Semua Bab ขย่มรักเพื่อนพ่อ : Bab 31 - Bab 40

น้ำหวานไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องบังเอิญขนาดนี้“จ้ะ… เสี่ยรู้แล้ว ป้าชื่นเล่าให้ฟังหมดแล้ว”เสี่ยโอบเอวน้ำหวาน พามานั่งลงบนโต๊ะยาวด้วยท่าทางทะนุถนอม ค่อยๆ แนบใบหน้าลงมาจูบท้องของหล่อน“ลูกพ่ออยู่ในนี้… พ่อดีใจที่สุด… ”เสี่ยรุตน์เอามือลูบท้องของหญิงสาวที่เริ่มนูนขึ้นมาจนเห็นได้ชัด“วันนั้นที่เสียโทรถามว่าหนูอยู่ไหน… ถ้าหนูไม่โกหกก็คงไม่เกิดความเข้าใจผิด… ”“โธ่… ก็หนูกำลังจะกลับบ้านพอดี แล้วก็ไม่คิดว่ามันเรื่องสำคัญ ที่ต้องบอกว่าหนูอยู่บ้านก็เพราะไม่อยากให้เสี่ยเป็นห่วงค่ะ… ”“โถ… คนดีของเสี่ย กลับบ้านเรานะ”ในเวลาต่อมาเสี่ยรุตน์พาน้ำหวานกลับจากอัมพวามาถึงบ้านที่ปราณบุรีตอนเย็น เสร็จจากกินอาหารค่ำก็พากันมานั่งคุยกันต่อที่ห้องรับแขกน้ำหวานเล่าให้เสี่ยฟังว่าสาเหตุที่ตัดสินใจหนีไป นอกจากอารมณ์น้อยใจว่าเสี่ยหมดรัก เรื่องที่ลูกสาวของเสี่ยบอกว่าเสี่ยกับภรรยาเก่ามีแผนจะกลับมาคืนดีกันก็เป็นอีกเหตุผลที่ทำให้น้ำหวานต้องตัดใจหนีออกมาจากชีวิตของเสี่ย“เรื่องไร้สาระน่ะ… อย่าไปฟังที่ลูกสาวเสี่ยพูด เสี่ยกับเมียเก่าเราหย่าขาดจากกันแล้ว… ต่างคนต่างไปใช้ชีวิต เมียเก่าเสี่ยได้ผัวใหม่ไปแล้ว… เรื่องจะกลับมา

“ก็บอกแล้วไงว่าเสี่ยคิดถึงหนู… ”เสี่ยรุตน์เอื้อมมือเข้ามาโอบเอวหญิงสาว ไล้ลูบลงมาที่สะโพกกลมกลึง บีบขยำก้นหนั่นแน่นของหล่อนจนน้ำหวานขนลุกซู่“จะเป็นอันตรายกับลูกไหมคะเสี่ย… ”น้ำหวานกลัวว่าจะเป็นอันตรายกับเจ้าตัวเล็กที่อยู่ในครรภ์“เมื่อวานตอนพาหนูไปหาหมอ… เสี่ยแอบถามหมอแล้วว่าเล่นท่าไหนได้บ้าง… มีหลายท่าเลยจ้ะที่ไม่อันตราย… ”คนหื่นไม่เคยพลาดเรื่องแบบนี้“จะดีหรือคะ… ”น้ำหวานสองจิตสองใจ แต่ก็ยอมรับว่าหล่อนเองก็มีอารมณ์ไม่น้อย“กลัวค่ะ… ของเสี่ยใหญ่มาก”“ไม่ต้องกลัวจ้ะคนดี… เดี๋ยวใช้ลิ้นก่อนนะจ๊ะ เลียให้ลื่นก่อน… ตอนนั้นค่อยดูอีกทีว่าหนูอยากให้เสี่ยใส่ไหม… อิอิ… เสี่ยแค่อยากทำให้หนูมีความสุข”เสี่ยรุตน์อุ้มหญิงสาวขึ้นมาบนเตียง ประคองร่างเอิบอิ่มเอนกายลงนอน เอื้อมมือคว้าหมอนสองใบมาวางรองไว้ที่แผ่นหลัง ดึงผ้าขนหนูออกจากเรือนร่างแล้วขยับเข้ามาคุกเข่าระหว่างเข่าสองข้างที่ตั้งชัน จับหัวเข่าแบะอ้าออกจากกันด้วยท่าทางกระหาย“ว้าว… น่ากินมาก… ”เสี่ยรุตน์ตาวาว…จ้องมองของดีตรงหน้า ค่อยๆ ก้มลงกดใบหน้าลงมาแนบเคล้าความเป็นสาว จูบไซ้หนอกเนินสวาทของเมียรักอย่างโหยหา ปาดลิ้นเสยเข้าใส่ร่องกลีบสีช

