Alle Kapitel von My Mysterious Baby: Kapitel 261 – Kapitel 270

Nakita kong may scale pala sa mga side nito na nakatago. Sinabi ni ate Roda na magbantay din daw ako sa likod at hintayin ang utos nito sa mga ipapagawa sa akin. Tuloy pa rin ang pagpaputok nila sa amin, tatawa tawa naman itong si Jam habang humahataw sa pag drive. Ang bilis nitong magpatakbo at halos maiwanan niya na ang aming mga kalaban. "Ideretso mo lang at balikan natin ang mga ito. Hindi nila tayo tatantatanan ng mga yan unless mapuksa natin sila. They are tailing us meverywhere at baka hindi na tayo makabalik ng batanggas ng ligtas kapag," pahayag ni ate. Tumango kami dito at yun nga ang ginawa ni Jam. Para na itong nakikipagkarera sa labanan ng mga sasakyan na ginawa niya dati. Isa itong raising champion dati ng ok pa sila ng kanilang mga magulang. Pinag aral siya ng raising at binigay lahat din ng luho niya dati na akala niya isang pagmamahal ng mga magulang pero hindi pala dahil may kapalit pala lahat. Binibigay nila lahat sa kanya kapalit ng pagpapakasal nito sa isa nilan

Masaya kaming kumakain na akala mo walang problema dito. Nagkanya kanya kami ng pwesto na kung may ibang makakakita sa amin iisipin nilang picnic ito. Pagkatapos naming kumain, nag ayos kami at nagpalit na ng sasakyan. Habang nagpapahinga tumingin ako sa buong paligid at pinag aralan ang lugar na ito. Tinanong ko sila kung nasaan kami, I know hindi na ito manila at mukhang papuntang tagaytay na itong lugar na to. Hindi lang ako sure pero yun ang tumutugma sa aking isipan. Papuntang tagaytay na tong way na to, malapit na tayo ng tagaytag to be exact. Bakit mo natanong?" Ate Roda said na nakakunot ang noo."Nothing... just curious though," ani ko sabay kibit balikat. Kaya pala malamig ang buong lugar at sariwa ang hangin na nanunuot sa aking balat. Tahimik at payapa din ang lugar na to. Sabagay wala namang mga taong nandito, siguro kung may magawi lang sa isip isip ko. Pamilyar din sa akin ang daan kanina kaya na-curious talaga ako. Nang magsawa akong lumilibot sa buong paligid pumaso

Tumango ako sa kanila at hindi na umimik pa. Inayos ko ang aking sarili at pinigilan ang mga luha sa aking mga mata. Hindi ako makatingin sa kanila ng deretso kaya pinili ko na lang na umupo ng matuwid at tumingin sa labas. Pumapatak pa rin ang luha ko pero hindi na kagaya kanina. Ayoko munang magsalita dahil gusto kong mag isip ng maayos.Tama naman yung sinasabi nila, hindi ko lang mapigil ang aking sarili na isipin siya. Naiiyak ako at nasasaktan sa mga nangyayaring ito sa aming lahat especially sa kanya. Gusto ko man siyang tulungan pero hindi ko magawa. Hindi ko kaya siyang makitang nasasaktan, hindi ko kayang makita siyang nasa hindi magandang kalagayan ng dahil sa akin at lalong hindi ko kayang may mangyari sa kanya ng dahil sa akin. Sarili ko ang sisisihin ko kapag, nagpupunas ako ng aking luha habang nakatanaw sa labas. Tahimik akong lumuluha, hindi naman umiimik ang aking mga kasama. Hinayaan lang nila akong umiyak hanggang sa pinayuhan ako ni Ate."You know Aya, if you rea

Kinabukasan ang gaan ng aking pakiramdam pagkagising ko. naligo ako agad bago bumaba. Nagsuot ako ng isang jogging pants at isang black shirt na close neck para sakaling sa training hindi makikita ang aking dede. Tumingin ako sa aking cellphone at nakita kong may message galing kay Steve. "have a good day my baby, kahit na anong mangyari lagi mong tandaan na mahal na mahal kita," basa ko sa kanyang message. Ngumiti ako at nag reply din ng "mahal na mahal din kita I will be forever be yours...kaya natin ito babe sa next na pagkikita natin malaya na tayo," reply ko dito.Nakangiti akong bumaba ng makapag ready na ako. " This is it, I will focus and do my job also para sayo ito baby ko," bulong ko. Ganito pala kapag nagmahal ng totoo magagawa mo lahat para sa kanya, ibang iba kay Jake dati. Minahal ko naman si Jake pero may limitasyos yun hindi gaya kay Steve na kahit na iwasan mo ito or layuan pero hindi mo kayang tiisin din lang. Heto yung sinasabi nilang pagmamahal ng tunay.Sinalubon

Sa unang araw ng aming training, pagkauwi namin halos hindi ko na agad makausap ng maayos si Steve. Kinausap ko lang siya ng mga ilang minuto nangumusta lang siya at nagkwentuhan kami saglit. Nag complain ako dito dahil sa hirap na dinanas ko sa training, sinabi niya ngang itigil ko na lang daw at baka kung mapano pa ako pero umiling ako dito. Sinabi kong kaya ko naman na kahit na mahirap ok lang para sa akin. Natulog na ako agad ng matapos ang training namin. Everyday pahirap ito ng pahirap kaya minsan nakakaligtaan ko na siyang kausapin pa. Naging ang sampung minutong pag uusap namin naging lima na lang hanggang sa naging message na lang. Hindi ko na maharap ang makipag usap dito hanggang sa pati ang pag memessage dito nakakaligtaan ko na rin. Umaga na lang ako nakakareply sa mga message niya. Ganon ang ginagawa this past few weeks. Pagod na pagod ako araw araw kaya hindi ko na maharap ang makipag usap sa kanya at sa mga taong malalapit sa akin.Hanggang sa dumating ang araw na wa