Todos los capítulos de เรื่องสั้นชวนฟินจบในตอน เล่ม3: Capítulo 61 - Capítulo 70

​ทับทิมมองสบตาเขาด้วยความตื้นตัน หัวใจอบอุ่นฟูฟ่องไปหมด เธอเลื่อนมือไปกุมใบหน้าหล่อเหลาของเขาไว้เบาๆ "ขอบคุณนะคะที่อดทนเพื่อทับทิมมาตลอด... ต่อไปนี้วิลเลียมไม่ต้องแอบมองทับทิมจากไกลๆ อีกแล้วนะ"​คำพูดซื่อๆ แต่จริงใจของเธอทำเอาหัวใจของบอสหนุ่มพองโต วิลเลียมโน้มใบหน้าลงมาประทับจูบที่ริมฝีปากอิ่มอย่างนุ่มนวล ทะนุถนอม ละเมียดละไมละเลียดชิมความหวานอยู่นานสองนาน จนทับทิมต้องส่งเสียงครางแผ่วเบาในคอ​เมื่อถอนจูบออก วิลเลียมก็กดจมูกลงบนแก้มเนียนทั้งสองข้างฟอดใหญ่ แล้วซบหน้าลงบนอกซ้ายของเธอ ฟังเสียงหัวใจของทับทิมที่เต้นเป็นจังหวะสอดประสานไปกับหัวใจของเขา​"นอนเถอะครับ... คนเก่งของผม" วิลเลียมกระซิบพร้อมกับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิด ให้ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาปกป้องเธอจากความเย็นยามค่ำคืน​ทับทิมโอบแขนรอบคอเขาไว้ กระซิบตอบเสียงนุ่ม "ฝันดีนะคะ... คุณบอสคลั่งรักของทับทิม"​ท่ามกลางความเงียบสงบยามค่ำคืน สองร่างนอนตระกองกอดกันอยู่บนเตียงนุ่ม ลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บ่งบอกว่าคืนนี้... พวกเขาได้เข้าสู่ห้วงนิทราในอ้อมกอดของกันและกันอย่างมีความสุขที่สุดเช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อนยามเช้าทอดผ่

แสงจันทน์เดือนหงายคืนฤดูหนาวปี พ.ศ. 2550 ฉายลอดกรอบหน้าต่างไม้สักลงมาบนร่างของ แก้วตา หญิงสาวที่กำลังหลับสนิทอยู่บนเตียง เสียงเข็มนาฬิกาแขวนผนังเดินจังหวะสม่ำเสมอสลับกับเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงมทั่วเรือนไทยหลังใหญ่ท้ายหมู่บ้าน​กึด... เสียงกระเบื้องหลังคาขยับตัวเบาๆ จากด้านนอก ตามด้วยเสียงกลอนประตูไม้ด้านล่างถูกงัดออกอย่างเงียบเชียบ ร่างสูงใหญ่ของ ขุน ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาในตัวบ้าน คืนนี้เขาจำเป็นต้องรับงานปล้นเรือนคหบดีใหญ่แห่งนี้ตามคำสั่งเรือกสวนไร่นา เพื่อนำเงินไปใช้หนี้แทนชาวบ้านที่ถูกนายทุนขูดเลือดขูดเนื้อ​ขุนกระชับผ้าโพกหน้าสีดำ ด้ามปืนสั้นเสือพรานที่เอวแนบชิดลำตัว ยามก้าวเท้าขึ้นบันไดเรือนไทย ยิ่งนิ่ง ยิ่งเบา ราวกับร่างไร้น้ำหนัก เขาค่อยๆ ผลักประตูห้องนอนใหญ่ชั้นบนเพราะคิดว่าเป้าหมายคือตู้เซฟโบราณที่วางไว้มุมห้อง​ทว่า... บนเตียงกว้างกลับไม่ได้ว่างเปล่า​เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของแก้วตาทำให้ขุนชะงัก ชายหนุ่มเพ่งสายตาผ่านความมืด ใบหน้านวลหวานเปลือกตาสีมุกทำให้เขานึกชะงักไปชั่วครู่ แต่ด้วยสัญชาตญาณโจร เขาค่อยๆ ก้าวถอยหลังเพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้า​กร๊อบ!​ไม้กระดานแผ่นเก่าส่งเส

แสงขมุกขมัวของรุ่งอรุณ ค่อยๆ ลอดผ่านร่องม่านไม้สักเข้ามาในห้องนอน ไอเย็นจัดภายนอกทำให้อากาศด้านในยิ่งสงบเงียบ ขุนยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้มุมห้อง สองตาสว่างโล่งตลอดทั้งคืน มือแกร่งกระชับด้ามปืนสั้นเสือพรานไว้ไม่ห่างกาย ขณะที่แก้วตานอนเคลิ้มหลับไปเพียงไม่กี่ชั่วโมงด้วยความอ่อนล้า​ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!​เสียงเคาะประตูไม้ดังขึ้นหนักแน่นและมีจังหวะขัดความเงียบในยามเช้าตรู่ ทำเอาทั้งสองร่างในห้องสะดุ้งโหยงพร้อมกัน​"แก้วตา... ตื่นหรือยังลูก?"​เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจของ พ่อเลี้ยงพิพัฒน์ เจ้าของเรือนไทยและคหบดีใหญ่แห่งย่านนี้ ดังแทรกผ่านประตูเข้ามา แก้วตาเบิ่งตากว้าง ตัวเกร็งกาจด้วยความตื่นตระหนก หัวใจล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที​ขุนดีดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างรวดเร็วและไร้เสียง ชายหนุ่มสบตาแก้วตาพร้อมส่งสัญญาณมือให้เธอตั้งสติ เขาพุ่งตัวเข้าหาตู้เสื้อผ้าไม้สักใบเดิม แต่ทว่า...​"เมื่อคืนจ้อยมันบอกว่ามีคนร้ายแอบขึ้นเรือน พ่อเลยแวะมาดูตั้งแต่เช้า..." เสียงก้าวเท้าของพ่อเลี้ยงพิพัฒน์ขยับเข้าใกล้ประตูมากขึ้น "เปิดประตูให้พ่อหน่อยสิลูก พ่อจะเข้าไปดูแจกันที่ลูกทำตกเมื่อคืนด้วย"​แก้วตาหน้าซีดสลด ตู้เสื

