บททั้งหมดของ ถ้าจะร้าย สุดท้ายก็อย่ามารัก: บทที่ 251 - บทที่ 260

“อื้อ” น้ำตาลผลักไคล์ออก เธอแปลกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ทำไมถึงมีน้ำเหนียว ๆ อยู่บนท้องของเธอ เมื่อผงกหัวขึ้นไปมองเธอถึงได้รู้ว่าก่อนหน้านี้เขาไม่ได้สวมถุงยาง “ทำไมคุณถึงไม่ป้องกัน”“ก็ฉันกำลังปล่อยนอกอยู่นี่ไง”“ถ้าเกิดพลาดขึ้นมาล่ะ”“ไม่มีทางเป็นแบบนั้นหรอก” เขามั่นใจว่ามันไม่ได้เล็ดลอดออกมาตอนที่ยัง

“ครับ” เซียวหม่ารับคำสั่งก่อนจะเดินห่างไคล์ออกไป เขาพึมพำออกมาเบา ๆ “ต้องทำถึงขนาดนั้นเลยเหรอครับ”ณ.ร้านอาหารไทยขนาดใหญ่ มีป้ายหน้าร้านที่เขียนด้วยตัวอักษรจีนและภาษาอังกฤษ "ไทยฟู้ด" กลิ่นหอมของใบมะกรูดและตะไคร้ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ด้านหน้าร้านตกแต่งด้วยต้นมะพร้าวปลอมและร่มหลากสีสดใส พนักงานเสิร์ฟ

“ทำไมถึงคิดว่าเป็นฉันล่ะ” เขาทำหน้าใสซื่อแล้วมองลูกชาย“เพราะพ่อเคยส่งคนไปจับตัวเธอมาแล้ว”“อ้าว!! นั่นคนของแกเหรอ” พ่อของไคล์มีท่าทีแปลกใจ “ก็ฉันเห็นว่าแม่หนูคนนั้นเข้าไปจุ้นจ้านกับแกมากเกินไป แล้วแกก็มีท่าทีไม่ชอบใจ ฉันเลยจะช่วยกำจัดทิ้ง”เขารู้ว่าที่ผ่านมาพ่อของเขามักจะส่งคนไปสะกดรอยตามเขาอยู่ตลอ

“ไม่เป็นไรค่ะ” น้ำตาลรีบดึงเท้ากลับ เธอไม่อยากเผลอใจไปกับผู้ชายตรงหน้าอีกแล้ว เพราะการที่เขาแสดงท่าทีราวกับว่าเป็นห่วงเธอแบบนี้มันทำให้เธอลืมตัวคิดว่าเขาจะเป็นเกราะป้องกันภัยให้เธอได้ทั้ง ๆ ที่ความจริงไม่ใช่เลยไคล์เองก็ไม่ได้เซ้าซี้เขาเดินอ้อมมาอีกฝั่งของรถแล้วขึ้นไปนั่งข้าง ๆ น้ำตาล แต่เธอกลับขยับ

ฟุบ!!ที่นอนยุบไปตามน้ำหนักตัวของคนที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำ มือข้างหนึ่งเช็ดผมที่เปียก ส่วนอีกข้างก็จับผ้าขนหนูไว้ เขาทิ้งตัวลงนอนแล้วสอดตัวไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับน้ำตาลแล้วดึงเธอเข้ามากอด“คิดอะไรอยู่” เขาเกลี่ยผมที่ปรกหน้าออกให้น้ำตาล“คุณตั้งใจส่งฉันไปให้ตาแก่คนนั้นเหรอ” เธอถามเขาอย่างใจเย็นขณะอยู่