All Chapters of สตรีแพศยาภรรยาจอมทมิฬ: Chapter 11 - Chapter 20

“วันนี้เจ้าสร้างความเสื่อมเสียต่อสกุลจ้าวของข้า เช่นนั้นเจ้าก็รอรับผลที่ตามมาให้ดี” “ข้าพร้อมเสมอสำหรับผลเหล่านั้น” “ต่ำช้า!” “นี่ล่ะน่าบุรุษ ตนเองจะทำสิ่งใดก็ย่อมได้ไม่ผิดต่อใคร แต่พอสตรีเป็นฝ่ายเริ่มก่อน ทำเป็นทนไม่ได้ วันนี้ชัดเจนว่าข้ากับท่านยุติต่อกัน ภายหน้าเราคงมิต้องรู้จักกันอีก” “คนอย่างเจ้าไม่คู่ควรกับข้าสักนิด” “ฮ่าๆ เป็นเจ้า! ที่ไม่คู่ควรต่อข้า! บุรุษที่อาจหาญหยามเกียรติสตรี ชายที่ไม่เคารพต่อผู้อื่น เป็นได้ก็แค่ทารกที่ยังมิหย่านมมารดา!” คำด่าทอของหญิงสาว สร้างเสียงอื้ออึงขึ้นอีกครั้ง ใครจะไปคิดว่าคุณหนูสกุลใหญ่ จะอาจหาญทำเรื่องแบบนี้ มิว่าจูบกับคนแปลกหน้า ปฏิเสธชายที่ร่ำรวยเช่นจ้าวอ๋องอีก “เยว่ฟ่านถิง!” “จำชื่อนี่ไว้ให้ดี เผื่อสักวันจะได้เอ่ยมัน กับใครสักคน” หญิงสาวเลือกที่จะไม่เอ่ยถึงความตาย เพราะถ้าเกิดสิ่งใดขึ้นกับจ้าวเทียนหลง นางคือคนแรกที่จะแบกรับคำกล่าวโทษ จ้าวอ๋องรีบเดินออกจากโรงเตี๊ยม ด้วยใบหน้าแดงก่ำจนเกือบคล้ำ เพราะโทสะที่พุ่งพล่าน บวกกับความอับอาย จากคำพูดและสายตาของผู้คน

“แม้แต่บ่าวในจวน ยังมองหม่อมฉันประหนึ่งปฏิกูล จ้าวไท้เฟยยังกล่าวอีกว่า พวกเราสกุลแม่ทัพ ล้วนหยาบช้าและไร้การอบรม หม่อมฉันเกิดและโตมากับกองทัพ ย่อมรู้ดีว่าความเสียสละของพวกเขามากมายแค่ไหน การถูกหมิ่นเกียรติเยี่ยงนี้ หม่อมฉันคงมิอาจรับไหวเพคะ” “ทูลฝ่าบาท เรื่องนี้มันเป็นเพียงความเข้าใจผิด เยว่ฟานถิง มีจิตใจคับแคบ ทั้งยังกล้าจูบกับคนชั้นต่ำนั่นต่อหน้าผู้คน หากกระหม่อมหาตัวมันพบ จะสับมันให้เป็นหมื่นๆ ชิ้น เพื่อมิให้ฝ่าบาทต้องทรงอับอาย ที่ทรงเมตตาต่อนาง ทว่านางกลับมิเห็นค่าในพระเมตตานั้นของพระองค์” จ้าวอ๋องรีบก้าวออกมาแก้ต่างให้มารดา พร้อมประกาศความเหนือกว่า ในฐานะอ๋องของตน แน่นอนว่าน้ำหนักของคำพูด เขาย่อมเหนือกว่า ด้วยอยู่ในเมืองหลวง และมีสัมพันธ์อันดีกับขุนนางใหญ่หลายคน หญิงบ้านนอกจากสกุลสายรองน่ะหรือ... จะมาเทียบเขาได้ หากวันนี้เขาไม่ทำให้นางถูกลงทัณฑ์ ต่อให้ตายก็คงยากตาหลับ หญิงแพศยาอาจหาญหักหน้าเขา ต่อผู้คนในเมือง วันนี้ยังกล้ากล่าวหาสกุลจ้าว ต่อหน้าพระพักตร์อีก ไม่ทำให้ตายวันนี้ เขาหรือจะยินยอม “ประหารข้า...สักเก้าชั่วโคตรด้วยเลยไหม!” คำถา

ณ ห้องลับใต้ดิน ภายในห้องใต้ดิน ที่มีขนาดกว้าง รอบด้านล้วนเป็นหินกล้า เสมือนกำแพงไร้ขอบเขต ซึ่งจริงๆ จะเรียกว่าคุกก็ไม่ผิด แต่ที่ดีกว่าคุก คือมันถูกตกแต่งเอาไว้ ด้วยเครื่องเรือนอย่างพร้อมสรรพ “พี่ใหญ่ วันนี้เรามากินข้าวด้วยกันสักมื้อดีไหม” ชายสูงวัยที่มีใบหน้าเหมือนกัน กับคนที่ถูกจองจำให้อยู่ภายในห้องลับ เอ่ยเชื้อเชิญผู้เป็นพี่ชาย ด้วยน้ำเสียงเริงร่า ต่างจากคนที่ถูกพันธนาการ ด้วยโซ่ตรวนเส้นใหญ่ ที่มีเพียงความเงียบเป็นคำตอบ“เจ้าเด็กคนนั้น โตขึ้นมากเลยนะขอบรับ แต่น่าเสียดาย ที่อีกไม่กี่วัน เขาก็จะไปรอท่านในยมโลก หึๆ” ชายผู้ถูกจองจำ ตวัดสายตาดุกร้าวไปที่คนพูด ทว่าชายผู้มาเยือนหาได้ตื่นกลัวไม่ แต่เขากลับรู้สึกสนุกมากกว่า ในเมื่อไม่ยอมมอบสิ่งที่เขาต้องการออกมา เขาก็จะค่อยๆ กำจัดคนที่พี่ชายรักไปทีละคน เขาเองก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าพี่ชายจะทนได้อีกนานแค่ไหน “อย่าแม้แต่จะคิด!” ชายผู้ถูกจองจำ พูดด้วยน้ำเสียงรอดไรฟัน แววตาที่มองน้องชาย ไร้ซึ่งความรักอย่างที่ควรจะเป็น “ฮ่าๆ ห้ามข้ารึ! ช่วยตัวเองให้ได้ก่อนดีกว่า ค่อยไปห่วงคนอื่น”