“เรื่องหนี้สินที่ยังค้างเอาไว้… นอกจากพี่เมฆจะไม่เร่งรัดเอาคืน ดอกเบี้ยพี่เมฆก็ไม่เอา ฉันเลยยิ่งเกรงใจเข้าไปใหญ่ ก็เลยคิดว่าจะให้ลูกสาวมาช่วยงานพี่เมฆเพื่อตอบแทนน้ำใจที่มีต่อครอบครัวของฉัน… ”ชบารีบอธิบายยืดยาวถึงสาเหตุที่หล่อนเดินทางมาพบเขาในวันนี้“โอ๊ย… ไม่เป็นไร เรื่องเงินที่ค้างเอาไว้มีเมื่อไรค่อยเอามาใช้ ฉันเข้าใจว่าช่วงหนี้เศรษฐกิจย่ำแย่ ทุกคนทำมาหากินกันอย่างยากลำบากด้วยกันทั้งนั้น”เมฆใจกว้างเสมอ…สำหรับครอบครัวของชบา เพราะว่าสามีของหล่อนที่เสียชีวิตไปแล้วเมื่อสองปีก่อนเป็นเพื่อนของลุงเมฆ “ฉันก็ยังเกรงใจอยู่ดี… ก็เลยอยากให้ลูกสาวมาช่วยงานที่ไร่พี่เมฆระหว่างปิดเทอม… ”ขณะกล่าวชบาเหลือบมองไปยังลูกสาวที่ยังนั่งอยู่ในรถกระบะ“ช่วงปิดเทอมก็ให้เด็กมันได้ไปเที่ยวตามประสาเด็กๆ เถอะนะ… ในไร่นี้ไม่มีงานอะไรให้ช่วยหรอกนะ เพราะว่าส่วนใหญ่ก็เป็นงานหนักๆ ที่ต้องใช้ผู้แรงงานผู้ชายทั้งนั้น… ”เมฆตัดสินใจปฏิเสธข้อเสนอของชบา“แต่ลูกสาวฉันไม่เด็กแล้วนะจ๊ะพี่เมฆ… ถ้ากลัวว่ามันทำงานในไร่ไม่ไหวก็เวทนาเอาไว้ช่วยงานบ้านงานเรือนก็ได้นี่จ๊ะ… ข้าวหอมลูกสาวฉันทำได้ทุกอย่าง… ไม่ว่าจะทำกับข้าวหรือซักเสื้

