บททั้งหมดของ ถ้าจะร้าย สุดท้ายก็อย่ามารัก: บทที่ 231 - บทที่ 240

[ฉันจะไปส่งเธอที่สนามบินเอง][ใครอนุญาต!] เสียงที่ดังขึ้นมาทำให้บอดี้การ์ดคนสนิทสะดุ้งเฮือก ไม่คิดว่าเจ้านายจะย้อนกลับมา[งานเข้าแล้ว]หมั่บ!!น้ำตาลโดนลากกลับไป เธอไม่ได้ต่อต้านแต่ยอมเดินตามเขาไปโดยดี แผ่นหลังกว้างนั้นทำให้เธอเอาแต่มองพร้อมตั้งคำถามในใจว่าเขาเป็นคนแบบไหนกันแน่ ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้าลาก

เพียงไม่นานบอดี้การ์ดคนสนิทของไคล์ก็ขึ้นมาบนห้องของไคล์ เขาเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงโซฟากว้างที่มีเจ้าของห้องนั่งอยู่“มีอะไรหรือเปล่าครับ”“ผู้หญิงคนนั้นได้ออกไปข้างนอกบ้างหรือเปล่า”“ผู้หญิงคนไหนครับ” เซียวหม่าไม่รู้ว่าไคล์หมายถึงใคร“คนในห้องนั่นไง”“อ๋อไม่ได้ออกไปไหนเลยครับ” คราวนี้เขารู้แล้วว่าไคล์

“เราจะไปไหนกันคะ”เมื่อเห็นรถวิ่งไปบนถนนที่สองข้างทางเต็มไปด้วยศูนย์การค้าและห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่น้ำตาลก็รู้สึกสงสัยขึ้นมา เขาอารมณ์ดีถึงขนาดพาเธอมาเดินเที่ยวห้างอย่างนั้นเหรอ“ฉันจะพาเธอไปซื้อของเข้าตู้เย็น”“คือฉันมีเรื่องจะถามค่ะ”“ว่ามา”“คุณจะขังฉันไว้ที่นี่อีกนานมั้ยคะ” นี่คือสิ่งที่เธอทำใจย

น้ำตาลไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงลุกขึ้นมาลากเธอออกจากร้านด้วยใบหน้าบึ้งตึงแบบนั้น เธอทำอะไรผิดอีกอย่างนั้นเหรอ“เลือกร้านสิ” ไคล์บอกน้ำตาลหลังจากที่ออกมายืนอยู่นอกร้านแล้ว“ร้านอะไรคะ”“เสื้อผ้าไง”“ฉันมีแล้วค่ะ”“เสื้อผ้าเก่า ๆ พวกนี้นะเหรอ”“ใช่ค่ะ เสื้อผ้าเก่า ๆ พวกนี้มันเป็นของที่ฉันซื้อมาด้วยเงินที

ไคล์พาน้ำตาลกลับมาที่ห้องอย่างคนเอาแต่ใจ แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้รู้สึกหงุดหงิดแบบนี้ ยิ่งผู้หญิงที่นั่งรถมาด้วยเอาแต่นิ่งเงียบแล้วมองออกไปนอกรถ ไม่ยอมพูดจาหรือตอบคำถามของเขา เธอทำราวกับว่าเรื่องราวทั้งหมดนั้นเขาเป็นคนผิดทั้ง ๆ ที่เธอเป็นคนยั่วโมโหเขาก่อนด้วยซ้ำ“อย่าหวังว่าจะได้ไป