สตรีแพศยาภรรยาจอมทมิฬ

เส้นทางสู่เมืองหลวง แคว้นเป่ย

         รถม้าคันใหญ่ ที่ไม่บ่งบอกว่าเป็นของสกุลใด ทว่าความหรูหรานั้น ก็บอกชัดว่าผู้ที่โดยสาร ย่อมเป็นคนสำคัญและมีฐานะ แต่ถ้าหากเป็นคนที่คร่ำวอดในวงการค้า หรือแม้แต่โจรป่าที่ว่าร้าย

เมื่อเห็นพู่สีม่วงทั้งสี่ทิศ ซึ่งห้อยอยู่ข้างตัวรถม้า ต่างก็รู้ดีว่ามิควรข้องแวะ หรือคิดมีปัญหากับคณะเดินทางนี้ เพราะนี่คือสัญลักษณ์ ของสำนักคุ้มภัยฟ่านปิง สำนักคุ้มภัยที่ขึ้นชื่อในฝีมือดีเป็นอันดับหนึ่ง ในชายแดนตะวันตก

         และคนในรถม้า คือคุณหนูสามเยว่ฟ่านถิง บุตรสาวแม่ทัพเยว่ฟ่านตง ผู้รั้งตำแหน่งเจ้าเมืองเป่ยหนาน เมืองหน้าด่านตะวันตก หญิงงามผู้เลื่องชื่อ ได้รับสมรสพระราชทานให้แก่จ้าวอ๋อง จ้าวเทียนหลง ผู้บัญชาการใหญ่ กรมองครักษ์หลวงรักษาการณ์เมือง

         การเดินทางในครั้งนี้ มีเรื่องติดขัดหลายสิ่งอย่าง ทำให้ท่านแม่ทัพเยว่ผู้เป็นบิดา และแม่ทัพซ้ายเยว่ฟ่านเจ๋อพี่ชายคนโต มิอาจติดตามเข้าเมืองหลวงได้

ส่วนมารดาก็ต้องทำหน้าที่ภรรยาเจ้าเมือง ต้อนรับขุนนางใหญ่และภรรยา ที่เดินทางมายังชายแดน ทั้งสามจึงตั้งใจจะติดตามไปพร้อมสินเดิม ที่เยว่ฟ่านถิงมิได้นำไปพร้อมตัวนาง

         “พี่รอง จะกลับมาทันงานแต่งข้าหรือไม่นะ แม่นม”

         หญิงสาวก้มมองพัด ที่ปักลวดลายงดงาม ซึ่งพี่สาวฝาแฝดได้มอบให้ ก่อนที่จะออกเดินทางคุ้มกันขบวนสินค้า ไปยังเมืองห่างไกล นางเองก็เพิ่งรู้เรื่องสมรสพระราชทาน เมื่อครึ่งเดือนก่อนนี่เอง

         ซึ่งพี่สาวได้ออกเดินทางไปก่อนแล้ว นางจึงทำได้เพียงส่งจดหมายตามหลังผู้เป็นพี่ไป เพื่อแจ้งให้รู้ถึงเรื่องสมรสพระราชทาน และตัวนางต้องเข้าเมืองหลวง ไปอยู่บ้านคู่หมายก่อนสักระยะ เพื่อสร้างความคุ้นเคย และเรียนรู้ธรรมเนียมของบ้านฝ่ายชาย นางจึงจำต้องเดินทางเพียงลำพัง ไร้พ่อแม่พี่น้องติดตามไป เพราะทุกคนล้วนมีหน้าที่ของตนเอง

         “คุณหนูรอง ย่อมกลับมาทันแน่นอนเจ้าค่ะ แต่บ่าวก็ไม่เข้าใจ ว่าเหตุใด…จวนจ้าวต้องเร่งรัด ให้คุณหนูเดินทางเข้าเมืองหลวง รออีกสักสิบยี่สิบวัน ให้นายท่านกับฮูหยิน ร่วมเดินทางด้วยก็มิได้ เพราะอีกหลายเดือน กว่าจะถึงฤกษ์แต่งงาน”

         แม่นมชราอดที่จะบ่นไม่ได้ เหมือนทุกอย่างถูกวางเอาไว้ จนคนทำตาม ยากจะขยับหลบหลีก คุณหนูสามมิเคยออกห่างจากบ้าน หรือไปไหน โดยไม่มีครอบครัวสักครั้ง อีกทั้งงานแต่งถูกกำหนดในอีกกว่าห้าเดือนข้างหน้า ไยต้องเร่งรัดให้คุณหนูของนาง เข้าเมืองหลวงด้วยเล่า

         “คุณหนู ในเมืองหลวงมีสิ่งให้ชื่นชมมากมาย บ่าวว่าเรามาคิดกันดีกว่า ว่าจะเอาสิ่งใดไปอวดต่อคนในเมืองหลวงกัน ในฐานะพระชายาอ๋อง ย่อมต้องโดดเด่นในทุกด้านนะเจ้าคะ”

         สาวใช้คนสนิท รีบแทรกขึ้น จนแม่นมชราตวัดสายตาตำหนิ เมื่อก่อนสาวใช้ข้างกายคุณหนู ไม่เคยก้าวล่วงเรื่องใด แต่ทำไมตอนนี้ทุกการสนทนา มักสอดแทรกอยู่ร่ำไป ตลอดสองวันมานี้ นางเห็นสาวใช้เพียรพยายาม ทำตัวโดดเด่นจนเกินงาม

         “ใช่สิ่งที่เจ้าควรแทรกไหม!” หญิงชราเอ่ยตำหนิสาวใช้

         “แม่นมจู ท่านคิดดูนะเจ้าคะ เราจะไปอยู่ร่วมสังคมใหญ่ แล้วยังมามัวนึกถึงบ้านนอก...”

