All Chapters of My Possessive Zillionaire Ninong (SPG): Chapter 141 - Chapter 150

Hindi ako makapaniwala. Kanina lang, kausap ko siya. Kanina lang, nag-aaway kami. Kanina lang, naglalakad siya sa harap ko. Bakit biglang wala na siya? Bakit hindi mahanap ang katawan niya? Ito ba ang sagot niya sa lahat? Ang mawala siya? Ang iwan kami ng tuluyan? Hindi ko namalayan na napahawak na ako sa tyan ko. Ang sakit. Hindi lang ang puso ko ang nadudurog, kundi ang buong pagkatao ko. Tatlong araw na ang nakalipas simula noong mabalitaan namin ang aksidente. Kasalukuyan akong nakaupo sa pampang ng dagat sa Batangas, kung saan huling nakita ang bakas ng sasakyan ni Radleigh. Hindi ako umaalis dito. Kahit anong pilit nina Tita Rowena na bumalik na sa mansyon, hindi ako nakikinig. Si Tita Rowena, halos hindi na rin tumitigil sa pag-iyak. Si Tito Albert naman, pilit na nagpapakatatag habang kinakausap ang mga divers. "Bea, please... kailangan mong magpahinga. Para sa baby," pagmamakaawa ni Nadz. Maputla na rin ako at halatang wala nang tulog. Hindi ko kaya... oo't galit ako sa

Bahagyang natigilan ang lalaki sa pangalang binanggit ni Bea. Kumunot ang noo nito, bakas ang kalituhan sa kanyang mga mata sa likod ng mask."I'm sorry, what did you call me?" tanong muli ng lalaki, sa parehong baritonong boses na limang taong gabi-gabing naririnig ni Bea sa kanyang mga panaginip. "My name is Ryu, Miss. Are you alright? You look like you've seen a ghost."Napahawak si Bea sa kanyang dibdib. Ang bilis ng tibok ng puso niya—iyong pamilyar na kaba, iyong sakit, at iyong pag-asa na pilit niyang ibinaon, lahat iyon bumalik sa isang iglap. Hindi siya pwedeng magkamali. Kahit nakamask ito, kahit balot ang ulo, ang boses na iyon... ang mga matang iyon..."Rad... is that really you?" nanghihinang tanong ni Bea, nagsisimula nang manlabo ang paningin dahil sa luhang nagbabadyang pumatak.Tumingin lang ang lalaki sa kaniya, bakas sa mga mata na hindi siya nito kilala. "I'm afraid you have the wrong person, Miss. Excuse me, I have work to finish."Tumalikod ang lalaki at binuhat

"You..." pabulong na sabi niya, ang boses niya ay mas lalong lumalim.I felt like I was hypnotized."B-Bakit hindi mo tanggalin ang mask mo?" basag ko sa katahimikan, bagama't nanginginig ang boses ko. "Masyadong mainit dito sa palengke. Hindi ka ba nasasakal? Tanggalin mo 'yan para makahinga ka nang maayos."Tinitigan niya ako nang ilang segundo, tila kinikilatis ang bawat parte ng mukha ko. Bahagyang gumalaw ang panga niya, ngunit bago ko pa mahulaan ang iniisip niya, bigla siyang umatras nang isang hakbang at iniwas ang kanyang tingin."No need," matigas at maikli niyang sagot habang inaayos ang kanyang bonnet, saka pinunasan ang pawis sa noo. "I'm used to this."Ipinagpatuloy niya ang pagtanggal ng tinik sa isda, pero napansin ko na mas mabilis na ang galaw niya ngayon, tila ba nagmamadali siyang matapos ang ginagawa niya. Hindi na siya nagsalita pa muli, at ako naman nanatiling nakatayo sa tabi niya, tahimik na nanonood.Matapos ang ilang minuto, malinis na ang tatlong malalaking

"R-Ryu?" hindi makapaniwalang bulalas ko. "Anong ginagawa mo rito?" Napatingin ako sa basket ng mangga na nilapag niya sa sahig."Delivery," tipid niyang sagot. He ignored me. Sinilip niya kung may tao sa loob. "Ang lolo mo?""Sa a—""Hijo, nandyan ka na pala!" bungad ni Lola na nasa tabi ko na agad. "Naku, mukhang marami-marami ang maibebenta ko niyan. Pasok ka, hijo."Nilipat ni Ryu ang tingin sa akin. "Are you going to stand there? Ipapasok ko 'to."Nakaramdam ako ng hiya. Tumabi agad ako at halos hindi huminga ng pumasok siya. Naamoy ko iyong amoy niya at masasabi kong naligo na siya. He smells so fresh, habang ako... baka amoy isda, or should I say, amoy talagang isda.Huminto siya sandali sa tapat ko bago tuluyang pumasok. "You smell..." Pinasadahan niya ako ng tingin at hindi na itinuloy ang sasabihin saka ako nilampasan.What... was that? Sinasabi ba niyang mabaho ako?Ugh! Nakakahiya, Bea! Dapat naligo na ako kanina pa eh! Hindi ko naman kasi alam na pupunta siya rito para mag

"Okay, boss. Ikaw ang masusunod.""Stop calling me that," madiin niyang sabi."Anong gusto mong itawag ko sa'yo, mahal?""Tch. Bahala ka.""Uy, gusto niya," tudyo ko sa kanya. "Mahal? Baby? Hala, hindi bagay sa baby, ang tanda mo na."Hindi na niya ako pinansin. Naglakad siya patungo sa sala at dahan-dahan niyang isinandal ang kaniyang katawan sa sofa, malayo sa pwesto ko. Pinanood ko ang galaw niya mula sa kusina. Even in his weakened state, the frame of his back and his broad shoulders were unmistakable. Five years. For five years, I thought he was dead, that the Batangas sea had swallowed him whole. But now, he’s right here. Coughing in front of me, speaking the same way, and wrecking my entire system just like he used to.Umakyat ako sa kwarto ko sa ikalawang palapag para maglatag ng unan at kumot sa sahig. Habang inaayos ko ang higaan niya, napahawak ako sa aking dibdib. Ang bilis na naman ng tib0k ng puso ko. I could feel the excitement pulsing through my veins. Hope washed ove