Todos os capítulos de เรื่องสั้นชวนฟินจบในตอน เล่ม3: Capítulo 41 - Capítulo 50

ยุพินเป็นเด็กสาวอายุ15 เธอเพิ่งจะแตกเนื้อสาวแต่มีหนุ่มๆตามจีบจนถึงบ้านไม่เว้นแต่ละวัน จนคนเป็นพ่ออย่าง ชาย กุมขมับ เขาได้ชื่อว่าเป็นพ่อเลี้ยง เพราะตั้งแต่เขาแต่งงานกับแม่ของยุพินได้ไม่กี่ปี ยุพินก็ก็เสียชีวิตด้วยโรคร้าย เขาจำเป็นต้องเลี้ยงดูเธอต่อไป นอกจากเขาเธอก็ไม่มีญาติที่ไหนอีกแล้ว ยุพินรักและเคารพชายเหมือนพ่อแท้ๆ แต่เธอไม่รู้เลยว่าความรู้สึกของชายมันได้แปลเปลี่ยนจากความรักที่บริสุทธิ์กลายเป็นเพียงความรู้สึกที่ผู้ชายมีให้ผู้หญิงไปตั้งแต่เมื่อไหร่... หรืออาจจะเป็นตอนนั้น..."พ่อ!""อะไรลูก เกิดอะไรขึ้น" ชายวิ่งหน้าตาตื่น ไปยังห้องน้ำ ยุพินยืนมองเลือดที่ไหลอาบต้นขาของตัวเอง ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ แต่สิ่งที่ชายกำลังโฟกัสกลับเป็นเต้าที่เต่งตึงคู่นั้น และเนิ่นขาวมีไรขนขึ้นประปราย "พ่อ...เลือด หนูเลือดออก!""น่าจะเป็นประจำเดือนนะ""ประจำเดือน?""หนูโตแล้วยุพิน ต่อไปห้ามโป๊เปือยต่อหน้าคนอื่นแบบนี้อีกนะ""แม้แต่พ่อหรอคะ""ใช่ พ่อเป็นผู้ชาย" เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ภายในใจเต้นโครมครามอย่างประหม่า"เข้าใจแล้วค่ะ""ไปล้างเนื้อล้างตัวเดี๋ยวพ่อออกไปซื้อผ้าอนามัยให้""ค่ะพ่อ"1 สัปดาห

“นะพ่อ วันนี้หนูเหงา อยากมีเพื่อนนอน”“หนูนอนบนเตียงบนเตียงไปก็แล้วกัน”“โถ่ว พ่อ กลัวหนูขนาดนั้นเลยหรอคะ”“พ่อว่าเราวางตัวให้เหมาะสมดีกว่านะ”“ก็ได้ค่ะ” แม้เราจะเป็นฝ่ายชนะพ่อเลี้ยงแต่เขาก็ยังไม่เปิดใจให้เราอยู่ดี พ่อเลี้ยงหยิบหมอนไปนอนโซฟาข้างๆ “ปิดไฟแล้วไปนอนได้แล้ว” เราทำตามอย่างว่าง่าย จริงๆแล้วเราไม่ได้จะทำอะไรบ้าๆกับพ่อเลี้ยงตัวเองหรอก แค่คิดอยากจะลองใจเขาดูสักหน่อยว่าจะมีความอดทนกับผู้หญิงมากแค่ไหนถ้าโดนอ่อยแบบนี้“พ่อหลับหรือยังคะ”“ยัง”“พ่อไม่ปวดหลังหรอคะ มานอนกับหนูดีกว่าไหม”“เรานี่นะ”เขาลุกขึ้นมาจริงๆ พ่อเลี้ยงล้มตัวนอนข้างๆเรา แต่ไม่ได้พูดอะไร เราต่างเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน เราหันหน้าไปฝั่งที่พ่อเลี้ยงนอน ก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือไปกอดเขาไว้หลวมๆ รอดูท่าทีว่าเขาจะผลักเราออกไหม ผิดคาด พ่อเลี้ยงไม่ขยับตัวแต่เสียงลมหายใจก็ยังดังฟึดฟัด เราย่ามใจ ใช้นิ้วเกลี่ยที่หน้าท้องของเขา พ่อเลี้ยงหันหน้ามาหาเราอย่างรวดเร้ว มือใหญ่เอื้อมมาจับแก้มทั้งสองข้างก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาประชิดและกดจูบอย่างเร่าร้อน พ่อเลี้ยงไม่พูดอะไรสักคำ เขาจู่โจมขึ้นคร่อ

