“พ่อสันต์หิวไหมคะ… อยากได้ของว่างไหมคะ”ระรินน์ถาม แต่ก็เหมือนพูดคนเดียวเพราะว่าสันต์ไม่ตอบ แต่ระรินน์ก็ชินเสียแล้ว“ใกล้ค่ำแล้วค่ะ… เข้าบ้านกันเถอะนะคะ… ”หลังจากนั่งบีบนวดมือและแขนของสันต์มาพักใหญ่ๆ หล่อนค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินอ้อมมาทางด้านหลังรถเข็นของสันต์ ค่อยๆ ใสรถวีลแชร์พาเขาเข้ามาในบ้าน“เดี๋ยวพ่อสันต์อาบน้ำนะคะ… ”ระรินน์กล่าวพลางเหลือบมองนาฬิกาข้างฝาผนัง รู้ว่าสันต์มักจะเข้าไปอาบน้ำตอนทุ่มกว่าๆ ซึ่งเป็นเวลาประจำของเขา หล่อนจึงช่วยเตรียมผ้าขนหนูและเสื้อผ้าไว้ให้เขาในห้องน้ำระรินน์ใสรถเข็นมาที่หน้าห้องน้ำแต่วันนี้สันต์มาแปลก… เขาไม่ยอมขยับเขยื้อน ต่างไปจากทุกวันที่เขาจะเกาะขอบประตูพยุงกายลุกขึ้นจากรถเข็นแล้วก้าวเข้าไปอาบน้ำได้ด้วยตัวเองโดยไม่ยากลำบาก“พ่อสันต์จ๋า… ทำไมไม่ลุกขึ้นล่ะจ้ะ… ”ระรินน์รู้สึกแปลกใจ“หรือว่าวันนี้พ่อสันต์อยากให้หนูช่วยอาบน้ำให้… ”ระรินน์ลองถาม…สันต์ค่อยๆ จ้องมองตาหล่อน แม้ไม่ได้พยักหน้าแต่ระรินน์ก็อ่านความหมายของสายตาได้ จึงรู้ว่าสันต์อยากให้หล่อนอาบน้ำให้เขาน่าแปลกที่ระรินน์รู้สึกว่าหล่อนอ่านความคิดของเขาได้ แม้บางครั้งสันต์จะไม่พูด
Last Updated : 2026-05-31 Read more