Todos los capítulos de เรื่องสั้นชวนฟินจบในตอน เล่ม3: Capítulo 51 - Capítulo 60

​ปานวาดชะงัก ชายหนุ่มขยับเข้าไปใกล้ มองเธอด้วยสายตาที่เปิดเผยความรู้สึกทั้งหมดที่เคยซ่อนไว้​"เธออาจจะลืมมันไปแล้ว หรือคิดว่าเป็นแค่เรื่องเด็กเล่น... แต่สำหรับฉัน มันคือความจริงใจทั้งหมดที่ฉันมี" พิชิตค่อยๆ วางบัตรนักเรียนลงบนโต๊ะตรงหน้าเธอ "ฉันจะไม่บังคับเธอ... ตั้งใจสอบให้เต็มที่เถอะนะ พอสอบเสร็จเมื่อไหร่... ถ้าเธอยังอยากให้ฉันคืนบัตรใบนี้ หรืออยากให้ฉันหายไปจากชีวิตเธอจริงๆ... ถึงตอนนั้นค่อยบอกฉันอีกที"​พิชิตลุกขึ้นยืน เต็มไปด้วยความชอกช้ำ เขาหันหลังเตรียมจะเดินออกจากร้านกาแฟ ทิ้งให้ปานวาดยืนนิ่งจ้องมองบัตรนักเรียนบนโต๊ะ หัวใจที่เคยคิดว่าชาชินกลับเริ่มเต้นระทึกและปั่นป่วนขึ้นมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่กาลเวลาหมุนผ่านไปหลายเดือน... ปานวาดสอบติดคณะในฝันของมหาวิทยาลัยชื่อดังได้สำเร็จ ชายโครงชีวิตเด็กมัธยมถูกทดแทนด้วยชีวิตนิสิตเฟรชชี่ปีหนึ่งที่แสนวุ่นวาย แต่สิ่งที่ขาดหายไปอย่างสมบูรณ์แบบคือ ผู้กองพิชิต​หลังจากวันนั้น ทั้งคู่ขาดการติดต้องกันอย่างสิ้นเชิง บัตรนักเรียนใบนั้นยังคงถูกเก็บไว้ในกระเป๋าสตางค์ของเธอเป็นอย่างดี เป็นเหมือนความทรงจำกึ่งฝันกึ่งจริงที่ปานวาดไม่กล้าหยิบขึ้นมาดูบ่อย

สายฝนระลอกใหญ่กระหน่ำลงบนหลังคาสังกะสีของโรงงานร้างด้านหลังปางไม้ เสียงฟ้าร้องครืนครั่นทำให้ ‘ปิ่น’ ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวบางกับกางเกงยีนส์ขาสั้นสะดุ้งสุดตัว มือเรียวประสานเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ขณะมองแผ่นหลังหนาของชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่กำลังยืนสูบบุหรี่มองสายฝนอยู่ตรงหน้าต่าง​‘พ่อเลี้ยงชัชวาล’ มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในภาคเหนือ ชายผู้ที่พ่อของเธอเอาตัวเธอมาเร่ขายเพื่อปลดหนี้พนันจำนวนสิบล้านบาท​“คุณพ่อเลี้ยงคะ… ปิ่นมาแล้วค่ะ” น้ำเสียงหวานสั่นพร่าด้วยความกลัว​ชัชวาลอัดนิโคตินเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับมาพ่นควันสีเทาออกจากปาก ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองเรือนร่างเพรียวบางของหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า รอยยิ้มหยันปรากฏที่มุมปาก​“พ่อเธอส่งตัวเธอมาไวจริงๆ นึกว่าจะหนีไปซะแล้ว” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังกลบเสียงฝน​“ปิ่นไม่หนีค่ะ… แต่ปิ่นขอร้อง ได้โปรดยกเลิกสัญญาเรื่องที่… ที่ปิ่นต้องขัดดอกด้วยวิธีนี้ได้ไหมคะ ปิ่นยินดีทำงานหนัก ใช้แรงงาน เป็นคนรับใช้ หรือทำอะไรก็ได้—”​“หยุดพูดเรื่องไร้สาระ!” ชัชวาลขัดขึ้นทันควันพร้อมกับก้าวเท้าหนาเข้ามาหาอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง

