa kanyang opisina, pabagsak siyang naupo sa kanyang upuan, bakas ang nagngangalit na galit sa bawat galaw niya. Tahimik akong naglakad patungo sa mesa. Inilabas ko ang mga binili kong pagkain, pilit na hindi gumagawa ng ingay. Nakatalikod ako sa kanya, kaya hindi ko napansin na lumapit na pala siya. Mula sa likuran, naramdaman