ใบหน้าของลุงเมฆคมคร้ามสะดุดตา ผิวสีน้ำตาลไม่ขาวเลี่ยนยิ่งทำให้เขาดูสมชายชาตรี งานหนักในไร่ทำให้เนื้อตัวของเขากำยำล่ำสันไปด้วยมัดกล้ามแม้ว่าแผงหนวดสีดำเป็นแพหนาเหนือริมฝีปากจะทำให้เขาดูดุน่าเกรงขาม แต่กังวานเสียงตอนพูดก็ฟังดูเป็นผู้ชายอบอุ่นใจดีและแววในดวงตาที่ส่องประกายเจิดจ้าออกมาตอนสบตาหล่อน ทำให้สาวน้อยพอจะรู้ว่าเขาน่าจะเป็นคนร้อนแรง“พี่เมฆจ๊ะ… เอ่อ… เพื่อที่จะไม่ต้องเดินทางไปกลับให้เสียเวลา… ฉันขอให้ข้าวหอมพักอยู่ที่นี่เลยจะได้ไหมจ๊ะพี่เมฆ… ”ชบารู้สึกเกรงใจ…ได้คืบจะเอาศอก แต่นั่นเป็นเพราะว่าหล่อนมีเหตุผลบางอย่างที่ผลักดันอยู่เบื้องหลัง ทำให้ชบาจำต้องเอ่ยประโยคนี้ออกมาแม้จะดูเป็นการรบกวนเจ้าของบ้านมากเกินไปแล้ว“เอ่อ… มันจะดีรึ… ”เมฆสองจิตสองใจ…มันออกจะแปลกๆ ถ้าผู้หญิงกับผู้ชายต้องอยู่ร่วมบ้านเดียวกันสองต่อสองเพราะว่าบ้านหลังนี้เมฆอาศัยอยู่คนเดียวมาตลอดหลายปี “ดีสิจ๊ะ… บ้านพี่เมฆออกจะกว้างขวางมีหลายห้อง… ขอห้องเล็กๆ ให้ข้าวหอมได้ซุกหัวนอนสักห้องคงไม่เป็นไร… ”ชบารีบกล่าว“ถ้าเธอแน่ใจว่าอยากให้ลูกสาวอยู่ที่นี่จริงๆ ฉันก็ไม่ขัด… ”เจ้าของบ้านสรุป“ขอบคุณพี่เมฆ… บุญคุณนี้ฉัน

ข้าวหอมดีใจจนออกนอกหน้า“งั้นเดี๋ยวตอนเย็นๆ รอลุงกลับจากไร่แล้วเราไปเที่ยวรีสอร์ตกัน… ”“ค่ะ… ”ข้าวหอมรีบตอบรับ ราวกับว่าถ้าตอบช้าลุงเมฆอาจจะเปลี่ยนใจ จากนั้นก็แอบเร่งทุกเวลาทุกวินาทีเพื่อให้ตอนเย็นมาถึงเร็วๆและในระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่นั้นก็มีคนงานผู้ชายในไร่สามคนเดินผ่านมาพอดีเพราะต้องมาเอาอุปกรณ์บางอย่างที่เก็บไว้ด้านหลังโรงรถ ทำให้ต้องผ่านมายังจุดที่เมฆกับข้าวหอมกำลังคุยกัน“พวกเอ็งมองอะไรกันวะ… ”ลุงเมฆรู้สึกหวง เมื่อสายตาของคนงานเผลอมองข้าวหอมเป็นตาเดียวกัน“เดี๋ยวถ้ากูเห็นอีก… กูจะควักลูกตาพวกมึงออกมาถ้ามองอีก”เสียงเข้มของลุงเมฆทำให้คนงานหลบสายตาวูบ รีบก้าวยาวๆ ไปทางหลังบ้าน เดินออกไปทางประตูหลังเพราะรู้ดีว่าเจ้าของไร่คนนี้ยามดีก็ดีใจหาย แต่ในยามดุก็ร้ายเอาการในเวลาต่อมาหลังจากรับปากเอาไว้ว่าจะพาไปเที่ยว เมฆพาข้าวหอมมาพักที่รีสอร์ตแห่งหนึ่งย่านมวกเหล็ก เป็นรีสอร์ตเล็กๆ แต่ร่มรื่นเขียวขจีไปด้วยแมกไม้เพราะโอบล้อมไว้ด้วยขุนเขาทุกด้าน“เดี๋ยวตอนเช้าจะเห็นหมอกที่เนินเขาด้านโน้น”เมฆกล่าวพร้อมกับชี้มือไปยังทิวเขาสลับสล้างเป็นฉากหลังของรีสอร์ต “อยากเห็นจังค่ะ… คงจะสวยน