หกเดือนต่อมา...​ปางไม้ชัชวาลกลับคืนสู่ความสงบและรุ่งเรืองยิ่งกว่าเดิม ‘ปิ่น’ ย้ายขึ้นมาอยู่อย่างเต็มตัวในฐานะนายหญิงแห่งปางไม้ ใบหน้าเรียวหวานที่เคยหมองเศร้าบัดนี้ฉายแววมีความสุขและอิ่มเอมด้วยความรักที่ชัชวาลมอบให้จนหมดหัวใจ​ทว่า...ความสงบสุขก็ถูกทำลายลงในบ่ายวันหนึ่ง เมื่อรถแท็กซี่เก่าๆ คันหนึ่งจอดลงที่หน้าเรือนไม้ทรงไทยโบราณ ชายวัยกลางคนสภาพซูบผอม เสื้อผ้าฉีกขาดและมีกลิ่นเหล้าหึ่งก้าวลงมาจากรถ เขาคือ ‘นายวิชัย’ พ่อแท้ๆ ของปิ่นที่หายหน้าไปตั้งแต่ส่งลูกสาวมาขัดดอก​“ยัยปิ่น! ปิ่นอยู่ไหน!” วิชัยตะโกนโวยวายพยายามจะเดินขึ้นเรือน แต่ถูกลูกน้องของปางไม้เดินเข้ามาบล็อกทางไว้​ปิ่นที่กำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ตรงระเบียงรีบวิ่งลงมาดู เมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ หัวใจของเธอก็ร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม “พ่อ... พ่อมาทำไมที่นี่คะ?”​“แหม ทำเป็นถามได้ก็นี่พ่อแกไง!” วิชัยหัวเราะร่วน แววตาเต็มไปด้วยความโลภเมื่อเห็นเครื่องประดับและเสื้อผ้าดูดีของลูกสาว “ข่าวมันลือไปทั่วว่าแกกลายเป็นนายหญิงปางไม้ ได้เป็นเมียพ่อเลี้ยงชัชวาลสบายไปแล้ว นี่แกคิดจะลืมพ่อที่ลำบากลำบนอยู่คนเดียวรึไง?”​“ปิ่นไม่เคยลืมค่ะ... แต่พ่อเป็นคนส่งปิ

ภายใต้แสงไฟนีออนของออฟฟิศชั้น 32 ทับทิม กำลังง่วนอยู่กับการจัดเอกสารการประชุมสรุปยอดขายประจำไตรมาส พนักงานสาวออฟฟิศตำแหน่งผู้ช่วยเลขานุการอย่างเธอ รู้อยู่แก่ใจดีว่าทุกอย่างต้องสมบูรณ์แบบที่สุด เพราะผู้บริหารระดับสูงอย่าง วิลเลียม ขึ้นชื่อเรื่องความเนี้ยบและโหดติดอันดับต้นๆ ของวงการ​เขาคือบอสหนุ่มสายตาเย็นชา คำพูดคมกริบประดุจใบมีด ที่พนักงานทุกคนพร้อมใจกันเกรงกลัว​แต่สิ่งที่ไม่มีใครเคยรู้—รวมถึงตัวทับทิมเอง—คือความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าเรียบตึงนั้น​‘วันนี้ก็แต่งตัวน่ารักอีกแล้ว...’​วิลเลียมมองผ่านกระจกห้องทำงานใสที่ติดฟิล์มกรองแสงด้านเดียว สายตาของเขาจ้องมองหญิงสาวในชุดเดรสสีชมพูอ่อนที่กำลังขมวดคิ้วตั้งใจทำงาน หัวใจที่เคยด้านชาของเขากลับเต้นระรอกด้วยความอบอุ่น​เขารักเธอ... รักตั้งแต่วันแรกที่เธอเดินเข้ามาสัมภาษณ์งาน สายตาที่มุ่งมั่น ยิ้มหวานใสซื่อ และเสียงหวานอ่อนโยนที่กล่าวทักทายในวันนั้น มันสลักลึกอยู่ในหัวใจของเขาจนยากจะถอนตัว ทุกครั้งที่เดินผ่านโต๊ะเธอ หัวใจของเขามักจะสูบฉีดเลือดอย่างแรงจนต้องแกล้งทำหน้านิ่งและเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพราะกลัวว่าถ้าหยุดคุย เสียงหัวใจที่เต้นรำ

​“คุณคงเข้าใจอะไรผิดไปนิดหน่อยนะ คุณเอ็ม” วิลเลียมก้มลงมองช่อดอกไม้และแก้วกาแฟบนโต๊ะ ก่อนจะช้อนสายตามองเอ็มด้วยรอยยิ้มเหยียดที่มุมปาก​“ประการแรก... ทับทิมเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของผม เวลา งาน และความสะดวกของเธอ ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของผมคนเดียว”​“ประการที่สอง...” วิลเลียมโน้มตัวลงเล็กน้อย กระซิบเสียงเบาแต่ได้ยินชัดเจนกันแค่สามคน “กาแฟร้านนี้ทับทิมไม่ชอบ เพราะมันหวานเกินไป เธอชอบทานลาเต้ไม่ใส่น้ำตาลจากร้านตรงข้ามต่างหาก”​ทับทิมเบิ่งตากว้างด้วยความตกใจ... เขารู้รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ นี้ได้ยังไงกัน?​“และประการสุดท้าย” วิลเลียมใช้นิ้วคีบช่อดอกลิลลี่ขึ้นมา แล้วส่งคืนใส่ใส่มือของเอ็มอย่างไม่แยแส “เย็นนี้ทับทิมมีนัดทานข้าวกับผม... ในฐานะ ‘คนพิเศษ’ ไม่ใช่เรื่องงานอีกต่อไป เพราะฉะนั้น อย่าเอาของพวกนี้มาเกะกะโต๊ะทำงานของคนของผมอีก”​คำว่า ‘คนของผม’ และ ‘คนพิเศษ’ ก้องกังวานอยู่ในหัวของทับทิมจนแก้มสองข้างแดงเถือกไปถึงใบหู ส่วนเอ็มยืนอ้าปากค้าง หน้าเสียจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยกมือไหว้แบบลนลานก่อนจะรีบคว้าช่อดอกไม้เดินหนีกลับแผนกไปอย่างหมดท่า​เมื่ออยู่กันตามลำพังตรงหน้าโต๊ะทำงาน วิลเลียมก็ค่อยๆ เลื่