Alle Kapitel von His Lasting Impression : Mafia Don Obsession [ Book 1 ]: Kapitel 31 – Kapitel 40

Tahimik lang si Brie.At ako rin.Ano pa bang sasabihin namin?Pareho kaming nakakulong sa mundong hindi namin pinili. Pareho kaming may tattoo ng mafia sa katawan. Pareho kaming pag-aari ng mga lalaking kayang pumatay nang hindi kumukurap.Nakakatakot isipin.Ilang minuto kaming walang imik.Tanging tunog lang ng air vent sa kisame ang maririnig sa buong kwarto.Hindi ko alam kung ano ang plano ni Sinister para kay Brie. Pero kahit paano, buhay pa siya.At sa ngayon, sapat na muna 'yon.Bigla siyang nagsalita."So..." napataas ang isang kilay niya. "Ikaw pala ang babae ng Russian mob boss?"Napangiwi ako."Grabe naman sa babae.""Eh ano ba?" depensa niya. "Hindi ba?"Napabuntong-hininga ako."Complicated."Natawa siya nang mahina."Calla. Nothing is ever just complicated."Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiinis."He bought me para daw magdala ng stability sa organization niya." Napairap ako. "Whatever the hell that means.""At hindi ka niya pinipilit?"Napaisip ako sandali bago

Calla's POV"Stop.""Fine."Ngumiti ako nang sobrang sweet at tinaas ko ang thumbs up ko na parang ang bait-bait kong babae.Spoiler alert: hindi ako mabait.At ayon sa mga bodyguard ni Sinister, isa raw akong "manipulative little suka" na ang favorite hobby ay gawing miserable ang buhay ng mga taong nagbabantay sa akin.Which is honestly… a little dramatic.Maybe.Pero hindi ko kasalanan na apat na araw na akong nakakulong sa kwartong ito na parang exotic animal sa isang zoo.Twenty-four hours a day, may bodyguard sa labas ng pinto ko.Pero may favorite ako.Ang night guard.Every eight in the evening siya ang duty, tapos papalitan siya kinabukasan ng alas-diyes ng umaga.Hindi siya kasing laki ng ibang bodyguard ni Sinister. Hindi siya yung mukhang kayang baliin ang leeg ng tao gamit ang isang kamay.Payat siya. Tahimik. Brown ang buhok niya at gray ang mga mata niya na may maliliit na batik.Actually, gusto ko siyang kurutin.Sa mata.Okay, medyo violent pakinggan 'yon.Pero nakaka

POV ni CallaIdinikit ko yung labi ko sa kanya, at parang sumabog yung saya sa dibdib ko. Hindi ko alam kung paano ipapaliwanag—parang sandaling tumigil yung mundo.Tapos biglang… putok.Yung saya na kanina sobrang gaan, biglang bumagsak sa katawan ko na parang yelo. Nanlamig ako agad.Mahigpit niya akong niyakap, pero iba na yung pakiramdam. Yung katawan niya biglang naging tense, alert. May mga boses na sa walkie talkie niya, sunod-sunod, puro gulo, puro panic.Nagulo lahat.Bigla niya akong binitawan, halos maitulak pabalik sa kama. Tumayo siya agad, mabilis magsalita sa Ruso, sunod-sunod, parang may hinahabol na oras.Kinuha niya yung phone niya, tumawag sa isang numero. Walang sinabi. Binaba agad.“Calla… inaatake tayo. Baby, sumama ka sa’kin.”Nanlamig ako.Hindi ko pa siya nakitang ganito. Si Sinister—yung laging mukhang walang kinatatakutan—biglang parang may bakas ng kaba sa mukha niya.Tumawag ulit siya. May kausap, nagtatanong, sumisigaw, mura, tapos binaba ulit.Hinila niy

May mga araw na mas madaling paniwalaan na patay ka na kaysa sa aming buhay ka pa.Lalo na kapag bawat hinga ay may kasamang sakit, bawat galaw ay may kapalit na kirot, at ang tanging hinihintay mo na lang ay ang susunod na taong papasok para saktan ka.Sa loob ng silid na iyon, natutunan kong hindi palaging sumisigaw ang katawan kapag hindi na nito kaya. Minsan, tahimik lang itong sumusuko.Dirty.Used.Broken.Numb.Iyon na lang ang natitira sa akin.Hindi pa nila ako ginagalaw sa pinaka-kinatatakutan kong paraan. Sinadya ni Antonio na ipaalam iyon sa akin mula pa noong unang araw.Hindi pa raw niya ibinibigay ang utos.Iyon ang naging parusa niya—ang paghintayin ako. Ang hayaan akong mabuhay nang sapat para matakot sa susunod na mangyayari.Mas gugustuhin ko pang matapos na lang ang lahat kaysa hayaan siyang kunin ang huling parte ng sarili ko na hindi pa niya kayang sirain.Pero mahirap tapusin ang buhay kapag pati katawan mo ay ayaw nang makipagtulungan.Ilang araw na nila akong

Hindi na kailangang saktan ako ni Antonio para matakot ako.Isang tingin lang niya, sapat na.Isang ngiti.Isang pinto na isinara niya sa likod ko.“We must get you looking good, mi bella,” he said, leading me down the hallway. “Imprisonment hasn’t done you any justice. You look absolutely horrendous.”Wala akong sinabi.Dati, may witty remark na sana akong ibabato sa kanya. Isang insulto. Isang sarcastic na sagot.Pero hindi ko na mahanap ang dating ako.Parang naiwan siya sa silid kung saan nila ako binugbog.Parang namatay siya roon.“A movie?” I asked, my voice barely audible. “What do you mean?”Sa totoo lang, alam ko na ang sagot.Ayoko lang marinig mula sa bibig niya.Ngumisi si Antonio habang hinihila ako palapit sa kanya.“It’s going to be a surprise.”Huminto kami sa tapat ng isang malaking pinto.“A little treat,” dagdag niya, “for Mr. Velkov and his little girlfriend.”Sinubukan kong humakbang palayo, pero mahigpit ang pagkakahawak niya sa payat kong balikat.Binuksan niya