แฝดพี่แสนซนชนแม่ทัพ의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

ตอนที่เจ็ด หรือว่าเฉาเจียวซือเชิดหน้าอย่างหยิ่งผยองพลางเดินเคียงคู่อ๋องสูงศักดิ์เพื่อกลับไปยังจวนเจ้าเมืองต่งเลี่ยงรุ่ยและเจียงลี่อินวนมาพบกันที่ด้านหลังก่อนจะฟังรายงานจากคนที่ทิ้งเอาไว้เฝ้าดูเหตุการณ์“ท่านอ๋องคงเห็นว่าจวนตัวไม่อาจปิดบังฐานะต่อไป จึงเลือกจะเข้าจวนเจ้าเมืองอย่างเปิดเผย เช่นนี้ก็ดี ให้คนแปลกหน้าเหล่านั้นพุ่งเป้าไปทางเขา พวกเราจะได้สืบข่าวคราวได้โดยไม่โดนเพ่งเล็ง” ต่งเลี่ยงรุ่ยสรุปตามความเข้าใจ“มิใช่ว่าเขาอยากอยู่อย่างสะดวกสบายอีกทั้งมีสาวงามเคียงข้างหรอกหรือ” คำประชดประชันจากเจียงลี่อินเรียกสายตาไม่เห็นด้วยจากต่งเลี่ยงรุ่ย“ไม่ใช่เช่นนั้นแน่ น้องลี่อินอาจจะเห็นเพียงด้านเดียวของอ๋องสิบจึงคิดว่าเขาไม่ได้เรื่อง ความจริงอ๋องเช่นเขาผ่านเรื่องราวมามากจึงจำเป็นต้องรักษาตัวให้รอดปลอดภัย โอรสซึ่งไร้มารดาปกป้องในวังหลวงจำต้องอยู่ให้เป็นเรื่องสาวงามหรือการเลือกชายาล้วนเป็นฮองเฮาเป็นผู้สร้างเรื่องให้เขา ท่านอ๋องจึงจำต้องเสแสร้งแกล้งทำให้พระนางเห็นว่าเขาคล้อยตามส่วนเรื่องที่ออกมาเ

ตอนที่เก้า หาเรื่องโดยแท้ภาพตรงหน้าช่างชุลมุนวุ่นวาย นางเห็นเฉาเจียวซือถูกจับตัวไว้แต่ยังดีดดิ้นร้องตะโกนเสียงดังไม่หยุดจนโดนตบหน้าหันเลือดกบปากจึงได้เงียบเสียงลง“ขืนยังร้องโวยวายอีก จะเชือดทิ้งเสียเดี๋ยวนี้” เสียงข่มขู่น่ากลัวพร้อมมือที่ชักดาบออกมาทำให้เฉาเจียวซือได้แต่สงบปากสงบคำแต่ท่าทียังคงดิ้นรนไม่ยินยอมเจียงลี่อินหันไปมองการต่อสู้อีกทางก่อนจะเหลือกตาโตเมื่อเห็นอ๋องหวงอวิ้นหยางกำลังสู้รบกับคนแปลกหน้าหลายคนอย่างไม่เพลี่ยงพล้ำยามนี้ช่างคับขันนักด้วยคนเหล่านี้ออกแรงถึงชีวิต อ๋องหนุ่มจึงไม่อาจแอบซ่อนความสามารถเอาไว้ได้อีก จำต้องใช้ฝีมือซึ่งฝึกฝนมาเข้าโรมรันกับอีกฝ่ายไม่น่าเชื่อ เขามีฝีมือการต่อสู้หรอกหรือ มิน่า พี่เลี่ยงรุ่ยจึงบอกว่าอย่าคิดว่าเขาไม่ได้ความ อืม...หนึ่งต่อสิบยังสู้ได้ นับว่าไม่เลวนัก แต่อีกไม่นานคงอ่อนแรง เอาอย่างไรดีเจียงลี่อินคิดพลางมองไปโดยรอบเค้นสมองครุ่นคิดหาวิธี ก่อนจะหันกลับไปมองอีกด้านซึ่งไร้การต่อสู้“พวกเจ้าอย่าได้ล่วงเกินท่าน