“เช่นนั้นข้าก็หวังยิ่งนัก ว่าใต้เท้าจะไม่ทำเช่นนี้อีก”“พ่ะย่ะค่ะ”“คุณชายเยว่น้อย หากเจ้าไม่รังเกียจ ที่จะพาหญิงต่างแดนเช่นข้า ไปเดินเล่นชมสวนสักหน่อย ได้หรือไม่”เยว่ฟ่านจื่อแหงนหน้ามองผู้เป็นอา เพื่อขอความคิดเห็น เขาบอกไม่ถูกว่าทำไม จึงอยากอยู่ใกล้องค์หญิงอวี่หลิงนัก“พ่ะย่ะค่ะ”เด็กชายรับคำ เมื่อได้รับการพยักหน้าอนุญาตจากผู้เป็นอา หญิงสาวคว้ามือเล็กของเยว่ฟ่านจื่อ เดินไปยังทิศทางที่สาวใช้จวนอ๋อง บอกนางก่อนออกมาที่นี่ ว่าสวนดอกไม้อยู่ตรงไหน“อย่าคิดว่าครานี้มีองค์หญิงช่วย แล้วพวกเจ้าอาหลาน จะจองหองเยี่ยงไรก็ได้นะ”“ใต้เท้าเยว่ หากใบหน้ายังร้อนอยู่ ด้านนั้นมีน้ำตกจำลอง สามารถกวักน้ำลูบให้มันเย็นลงได้นะขอรับ”“เยว่ฟ่านถง! บิดาข้ายังคงเป็นลุงของเจ้าอยู่ อีกทั้งเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่ หาใช่สหายของเจ้า ที่จะล้อเล่นอย่างไรก็ได้นะ!”เยว่ผิงอัน รีบออกโรงปกป้องบิดา เพื่อหวังเรียกสายตาของเจ้าบ่าว ที่กำลังเดินมายังทิศทางนี้“หึๆ ปกติแล้ว เจ้าชอบกระทืบเท้าเอาแต่ใจ ไยวันนี้จึงเป็นลูกที่ดีได้เล่า อ่อ...คำถามของเจ้าข้าลืมตอบไป ข้าหาได้คิดล้อเล่นต่อบิดาเจ้าสักนิด ถ้าพวกเจ้าไม่คิดทำเรื่องต่ำช้า ในวัน

ยามเช้า ณ เรือนหอ ความชุลมุนได้เกิดขึ้น เมื่อท่านอ๋องสิบเอ็ด ไร้สติรับรู้ใดๆ อาการเรียกได้ว่าทรุดมากกว่าจะดีขึ้น พระชายาเยว่ทำได้เพียง เฝ้าดูสวามีอยู่ไม่ห่าง ดวงตาคู่งามแดงก่ำ จากการร้องไห้อย่างหนัก เรื่องที่เกิดขึ้นทำให้ฮ่องเต้มีรับสั่ง ให้หมอหลวงส่วนพระองค์ มาที่จวนชินอ๋อง เพื่อตรวจดูอาการ และหาหนทางรักษา คำกล่าวหาว่าร้ายพระชายาเยว่ ล้วนเต็มไปด้วยถ้อยคำรุนแรง ทำให้คนที่ไม่ชอบใจคนทั้งคู่ ต่างใส่สีตีไข่ไปต่างๆ นาๆ เพื่อให้ชินอ๋องและสกุลแม่ทัพเยว่ แตกหักกันจนเกิดรอยร้าว ที่ยากจะประสานคืน “พระชายาเอกในชินอ๋องอวิ๋นชี รับพระราชโองการ” เสียงขันทีดังขึ้นจากหน้าเรือน ทำให้เยว่ฟ่านปิงรีบลุกขึ้นเดินออกไป เพื่อรอรับพระราชโองการ ซึ่งดูเหมือนจะมาไวกว่าที่คิด “เยว่ฟ่านถิง ถวายพระพรฝ่าบาท” หญิงสาวคุกเข่าหมอบลงกับพื้น เพื่อรอรับการถ่ายทอดพระราชโองการจากขันทีชรา “เนื่องจากชินอ๋องล้มป่วยอย่างไม่มีสาเหตุ พระชายาเอกเยว่ฟ่านถิง ให้ไปพำนัก ณ อารามชีหลง นอกเมืองหลวงฝั่งตะวันออก เป็นเวลาสิบวัน เพื่อบำเพ็ญตนขอพร ให้พระโพธิสัตว์คุ้มครองชิ