ภายในบ้านสีขาวสะอาดตา บรรยากาศรอบห้องเงียบสงัดไร้เสียงผู้คน มีเพียง ริสา เธอกำลังนอนก่ายหน้าผากบนฟูกนุ่มๆอย่างกังวลใจ ใบหน้าไร้เครื่องสำอางค์เคลือบด้วยคราบน้ำตาที่เพิ่งแห้งไป ราวกับว่าชีวิตของเธอเพิ่งผ่านเรื่องราวที่ทำให้สภาพจิตใจย่ำแย่มากๆ ริสา เธออายุเพิ่งจะเข้า20ปีเมื่อไม่กี่วันมานี้ แต่ในวันเกิดกลับไร้ผู้คนยินดีและคนร่วมอวยพรใดๆให้กับเธอ เพราะก่อนหน้านี้เธอเพิ่งจะสูญเสียครอบครัวที่เธอรักมากๆด้วยอุบัติเหตุไม่คาดฝัน ทั้งพ่อและแม่จากเธอไปในวัยที่เธอกำลังจะได้เติบโตออกไปเจอโลกที่กว้างกว่านี้ริสามีญาติที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวก็คือ สิตา เธอเป็นญาติห่างๆฝั่งพ่อ แต่เธอไม่รู้พื้นภูมิหลังของสิตาดีมากนัก เวลาผ่านไป3สัปดาห์ ริสาก็ได้ย้ายไปอยู่กับสิตา คนที่เธอเรียกว่าป้า บ้านหลังเก่าถูกขายต่อให้นายทุนคนหนึ่งด้วยที่พ่อและแม่ของเธอมีหนี้สินล้นพ้นตัว และเงินก้อนนั้นสิตายังไม่เป็นผู้ดูแลทั้งหมดโดยให้เหตุผลว่าจะเก็บเอาไว้เป็นค่าเล่าเรียนใมห้ริสาในช่วงมหาลัย พอมาถึงวันแรกบ้านของสิตากลับทำให้เธอเกิดความสงสัยอยู่หลายอย่าง ริสาไม่ได้ถามอะไรออกไปเพราะเธอกลัวว่าสิตาจะไม่ให้เธออยู่ด้วย ลำพังตัวเธอเองตอนน

ความทรงจำในวัยเด็กของฉันมีรสชาติเหมือนข้าวไข่ต้มเค็มๆ กับกลิ่นยากันยุงแถบชุมชนแออัดริมคลอง​พ่อกับแม่แยกทางกันตั้งแต่ฉันยังจำความไม่ได้ แม่ทำงานเป็นแม่บ้านรับจ้าง รายได้ง่อนแง่นไม่เคยพอค่าเทอมและค่าน้ำไฟ ในวันที่เพื่อนวัยเดียวกันมีตุ๊กตาตัวใหม่หรือได้กินขนมสวยๆ ฉันมีเพียงกระเป๋านักเรียนสีซีดกับรองเท้าแตะยางที่ตลบหัวจนเกือบพัง​แต่ท่ามกลางความมืดมนและขัดสนนั้น "ลุงศิลา" คือแสงสว่างเดียวในชีวิตฉัน​ลุงศิลาเป็นชายวัยสี่สิบกว่าๆ เจ้าของร้านซ่อมเครื่องไฟฟ้ารูปร่างสูงใหญ่ ผมมีหงอกแทรกปะปราย แต่นวงหน้าและดวงตากลับอบอุ่นเสมอ ร้านของลุงอยู่ติดกับบ้านเช่าของเรา ลุงเห็นฉันมาตั้งแต่ยังตัวเท่าเอว วิ่งเล่นจับแมลงปอหน้าบ้าน​"เอื้อม... มานี่สิลูก วันนี้ลุงทำก๋วยเตี๋ยวต้มยำไว้เยอะแยะ มาช่วยลุงกินหน่อยเร็ว"​เสียงทุ้มต่ำตระโกนเรียกฉันเสมอในวันที่ฉันนั่งหิ้วท้องรอแม่กลับบ้านดึกๆ ลุงศิลาไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนขอทาน แต่ลุงจะทำให้รู้สึกว่าฉันกำลัง 'ช่วย' ลุงกินอาหารไม่ให้เสียของเสมอ นานวันเข้า ลุงศิลาจึงไม่ได้เป็นแค่คนข้างบ้าน แต่เป็นทั้งผู้ปกครอง ครูสอนการบ้าน และที่พักพิงใจเพียงหนึ่งเดียวของฉัน

​"หนูรู้แล้วค่ะ..." ปานวาดหน้าสลดลงทันตา มือเล็กๆ กุมประสานกันไว้แน่น "หนูไม่ได้ตั้งใจจะสร้างความเดือดร้อนให้ผู้กองนะ... หนูแค่นึกถึงผู้กองเป็นคนแรก เวลาที่มีปัญหา..."​ประโยคหลังเบากระซิบ แต่กลับส่งผลต่อหัวใจของตำรวจหนุ่มอย่างรุนแรง พิชิตถอนหายใจยาว ความตึงเครียดบนใบหน้าละลายหายไป แทนที่ด้วยความอ่อนโยนที่เขาไม่อาจซ่อนได้อีกต่อไป​เขาขยับเข้าไปใกล้ ยื่นมือไปแตะศีรษะเธอเบาๆ "เด็กดี... ฉันไม่ได้โกรธที่เธอโทรหาฉัน ดีแล้วที่มีอะไรก็บอก แต่เธอต้องสัญญาว่าต่อจากนี้จะตั้งใจเรียน ไม่โดดเรียนอีกแล้ว"​ปานวาดช้อนสายตาขึ้นมองเขา ดวงตาไหวระริก "ถ้าหนูสัญญา... แล้วเวลาหนูคิดถึงผู้กอง หนูจะทำยังไงล่ะคะ? หนูโดดเรียนไปหาที่ผับไม่ได้แล้วนะ"​พิชิตหลุดยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขาเลื่อนมือลงมาแตะแก้มใสของเธอเบาๆ อย่างลืมตัว ก่อนจะรีบดึงมือกลับเมื่อนึกได้ว่าอยู่ในบริเวณโรงเรียน​"ตอนเย็นหลังเลิกเรียน ฉันจะมารับไปกินข้าว แล้วพาไปส่งบ้าน... แค่นี้พอแก้คิดถึงได้ไหม?"​ปานวาดตาโตทันที รอยยิ้มสดใสกลับคืนมาบนใบหน้าเนียน "จริงนะคะ! พูดแล้วห้ามคืนคำนะผู้กอง!"​"ตำรวจพูดคำไหนคำนั้น" พิชิตยิ้มตอบ "เอ้านี่... บัตร