ตอนที่สิบเอ็ด พูดเองเออเอง“อ้อ...ที่ท่านอ๋องเที่ยวเอาเปรียบหญิงสาวอยู่ทุกวันนี้คือวิธีการหาชายาที่ถูกต้องหรือ” เจียงลี่อินย้อนอย่างประชดประชัน“เจ้าไม่เข้าใจ สตรีใดที่โอนอ่อนผ่อนตามโดยง่ายย่อมน่าสงสัย ส่วนสตรีใดที่เรื่องมากเกินไปย่อมไม่คู่ควร พวกนางล้วนมีบิดาคอยสั่งความว่าต้องทำอย่างไรที่โอนอ่อนก็ด้วยต้องการเพียงเส้นสายราชวงศ์ ที่มากเรื่องก็ด้วยไม่ต้องการเลือกผิดทาง ส่วนสตรีบางนางกลับไม่สงวนท่าที เพียงแตะเนื้อต้องตัวนิดหน่อยก็แทบจะทอดร่างลงมาแล้ว ข้าไม่อยากถูกสวมเขาในภายหลัง”            “เชอะ อย่างเช่น...เฉาเจียวซือหรือ  ข้าเห็นท่านอ๋องออกจะชื่นชอบคลุกคลีอยู่กับนางแทบทั้งวัน อ้อ...ทั้งคืนด้วยกระมัง” ถ้อยคำคล้ายหึงหวงเรียกสายตาแปลกใจจากอ๋องหนุ่ม            “เจ้าไม่รู้จริงอย่าได้เอ่ยเช่นนั้น ข้าไม่เคยค้างอ้างแรมกับหญิงใด ผู้ใดจะโง่เปิดโอกาสให้โดนลอบทำร้ายง่ายๆ เพียงเผลอตัวก็อ

ตอนที่สิบสาม  ชื่นชอบ สาวน้อยก้มลงกระซิบเสียงเบากับชายสกุลต่งเพื่อให้ได้ยินเพียงสองคน            “เรื่องเฉาเจียวซือ ควรใช้ประโยชน์จากนางเพื่อค้นหาไส้ศึก ในเมื่อนางเที่ยวโพนทะนาเรื่องของอ๋องสิบ เช่นนั้นก็ใช้ข้อนี้ให้พวกเขาหลงระเริงก้าวขาออกมาในที่แจ้ง”            ต่งเลี่ยงรุ่ยสบตาอย่างเข้าใจความนัย ก่อนจะเอ่ยขอบคุณที่หญิงสาวยังพยายามช่วยคิดหาหนทาง            เจียงลี่อินเดินทางกลับเมืองหลวงโดยมีคนของรองแม่ทัพซุนติดตามมาคุ้มครอง ทางหนึ่งเพื่อมาช่วยเหลือเพิ่มกำลังสนับสนุนแก่แม่ทัพเซี่ยจิ้นกว่าง อีกทางหนึ่งคือเพื่อส่งข่าวแก่แม่ทัพหนุ่มด้วย            แฝดผู้น้องกลับมาทันก่อนถึงงานแต่งงานของแฝดพี่สาวอย่างเฉียดฉิว หญิงสาวอยู่ร่วมงานอย่างปลื้มปิติที่ในที่สุด พี่สาวร่วมชะตาก็เป็นฝั่งเป็นฝาไปกับชายหนุ่มใน

ตอนที่สิบห้า เป็นเพราะท่านผู้เดียว หญิงสาวสกุลเจียงหรือจะยินยอมง่ายๆ พยายามชักมือของตนเองออกและอ้าปากเอ่ยคำข่มขู่กลับเพื่อให้เขารีบเปลี่ยนแปลงคำพูด“หากท่านอ๋องทำเช่นนี้ ข้าจะเปิดเผยเรื่องที่ท่านแอบซ่อนเร้นความสามารถเอาไว้ รับรองว่าต่อจากนี้ท่านอ๋องไม่อาจอยู่เป็นสุขได้แน่”“จะมีผู้ใดเชื่อกัน เจียงลี่อิน ข้าวางตัวไร้สาระมานานหลายปี เจ้าคิดว่าจะไม่เคยมีคนมาทดสอบหรือ พวกเขาต่างทดสอบหลายต่อหลายครั้งจนเชื่อแล้วว่าข้าคืออ๋องไร้ความสามารถ เพียงคำพูดของเจ้าย่อมไม่ผิดกับการผายลมเท่านั้น”คำกล่าวของอ๋องหนุ่มยิ่งทำให้เจียงลี่อินกระฟัดกระเฟียดไม่ยินยอม แต่นางไม่อาจแสดงออกนอกหน้าได้ด้วยอยู่ท่ามกลางสายตาของผู้ยิ่งใหญ่หญิงสาวถูกลากมานั่งคุกเข่าคู่กันต่อหน้าพระพักตร์ของสองสามีภรรยาผู้ครองแคว้น“นี่หรือ บุตรสาวคนเล็กของราชครูเจียง อืม...หน้าตาหมดจดงดงามคล้ายกับคนพี่ยิ่งนัก นับว่าอ๋องสิบตาถึง ในเมื่อพวกเจ้าต่างชอบพอกัน เช่นนั้นข้าจะออกราชโองการพระราชทานสมรสให้ก็แล้วกัน” ฮ่องเ