เพียะ! ยังไม่ทันที่จะเอ่ยต่อให้จบประโยค ใบหน้าของสาวใช้ พลันสะบัดไปตามแรงฝ่ามืออวบอูม ของแม่นมชรา

“บ้านนอก! ที่กำลังจะหลุดออกจากบปากของเจ้า คือบ้านเกิดของต้นสกุลเจ้า แต่อาจหาญหมิ่นถิ่นฐานตนเอง ต่ำช้าเกินไปแล้วนะ!”

แม่นมชราตำหนิสาวใช้ผู้อ่อนวัยกว่า ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ หญิงสาวผู้นี้เติบโตมาในจวนแม่ทัพ นางมั่นใจยิ่งนักว่าได้อบรมมาเป็นอย่างดี ไยช่วงหลังมานี้จึงได้เปลี่ยนไปนักเล่า หากไปแสดงกิริยาแบบนี้ ต่อหน้าชาวเมืองใหญ่ เห็นทีจวนแม่ทัพคงต้องขายหน้าเป็นแน่

“ไยต้องลงมือกับข้าด้วย ข้าแค่พูดไปตามที่คิด” หญิงสาวยกมือกุมใบหน้า พร้อมกับเถียงกลับอย่างถือดี

“กำแหงไปแล้วนะไป่หลี! เจ้าคิดว่าข้าเป็นสหายหรืออย่างไร มิรู้อาวุโสแล้วรึ!”

แม่นมจูมีหรือจะปล่อยให้สาวน้อย มาทำตัวมิรู้ความต่อหน้า นางอบรมสาวใช้ในจวนมามิรู้กี่รุ่น หากนางอ่อนให้เพียงหนึ่ง ก็จะมีคนต่อๆ ไปเกิดขึ้นมาอีก ดังนั้นไป่หลีต้องได้เรียนรู้ ว่าสิ่งใดควรมิควร

“ข้า!”

“ไป่หลี ไยเจ้าจึงก้าวร้าวกับแม่นมเยี่ยงนี้ ปกติเจ้ามิใช่คนแบบนี้นี่!”

เยว่ฟ่านถิง ที่นิ่งเงียบมาครู่หนึ่ง ได้เอ่ยปากถามสาวใช้ข้างกาย ด้วยแววตาสงสัย เพราะโดยปกติแล้วสาวใช้ของนาง ใช่คนกระด้างกระเดื่องต่อผู้ใหญ่

“บ่าวแค่...บ่าวแค่ไม่อยากให้คุณหนู ต้องกังวลใจไปเจ้าค่ะ”

ไป่หลีรีบแก้ตัว ทว่าสายตาที่เสหลบของนาง มิอาจหลุดรอดไปจากสายตาของแม่นมชราได้ ไป่หลีมีความผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด แม่นมชราเริ่มที่จะระแวดระวัง ต่อสาวใช้ของผู้เป็นนาย เพราะนี่คืออาการของคนที่เอาใจออกห่างนาย

“แต่เจ้าล่วงเกินแม่นม ก็ควร...ว๊าย!”

ยังไม่ทันที่จะเอ่ยจบประโยค รถม้าโคลงไปมาคล้ายเสียหลัก แม่นมชรารีบโอบร่างนายสาวเอาไว้ ในชั่วจังหวะหนึ่ง ที่มุมปากของไป่หลี บิดขึ้นเล็กน้อยอย่างสมใจ

“กรี๊ด!!! คุณหนูระวังนะเจ้าคะ” ไป่หลีแสร้งหวีดร้องขึ้น พร้อมทั้งพุ่งเข้าหาผู้เป็นนาย ซึ่งมองเผินๆ เหมือนว่าหญิงสาวจะห่วงผู้เป็นนาย ทว่าแรงที่คว้าบีบแขนของเยว่ฟ่านถิง มันหนักหน่วงเกินกว่าจะถนอม แต่ด้วยความตื่นตกใจ เยว่ฟ่านถิงจึงไม่ได้ใส่ใจในเรื่องนี้

เชร้ง! เสียงอาวุธกระทบกัน ดังขึ้นรอบๆ รถม้าที่ตอนนี้ได้หยุดนิ่งแล้ว แม่นมจูรีบคว้ามีดสั้นมาไว้ในมือ ฉึก! ทว่ายังไม่ทันที่จะได้ขยับไปที่ใด

ดวงตาที่เบิกกว้างของหญิงชรา ได้ก้มลงมองที่กลางอกของตนเอง มีดสั้นอีกเล่มจากมือของไป่หลี แทงเข้ากลางอกนางจนมิดด้าม หญิงชราไม่สนใจอาการเจ็บร้าวของตนเอง นางใช้แรงทั้งหมด ผลักร่างของไป่หลีออกห่าง ก่อนจะขยับเอาร่างบังกายผู้เป็นนายเอาไว้

เยว่ฟ่านถิง ที่ยังดวงตาเบิกค้าง ด้วยความตกใจ จากการกระทำของไป่หลี หญิงสาวโอบร่างอวบของแม่นม จากด้านหลังเอาไว้แน่น มือสั่นระริกพยายามหาผ้ากดที่บาดแผล หลังจากไป่หลีดึงมีดติดมือไป ในตอนที่แม่นมจูผลักอีกฝ่ายออกห่างนาง

“เจ้าทำแบบนี้เพื่อสิ่งใดกัน!” เยว่ฟ่านถิง ถามสาวใช้ด้วยเสียงอันสั่นเทา นางกำลังถูกหักหลังหรือนี่...