ยามเย็นของวันเดียวกัน แสงอาทิตย์สีอัศดงฉาบท้องฟ้าทุ่งนาเป็นสีส้มอมทอง ลมพัดไอเย็นยามโพล้เพล้พัดผ่านทิวไผ่รอบสะพานไม้เก่าท้ายสวนผลไม้ เสียงตักนกและจิ้งหรีดเริ่มออกร้องประสานเสียงขัดความเงียบสงบ​แก้วตาเดินก้าวสั้นๆ มาตามคันนา หัวใจเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ มือบางกระชับผ้าพันคอไว้แน่น ในกระเป๋าเสื้อคลุมมี ผ้าโพกหน้าสีดำ ผืนนั้นติดตัวมาด้วย เธอพยายามบอกตัวเองว่าที่มา... เพียงเพราะต้องการมาเคลียร์ให้จบและขู่ไม่ให้เขามาวุ่นวายกับครอบครัวเธออีกเท่านั้น​บนสะพานไม้สักเก่า ร่างสูงใหญ่ของผู้ใหญ่ขุนยืนพิงราวสะพาน ทอดสายตามองลำน้ำที่ไหลผ่านอย่างเคลิบเคลิ้ม เมื่อได้ยินเสียงก้าวเท้า ชายหนุ่มจึงหันกลับมา ยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมเข้ม​"ในที่สุดเธอก็มา... คุณหนูแก้วตา" ขุนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม​แก้วตาหยุดเดิน ห่างจากเขาพอสมควร เธอเชิดหน้าขึ้นพยายามทำเสียงแข็ง "ฉันมาเพื่อฟังความจริง! แล้วก็มาบอกแกด้วยว่าอย่าเอารเรื่องคืนนั้นมาขู่ฉันอีก พูดมาสิ... ทำไมวันนั้นโจรอย่างแกถึงต้องบุกขึ้นเรือนไทยของพ่อฉัน!"​ขุนถอนหายใจยาว ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้แก้วตาทีละก้าว แต่คราวนี้ไร้ซึ่งคราบของโจรผู้ก้าวร้าว ดวงตา

​พ่อเลี้ยงพิพัฒน์หัวเราะร่าด้วยความสุขใจ เสียงจิ้งหรีดเรไรร้องประสานเสียง แสงจันทร์คืนวันเพ็ญฉายลอดเข้ามาบนเรือนไทย โอบล้อมร่างของทั้งสองคนที่กุมมือกันไว้แน่นจุมพิตที่เคยเกิดจากความจำเป็นในคืนเกิดเรื่อง บัดนี้ได้ถักทอ กลายเป็นความรักอันมั่นคงที่จะคงอยู่ตราบนานเท่านานหลังจากคืนที่ความจริงทุกอย่างคลี่คลาย เรือนไทยหลังใหญ่กลับมาสงบร่มเย็นอีกครั้ง ขุนในฐานะผู้ใหญ่บ้านคนใหม่เร่งตระเตรียมสินสอดทองหมั้นเพื่อก้าวเข้ามาสู่ขอแก้วตาอย่างเป็นทางการในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ทว่า... เรื่องราวกลับไม่ได้ง่ายดายอย่างที่คิด​บ่ายวันนั้น อากาศอบอ้าวเป็นพิเศษ เสียงหัวเราะดังมาจากเรือนรับรองเมื่อ คุณชายวัชระ ลูกชายของเพื่อนสนิทพ่อเลี้ยงพิพัฒน์ เศรษฐีหนุ่มดีกรีนอกเพิ่งเดินทางกลับมาจากกรุงเทพฯ พร้อมขนขบวนขันหมากและเครื่องเพชรชุดใหญ่มาสู่ขอแก้วตาตัดหน้าอย่างกระทันหัน!​"พ่อเลี้ยงครับ ผมชอบพอน้องแก้วตามาตั้งแต่เด็กๆ พอกลับมาจากเมืองนอกเลยรีบให้คุณพ่อมาสู่ขอทันที" วัชระเอ่ยด้วยท่าทีทะนงตน พลางส่งยิ้มให้แก้วตาที่ยืนหน้าซีดอยู่ข้างๆ​บังเอิญเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่ขุนตั้งใจเดินขึ้นเรือนไทยมาเพื่อแจ้งข่าวเรื่องเอกสา