Tahimik yung buong table, pero hindi yung calm na silence. Yung klase ng katahimikan na parang may something na sasabog anytime.Nakatitig siya sa’kin. Nakatitig din ako sa kanya.Pero habang tumatagal, mas lalo kong nararamdaman na hindi lang siya basta nakatingin. Parang binabasa niya ako, isa-isa, bawat galaw ko, bawat reaksyon. Parang sinusukat niya kung hanggang saan ako tatagal bago ako mabasag.Sinister doesn’t look away.And worse—he doesn’t blink like normal people do when things get awkward.I shifted in my seat, tapping the edge of my glass para lang may movement yung kamay ko. Scotch in front of me, wine sa kanya. Both expensive, both irrelevant kung iisipin mo kung gaano ka-weird yung sitwasyon namin.“Business,” sabi niya finally, low and controlled.Napabuntong hininga ako sa isip ko.Syempre. Business.Kasi anong aasahan ko? Dinner date? Normal conversation? Lol.“Go ahead,” sagot ko, casual pero naka-ready na makipag-sagutan.His eyes didn’t move. Diretso pa rin sa’ki
最後更新 : 2026-05-03 閱讀更多