Todos los capítulos de สตรีแพศยาภรรยาจอมทมิฬ: Capítulo 1 - Capítulo 5

เส้นทางสู่เมืองหลวง แคว้นเป่ย รถม้าคันใหญ่ ที่ไม่บ่งบอกว่าเป็นของสกุลใด ทว่าความหรูหรานั้น ก็บอกชัดว่าผู้ที่โดยสาร ย่อมเป็นคนสำคัญและมีฐานะ แต่ถ้าหากเป็นคนที่คร่ำวอดในวงการค้า หรือแม้แต่โจรป่าที่ว่าร้ายเมื่อเห็นพู่สีม่วงทั้งสี่ทิศ ซึ่งห้อยอยู่ข้างตัวรถม้า ต่างก็รู้ดีว่ามิควรข้องแวะ หรือคิดมีปัญหากับคณะเดินทางนี้ เพราะนี่คือสัญลักษณ์ ของสำนักคุ้มภัยฟ่านปิง สำนักคุ้มภัยที่ขึ้นชื่อในฝีมือดีเป็นอันดับหนึ่ง ในชายแดนตะวันตก และคนในรถม้า คือคุณหนูสามเยว่ฟ่านถิง บุตรสาวแม่ทัพเยว่ฟ่านตง ผู้รั้งตำแหน่งเจ้าเมืองเป่ยหนาน เมืองหน้าด่านตะวันตก หญิงงามผู้เลื่องชื่อ ได้รับสมรสพระราชทานให้แก่จ้าวอ๋อง จ้าวเทียนหลง ผู้บัญชาการใหญ่ กรมองครักษ์หลวงรักษาการณ์เมือง การเดินทางในครั้งนี้ มีเรื่องติดขัดหลายสิ่งอย่าง ทำให้ท่านแม่ทัพเยว่ผู้เป็นบิดา และแม่ทัพซ้ายเยว่ฟ่านเจ๋อพี่ชายคนโต มิอาจติดตามเข้าเมืองหลวงได้ส่วนมารดาก็ต้องทำหน้าที่ภรรยาเจ้าเมือง ต้อนรับขุนนางใหญ่และภรรยา ที่เดินทางมายังชายแดน ทั้งสามจึงตั้งใจจะติดตามไปพร้อมสินเดิม ที่เยว่ฟ่านถิงมิได้นำไปพร้อมตัวนาง “พี่รอ

“คุณหนูคนงาม เจ้าไม่น่าทำให้ตนเอง ต้องบอบช้ำถึงขนาดนี้เลยนะขอรับ แค่ยินยอมพวกเราแต่โดยดี ย่อมไม่ต้องเจ็บตัวเลยสักนิด”น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหื่นกระหาย ทำให้หญิงสาวผู้ไม่เคยรู้จักโลกภายนอก ทำได้เพียงกระถดกายหนี ทั้งยังส่ายหน้าไปมา ด้วยความกลัวและรู้สึกคลื่นเหียน จนแทบจะอาเจียนออกมา เมื่อเห็นสายตาโลมเลีย ของชายหลายคน ที่ห้อมล้อมนางอยู่ประหนึ่งสุนัขหิวโซ“พวกเจ้าต้องการเงินเท่าไหร่ ข้ากลับถึงจวนแล้วจะมอบมันแก่พวกเจ้า ขอแค่ปล่อยข้าไป”หญิงสาวทำการต่อรอง แม้จะรู้อยู่แล้วว่ามันไม่เป็นผล แต่อย่างน้อยก็ขอลองดูสักครั้ง“เห็นพวกข้าเป็นทารกอมมือหรืออย่างไร จึงตั้งข้อเสนอที่เป็นกลลวง เจ้าคิดว่าเราไม่รู้รึ! ว่าเจ้าคิดจะทำอะไร ถ้าพวกข้าปล่อยเจ้าไป มิเกินครึ่งวันทหารของทางการ ก็คงตามมาจับกุมพวกข้า”“ข้าสาบาน ว่าจะไม่บอกเรื่องนี้แก่ทางการ”“เงินเราต้องอยากได้อยู่แล้ว แต่ตัวเจ้า…สตรีสูงศักดิ์ มันน่าพิสมัยกว่าหลายเท่า ฮ่าๆ ไม่ใช่ว่าจะมีโอกาสพบเจอบ่อยๆ เสียเมื่อไหร่กัน”มิพูดเปล่า…มืออันหยาบกร้าน ลูบไปตามร่างกาย ที่สิ้นไร้เรี่ยวแรงอย่างสื่อความนัย“เอามือสกปรกของเจ้าออกไปนะ!”น้ำเสียงที่เปล่งออกมา มั

สำนักคุ้มภัยฟ่านปิง เรือนหลังใหญ่ ที่ถูกสร้างแยกห่างจากสำนักพอสมควร ถูกจัดเตรียมสำหรับงานไว้ทุกข์ โดยที่เจ้าสำนักได้ให้คนไปรับบิดามารดา มาที่นี่แทนการพาร่างน้องสาวกลับจวนเยว่ ด้วยยังไม่รู้ตัวคนร้าย ก็มิควรให้ใครรู้ถึงการสูญเสียนี้ สองสามีภรรยา ก้าวผ่านประตูเรือนเข้ามา ก่อนจะชะงักค้าง เมื่อเห็นแพรพรรณสีขาวดำ ประดับอยู่ทั่วทั้งเรือน ใจของคนเป็นพ่อแม่ มีหรือจะนิ่งนอนได้ ยิ่งบุตรสาวคนรอง เดินทางไปทั่วสารทิศ อันตรายรอบด้าน จะมีสิ่งใดเกิดขึ้นต่อนางหรือไม่ “ปิงเอ๋อร์! เกิดอะไรขึ้น ไย...” เยว่ฮูหยินเอ่ยถามบุตรสาว และรู้สึกโล่งอกไปมาก เมื่อยังเห็นบุตรสาวยังคงปลอดภัยดีอยู่ แต่ความเป็นแม่ก็ทำให้เยว่ฮูหยิน มองสำรวจตลอดร่างของคนเป็นลูกก่อนจะสะดุดกับดวงตา ที่แดงก่ำราวสีเลือดของบุตรสาว ใจของคนเป็นแม่กระตุกวูบ ก่อนจะถลาเข้าหาบุตรสาว แล้วใช้สองมือโอบประคองใบหน้านั้นด้วยความห่วงใย“ไยดวงตาของเจ้า…” “ท่านพ่อ ท่านแม่ ทางนี้เจ้าค่ะ” หญิงสาวข่มน้ำเสียงให้เป็นปกติ ชวนพ่อแม่เข้าไปภายในเรือน เยว่ฟ่านปิงคว้ามือมารดามากุมไว้ แรงบีบและอาการสั่นน้อยๆ ทำให้เยว