บททั้งหมดของ ถ้าจะร้าย สุดท้ายก็อย่ามารัก: บทที่ 331 - บทที่ 340

แสงแดดกำลังสาดส่องผ่านผ้าม้านเข้ามาในห้อง ไคล์ลืมตาตื่นเพราะแสงแดดที่ส่องเข้าใบหน้าของเขา เมื่อเห็นหญิงสาวที่มุดหน้าไปตรงอกกว้างนั้นก็ทำให้เขายิ้มกว้าง เพราะกลัวว่าน้ำตาลจะตื่นเขาจึงนอนนิ่ง ๆ แล้วมองเธออยู่อย่างนั้นไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วที่เขาไม่ได้หลับสนิทขนาดนี้ แม้ว่าที่นี่เตียงจะแคบ เบาะไม่ได

กว่าสองอาทิตย์ที่ไคล์พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้น้ำตาลกลับไปกับเขา หลังจากที่เธอยื่นข้อเสนอให้เขาในวันนั้นเขาก็เว้นระยะห่างเพื่อให้เธอสบายใจ แล้วกลับมานอนที่โรงแรมทุกวัน แต่ไม่มีวันไหนที่เขาจะไม่แวะเวียนไปหาเธอ“วันนี้คุณทานยาแล้วยัง” ทันทีที่ประตูห้องนอนเปิดออกจากคนด้านใน เขาก็เอ่ยปากถามเธอทันที“...”

“ผมรักคุณนะ”“ฮึก ๆ ๆ” นั่นยิ่งทำให้น้ำตาลร้องหนักกว่าเดิม“อย่าร้อง อย่าร้องสิ” ไคล์ตกใจที่อยู่ ๆ เธอก็ร้องไห้หนักขึ้น“คุณมันขี้โกง บอกรักฉันทำไม บอกทำไม” มือเล็กตีไปบนอกแกร่ง“ทำไม ไม่ชอบเหรอ ไม่อยากได้ยินคำนั้นจากปากของผมเหรอ”“คนโกหก ถ้าไม่ได้รู้สึกแบบนั้นจะพูดออกมาทำไม”“หยุดร้องสิ” ไคล์จับมือ

เวลา 21.00 น ภายในบ้านหลังใหญ่ ทั้งคู่ก็พากันเข้าห้องนอน หลังจากที่ออกจากห้างมาจนหาหมอแล้วกลับถึงบ้าน ไคล์สังเกตเห็นว่าน้ำตาลดูเงียบผิดปกติ“คุณไม่สบายใจอะไรหรือเปล่า” เขาเปิดประเด็นขึ้นมาเพื่อหวังให้เธอระบายเรื่องที่ไม่สบายใจกับเขา“ไม่มีค่ะ”“น้ำตาล” ไคล์เดินไปนั่งลงข้าง ๆ เธอ “ผมอยากให้เราเปิดใจค

น้ำตาลถอยหลังไปเรื่อย ๆ จนถึงประตูห้องทำงาน ในขณะที่หลินหลินก็ถือมีดแล้วย่างสามขุมเข้ามาหาเธอเรื่อย ๆแกร็ก!!ฉึก!!มีดปักลงไปตรงท้องด้านขวาของคนที่เข้ามาขวางไว้ เขาจับน้ำตาลให้มาแอบอยู่ด้านหลังของเขา“คุณ...” น้ำตาลตกใจเมื่อเห็นว่าคนที่โดนมีดแทงคือไคล์“ถอยออกไปก่อน” เขาหันไปบอกน้ำตาลอย่างใจเย็น “ผ